Het operatieverslag

operatie2“De operatie is geslaagd!”

De orthopedisch chirurg had me op dat moment niet gelukkiger kunnen maken. Mijn kind! Ze deed het weer! Ze had een nieuwe kruisband, afkomstig uit haar hamstring, ‘vastgeniet’ op haar boven- en onderbeen. Hoe cool was dat?!

Lurker

Toen ik bij haar mocht, lag ze al tevreden op een ijsje te sabbelen op de uitslaapkamer. Van uitslapen was echter geen sprake. Mevrouw had een ruggenprik gehad omdat ze de operatie zelf wilde kunnen volgen. “Want ik wil chirurg worden, dus dan weet ik dit alvast.” Ja, je kan er maar beter je voordeel mee doen. Ze was dus gewoon bij kennis geweest.

"Ik had het idee dat mijn benen naar beneden hingen, maar dat was niet zo!"

Ontdooit been

Het was ‘grappig’ om de operatie te zien, vertelde ze, weer terug op de familiekamer. Maar de ruggenprik voelde wel raar en haar onderlijf was nog niet helemaal ‘ontdooit’, zoals ze het zo mooi noemde. Tja, dat kwam vast niet door dat ijsje ... Aan haar been was trouwens niets te zien, dat zat van voet tot lies in het verband.

Pleister matcht met smartphonehoesje.

Pleister matcht met smartphonehoesje.

Annabel vraagt door

Annabel had wat vragen. Die had natuurlijk met smart op haar zus zitten wachten, ze had zelfs – vrij hard over de afdeling – geroepen: “Daar komt Lizzy aan!”. Toen iedereen omkeek, kwam er een schoonmaakster door de klapdeuren. Geen bed maar een schoonmaakkar waar een flinke zwabber bovenuit stak. "Cool kapsel heeft ze", zei Paul.

"Cool kapsel heeft ze!" zei Paul.

Maar nu was ze er dan echt. “Deed het pijn toen je bloed werd opgepompt?” vroeg Annabel. (Eén van de verpleegkundigen had gezegd dat het oppompen van de bloeddrukmeter onaangenaam kon zijn.) Maar nee. Het ‘oppompen van het bloed’ had geen pijn gedaan. De ruggenprik ook niet. “Dat iedereen daar zo moeilijk over doet!” En nu we het er toch over hadden, ze had eigenlijk nergens last van. Mocht ze niet gewoon even uit bed?

No way

Maar daar stak het verplegend personeel snel een kruk voor. Als de fysiotherapeut de volgende dag was geweest, dán mocht ze uit bed. Eerder niet. De rest van de dag vermaakten de dames (aangevuld met BFF Kim) met spelletjes en opgeblazen handschoen-ballonnen.

Hoera? Eh, Hoera!

’s Avonds waren er frietjes. Het leek wel of er iemand jarig was. O ja! Er wás ook iemand jarig! Paul werd die dag 45! Gelukkig hadden we het die dag ervoor al gevierd en waren de cadeautjes al uitgepakt. Zijn cadeau, het spel Schetenjacht, hadden we meegenomen naar het ziekenhuis. En zo schoten er regelmatig windjes door de gang van de kinderafdeling. Pffffft. Was jij dat, Paul?

’s Nachts werd het even zwaar. Haar been begon pijn te doen, rare schokjes voelde ze. Na een paar pijnstillers ging het beter al bleef de nacht onrustig. Veel licht, beweging, onrustige (huilende) kindjes, je ligt er duidelijk omdat je ziek bent, niet om uit te rusten.

"Dat witte bandje op mijn pols? Dat betekent dat ik all inclusive ben."

Evengoed was het fijn dat ik mocht blijven. Het slaapbankje lag dan wel niet erg comfortabel, we konden wel samen ’s nachts Friends kijken totdat we uiteindelijk in slaap vielen. De Friends hielpen mij door de nacht toen ik weeën had, vertelde ik Liz. We hadden het over van alles en nog wat. De sfeer in het ziekenhuis nodigde uit tot het voeren van diepe gesprekken.

U kunt wel gaan

De volgende ochtend kwam de fysiotherapeut en mocht Liz uit bed. We aten een ontbijtje en zo tegen de middag werd ze ontslagen. We namen ‘afscheid’ van de verpleegkundige en de andere ouders op de afdeling. Gek hoe je in zo’n korte tijd zo’n gevoel van verbondenheid kan ontwikkelen.

Bijzonder

Eenmaal thuis was er visite. “Hoe was het?” vroeg iedereen en dan vertelde Liz over de operatie. “Fijn dat het achter de rug is”, zei de mensen dan. Liz knikt en ik knikte. Maar toen iedereen weg was, en wij met z’n vieren Expeditie Robinson keken – zei Liz een beetje mijmerend. “Ergens ook wel weer jammer dat het voorbij is. Ik vond het best bijzonder.”

En met die mooie woorden sluit ik dit verslag af. Op naar een voorspoedig herstel.

Tagged , ,

One Response to "Het operatieverslag"

  • Inge
    24 oktober 2015 - 09:45

    Fijn dat alles goed gegaan is. Hopelijk is het einde van die lijdensweg nu in zicht en gaat de revalidatie top. Sterkte voor Liz de komende tijd, knap hoe ze alles beleefd en ondergaat.

    PS volgens de tekst aan de zijkant van je site is Paul nog 43.

Leave a Reply