Hoe een gestolen fiets me bijna de 10 km kostte…

Misschien weten jullie het nog: op Koningsdag werd mijn fiets gestolen. Superzuur was ik. Ik had de fiets nog maar een jaar en het was echt een topfiets.

Ongewenste fietsloosheid

Er volgde een periode van ongewenste fietsloosheid. Heel onhandig, want Liz' fiets was te klein voor mij en Pauls fiets te groot (maar ik moest toch wat!). Bovendien: wanneer we met z’n vieren op stap gingen, moest er sowieso iemand achterop. Ik voelde me net Goudlokje die moest kiezen tussen de stoel van papa Beer en mama Beer, waarbij geen van beide ‘precies goed’ was.

Fietshoer

Het irritante was, ik geen tijd om een nieuwe fiets te kopen (en wist ook niet goed wat ik wilde) dus ik leende overal maar wat en kreeg al snel de bijnaam 'De fietshoer van Amersfoort'.

Blessure

Inmiddels naderde de 10 km-run op 10 juni. Ik had er hard voor getraind en wilde ‘m in maximaal 1 uur een 5 minuten lopen. De beginnende blessure die ik een week daarvoor opliep (hamstring) kon ik daar niet bij gebruiken. Dus boekte ik de donderdag voor de run een massage.

"Dat zag er goed uit, meid!"

Op de fiets van Paul trok ik ten strijde. De massage was prima. Ik had direct minder last van mijn hamstring en vol goede moed fietste ik weer naar huis.

Dat zag er goed uit, meid!

Ter hoogte van het stoplicht ging het mis. Ik kreeg mijn voet niet op tijd op de grond en de fietsstang zat in de weg. Het gevolg: in slowmotion viel ik om. Het was warm die dag, ik droeg een korte broek dus mijn knie lag helemaal open en mijn arm deed pijn. Tot overmaat van ramp riep een gast in busje: “Dat zag er goed uit, meid!” Ik geloof dat die opmerking nog het meeste pijn deed.

Gekneusd

De volgende dag (vrijdag) merkte ik pas hoe gekneusd ik was. Ik kon mijn arm niet meer bewegen en mijn knie knakte alle kanten op. Ging het me nou gebeuren dat ik probleem 1 (hamstring) had opgelost door probleem 2 (knie/schouder) te creëren en kon ik nou alsnog naar die 10 km fluiten?!

Het Interbellum: de periode tussen twee fietsbellen in.

Vriendin D. bood hulp in de vorm van een wondermiddel om mijn arm mee te behandelen. En mijn knie trok binnen twee dagen bij. Behalve een gekneusd ego hield ik niets definitiefs aan de val over. Die restkwaaltjes kon ik wel negeren. Ik startte volgens schema om 10.00 uur op zondag 10 juni.

Ik liep de 10 km in 1 uur en 4 minuten.

Interbellum

Twee dagen later kocht ik een nieuwe fiets. Daarmee kwam een einde aan de periode die ik in gedachten Het Interbellum noem (want: tussen twee fietsbellen in). Vanaf nu zet ik mijn fiets extra goed op slot. En volgend jaar ga ik voor de halve marathon.

Mits de hamstring het houdt en mijn fiets niet weer gejat wordt.

Tagged , ,

Leave a Reply