Huilen met de klompen aan

Het is de laatste tijd weer huilen met de klompen aan* voor wat betreft mijn ruzies met de zwaartekracht. Echt, de ene na de andere (plastic) beker gaat om en alles wat ik neerleg valt, of rolt weg. Ook als het niet rond is.

Zinloos geweld

Neem nou gisteren. Ik legde een meloen op tafel en terwijl ik dat deed, stuiterden de sinaasappels op de grond. Terwijl ik al zuchtend bukte om de sinaasappels op te rapen, rolde ook de meloen van tafel. Op mijn hoofd! Zó zinloos.

En het gáát maar door. Ik heb een blauwe teen omdat ik het tostiapparaat erop liet vallen, een kale plek op mijn hoofd omdat mijn haar tussen auto en –deur vastzat en op mijn nieuwe broek tekent zich alweer een koffievlek af, die niet alleen in vorm maar ook qua grootte het continent Afrika evenaart.

Ongevaarlijke sport?!

Maar de ‘beste’ actie was toch wel die van gisteren. Tijdens de zwemles. Aquarobics, dat is een tamelijk ongevaarlijke sport, zou je zou denken. Nou, niet dus. Niet voor mij. Ik sta namelijk altijd vooraan en ik doe natuurlijk fanatiek mee. En ik stond net heerlijk uppercuts te geven – pak aan stomme verbouwing, pak aan verzekeringsmaatschappij, pak aan vervelende winkelmevrouw die me gisteren op mijn kop gaf omdat ik vijf in plaats van vier kledingstukken had meegenomen het pashokje in – toen ik opeens vol met mijn vuist op de zwembad rand beukte.

loserBoehoeee

Ja, lach er maar om. Maar het deed echt kei-pijn! En nu heb ik dus een hele dikke, blauwe en geschaafde rechtervuist. En dat is echt niet fijn. Paul moest er erg om lachen toen ik hem mijn gekwetste hand liet zien. Ik niet, ik kan wel janken. Wat ben ik toch een sukkel.

Arm kind

Maar goed. Ik heb geen tijd om te janken want ik moet weg. Naar het ziekenhuis. Met Liz, want haar afgescheurde kruisband moet gecontroleerd. En haar beschadigde meniscus. Tja. Dat arme kind he. Van wie zou ze het toch hebben?

Meer leuks? Vandaag is mijn eerste column op Libelle online! Klik hier voor de column.

*Meer van deze prachtige versprekingen vind je op mijn Tutti Frutti-pagina

10 Responses to "Huilen met de klompen aan"

  • Granny
    20 januari 2015 - 23:05

    Ach……kusje er op???

    • Esther Vuijsters
      21 januari 2015 - 10:13

      Ja graag 🙂

  • Tanja
    20 januari 2015 - 23:43

    En? Was de meloen nog heel? 😀

    • Esther Vuijsters
      21 januari 2015 - 10:14

      Die wel ja… (en het erg is, het was me ook al eens eerder gebeurd precies zo! Kennelijk is dat tafeltje gewoon scheef!)

  • moimoi
    21 januari 2015 - 09:18

    ik moet er om lachen om dat het echt zo herkenbaar is.
    Het verplaatsen (dus niet openen, dus niet tekenen, nee echt alleen verplaatsen) van een pen levert al op dat ik een streep van inkt op mijn hand heb. En het erge is dat je dan zelf gewoon ook niet begrijpt waarom het gebeurt.
    Waarom laat iedereen wel eens zijn/haar telefoon vallen maar waarom is die bij jou dan gelijk kapot…..

    Sterkte er mee, volgens mij gaat het niet over en kan het idd in de familie zitten (bij ons in ieder geval wel…)

    • Esther Vuijsters
      21 januari 2015 - 10:15

      Heb ik jou tenminste aan het lachen gemaakt 🙂 Ik snap soms ook niet waarom ik bijvoorbeeld koffie omgooi. Ik grijp er dan gewoon naast, en dan denk ik: zou ik heimelijk scheel zijn?

  • Moi
    21 januari 2015 - 10:11

    Heel herkenbaar. Ik ben al mijn hele leven een en al blauwe plek en vaak weet ik niet eens meer waar die vandaan komt, zo gewoon is het al om me constant ergens aan te stoten, te struikelen, etc. Mijn mams noemde mij ook altijd ongeluksdropje….en kreeg ook altijd te horen zo van: als er daar een steen ligt, struikel jij hier. Gelukkig ben ik dan wel erg flexibel, waardoor ergere verwondingen mij bespaard blijven, op een klein breukje in mijn jeugd en een verstuikte enkel na dan, maar lastig is het wel.

    En alles uit mijn handen laten vallen, dat is ook zoiets…stop ik mandarijntjes in mijn tas, rollen ze er net zo hard weer uit…kan je weer rapen…wil ik mijn glas pakken om slok te nemen, zwiep ik hem van tafel af….en 9 van de 10 keer zit die dan vol, dus dan is het weer dweilen met de kraan open en meestal scherven opruimen erbij….

    Ach ja, we moeten er maar mee leren leven hé…

    • Esther Vuijsters
      21 januari 2015 - 10:15

      Hahahahaha arme jij 🙂 Mijn moeder noemde mij Peutertje Pech

  • Wondelgijn
    26 januari 2015 - 09:19

    Kei-pijn? Hahaha…. u komt uit Brabant!

    • Esther Vuijsters
      26 januari 2015 - 12:04

      echt nie 🙂 Ben kei-entrekker 🙂

Leave a Reply