Hoe zou het zijn om hier te wonen

img_5755Gisteren hebben we genoten van een heuse bosbarbecue.

Dat wil zeggen, we waren te gast in een snoepig huisje, midden in het bos en behalve de wind en vogels hoorde je er niets. De barbecue rookte als een dolle, maar dat voelde daar op de een of andere manier heel authentiek. Ik dronk een glaasje bubbels terwijl ik keek naar twee ruziënde spechten in een boom even verderop.

Heilig huisje

Het boshuisje heeft de vorm van een soort Grieks kruis en het heeft maar één verdieping. Naast woon- en slaapkamers vind je er een bibliotheekkamer en een praktijkruimte voor hand- en voetleeskunde. Annabel merkte op dat ze het huisje behoorlijk ‘heilig’ vond en Liz knikte instemmend. “Ja”, zei ze, “er hangen flink wat Goden aan de muur.”

Mini-oranjerie

We hadden natuurlijk mazzel met het weer, maar ik geloof dat het daar in elk jaargetijde leuk is. Met sneeuw zal het bos (dat bij het huisje hoort) prachtig zijn, in de herfst leven de kleuren op en zelfs met regen moest het daar fijn zijn. Aan de woonkamer zit een soort mini-oranjerie vast, daar kon je op regenachtige dagen vast heerlijk lezen. Of schrijven.

Zelfmoordneigingen?

img_5748Het is een huisje om van te dromen. En steeds als ik er ben, dan vraag ik me af hoe ik zou vinden om er te wonen. Zou ik genieten van die stilte, van die rust en de natuur? Zou ik dagen doorbrengen in de bibliotheek? Of zou ik binnen twee dagen zelfmoordneigingen hebben? In de lokale kroeg zitten in de hoop op een flintertje contact?

Alle tijd

Ik roep altijd dat ik van rust houd. Dat ik geen mooier geluid kan bedenken dat het geluid van de stilte. En ik ben dol op het bos. Die oude bomen, de wind en natuurlijk de vogels. Hoe heerlijk om je daar te kunnen verstoppen. Alle tijd voor... alles. Dat moest toch fantastisch zijn?!

Statige bomen?

Maar stel nou dat ik hier zou wonen. Geen mens om me heen. Altijd stilte. Geen buren om koffie te drinken, geen winkels om de hoek. Altijd alleen maar die bomen. Die statig stonden te wuiven, maar die nooit iets terugriepen.

Niets voor jou, mam

“Mam?” vroeg Liz een beetje bezorgd, “gaat ie?” Afwezig nam ik een slok van mijn wijn. Ik glimlachte naar mijn dochter. “Ja hoor”, zei ik “ik was even aan het bedenken hoe het  zou zijn om hier te wonen.” “Dat is niets voor jou hoor”, zei Annabel resoluut. “Met wie moet je dan de hele dag kletsen?"

En jij? Zou jij het kunnen? Zo helemaal zonder mensen om je heen in het bos wonen? Zou je dat fijn vinden?

Tagged , ,

3 Responses to "Hoe zou het zijn om hier te wonen"

  • Moi
    22 mei 2016 - 19:05

    Klinkt geweldig als plek om te wonen! Ik zou er voor tekenen. Maar wel in combinatie met een baan buitenshuis, zodat je toch onder de mensen komt af en toe. Maar rust, stilte en natuur om me heen zodra ik thuis ben? Heerlijk! Zeker met zo’n bibliotheek in huis.

  • G. Janssen
    22 mei 2016 - 19:43

    Ik wel!!

  • KarinH.
    25 mei 2016 - 10:47

    Heerlijk!
    Maar moet bekennen dat ik geen leuke buren heb, in ieder geval hebben ze iedere vorm van contact afgewezen, dus daar drink ik geen koffie mee of bespreek het dagelijkse leven.
    Vind het heerlijk om te lezen, film te kijken, een beetje prutsen in de tuin.
    Dus (staats)loterij kom maar op met de hoofdprijs dan verhuis ik meteen naar zo’n heerlijk huisje in het bos 🙂

Leave a Reply