Gesprekken om te lachen

Ik heb er al jaren 'last' van.

Tranende ogen, zodra ik een voet buiten de deur zet. En dan niet een beetje - op de fiets, als er veel wind is - nee, hele watervallen lopen er over mijn wangen. Picture this: jouw mascara na een huilbui? Zo zie ik er dagelijks uit. Ik verf mijn wimpers tegenwoordig.

Het levert regelmatig bijzondere gesprekken op. Zo is me op het werk al meerdermaal gevraagd 'of het wel goed met me gaat', op het schoolplein slaan lieve ouders soms spontaan een arm om me heen en regelmatig hoor ik mezelf mijn tranen weglachten tegen een wildvreemde. ("Als ik echt huil ben ik veel lelijker hoor!")

Maar wat er vanochtend gebeurde spande de kroon. Ik had Annabel naar school gebracht en onderweg naar huis liep ik weer flink te grienen. Ik veegde net een paar tranen weg toen ik werd aangesproken door de tuinman van de buren. 'Gaat het goed meissie?' Een beetje verward keek ik op (het was tenslotte pas kwart over acht, dan ben ik nog niet helemaal scherp). 'Ja hoor ...' 'Maar waarom huil je dan?' 'Ik heb nogal last van tranende ogen', legde ik uit. 

Ik lachte de tuinman nog even vriendelijk toe (door mijn tranen heen) en wilde alweer doorlopen toen hij spontaan een hand op mijn schouder legde. 'Dat geeft helemaal niets,' zei hij uiterst serieus. 'Dat heb ik ook wel eens. Daar hoef je echt niet om te huilen.'

One Response to "Gesprekken om te lachen"

  • gjans
    1 december 2016 - 17:31

    😉

Leave a Reply