Over deze en genen

Bel lijkt op Paul en Liz lijkt op mij. Punt.

Kleur van de ogen, haarstructuur, lichaamsbouw, ja, zelfs de vorm van de mond is copy-paste. We hebben het ‘eerlijk verdeeld’, zoals mijn moeder vaak zegt. Ook qua karakter, want tachtig procent van alle twisten hier gaan tussen Liz en mij. Gewoon, omdat we op elkaar lijken en beiden nogal snel overtuigd zijn van ons gelijk. (Paul en Annabel zeggen in zo’n geval gewoon: “Oké, doei!” waarmee de zaak dan is afgedaan.)

Klonen

Soms vind ik het wel jammer. Dat we de genen niet wat beter gemixt hebben, bedoel ik. We hebben niet bewust voor klonen gekozen, maar het komt zo wel dicht in de buurt. En ik wéét natuurlijk dat Annabel mijn dochter is – ik heb haar zelf aangepakt toen ze eruit gleed – maar ik had het zo leuk gevonden als ze ook iets van mij had. Een moedervlek, een gevoelige blaas, anything.

Maar zelfs Annabels kwalen lijken niet op die van mij. Zo heeft zij al sinds haar geboorte kalknageltjes. Mij volledig onbekend. We zijn daarvoor onder behandeling bij een gespecialiseerde kliniek – die de nagels lasert – en daarbij gaan we al jaren regelmatig met haar naar de pedicure. De zorgt dat de nagels dun blijven en dat voorkomt afbrokkelen.

Het mes erin

Gisteren besprak ik de resultaten van het laseren met de pedicure. Ik had voor de gelegenheid zelf ook maar eens een behandeling geboekt, want van al het eelt kon ik onderhand een derde voet boetseren. Dat heb ik dan weer. Ik vertelde de pedicure over de verschillen tussen de meiden – Liz heeft tenminste kwalen die ik herkén – waarop de pedicure een kritische blik op mijn tenen wierp.

He, dat kriebelt!

“Dat kan jij dan wel dénken”, zei de pedicure, “dat Annabel niet op jou lijkt. Maar ik zie dat toch anders. Jij heb namelijk echt exact, maar dan ook exáct, dezelfde tenen als je dochter.” Ze prikte met één of ander apparaatje onder mijn voet. Ik giechelde. “Zie, hiervan gaat Annabel ook altijd giechelen.”

Helemaal blij – ze lijkt toch op mij, de Schepper heeft op het laatst bedacht – reed ik naar huis. “Wat grappig”, zei Paul toen ik hem het voetenverhaal vertelde, “dat jullie daarin op elkaar lijken." Hij nam een slok van zijn biertje, wierp een blik op mijn voeten, en zei: "Al heb jij natuurlijk wel véél langere tenen.”

Lijkt jouw kind op jou? Of juist op je man? Deel het met ons en maak kans op de Verrassing die geheel in het teken van Inge's reisvoorbereidingen staat.

Meer lezen? Op Vrouwonline gaat het over het nieuwe boek van Bridget Jones.

13 Responses to "Over deze en genen"

  • Dees81
    11 oktober 2013 - 14:42

    Ik ben in Grote Afwachting van de geboorte van onze dochter en we zijn beide reuze benieuwd op wie ze lijkt. Man wil graag dat ze blauwe ogen heeft (heeft hij ook, vindt-ie mooi; hij is gelukkig nogal blij met zichzelf :-)), ik ben vooral nieuwsgierig of ze haar heeft en zo ja, hoeveel en welke kleur :-). Wiens karakter ze heeft zal in het begin nog lastig te bepalen zijn. Maar boven alles hopen we natuurlijk op een kerngezond kind. Hopelijk hoeven we niet al te lang meer te wachten…

  • Yanda
    11 oktober 2013 - 14:50

    Dochter lijkt qua uiterlijk vooral op papa, hetzelfde voorhoofd, ogen en oogopslag, lengte (en nu al grote voeten) maar mond weer van mij. En haar karakter is zó herkenbaar van mezelf. 🙂 . Maar haar haar, een prachtige bos pijpenkrullen, komt dan wel weer van mijn kant. Terwijl ik nu soms babyfoto’s van haar zie (ze is alweer 3, haha!), dan lijkt ze sprékend op mijn broertje. Heel bijzonder die mengeling van ons beide. En nu zwanger van nummer 2, waarbij ik me dan afvraag of dit ook zo’n herkenbare mix wordt en op grote zus lijkt of dat dit een heel ander kind wordt. Maar ben het helemaal eens met Dees81: gezondheid is het allerbelangrijkste! 🙂

    PS. die lange tenen, haha, dat is dan wel weer grappig. 😉

  • KarenH
    11 oktober 2013 - 15:36

    Beide kids een mix, zowel qua uiterlijk als innerlijk. Mikki qua karakter vooral mij, op t gat in haar hand na ;). Alec vooral papa op mijn opvliegende karakter na ;). Vooral 2 ontzettende leuke kinderen. Hebben we heel goed gedaan!

  • Mariella
    11 oktober 2013 - 15:43

    onze kinderen lijken niet op mij….
    kan ook komen omdat ik ze pas kreeg toen ze 14 en 11 waren 😉

    stiefkleindochterlief lijkt in heel veel karakter trekken dan vreemd genoeg wel weer op mij!
    Waar dus uit blijkt dat karakter trekken ook via veel knuffelen kunnen worden overgebracht 😀

  • odette
    11 oktober 2013 - 16:15

    Wij hebben het redelijk gelijk verdeeld. Oudste (zoon) en jongste (dochter) lijken zowel qua karakter als uiterlijk op mij. En vooral dat karakter botst regelmatig. Middelste (zoon) lijkt qua uiterlijk en karakter op man, die zijn de rust zelve. Oudste zoon en dochter hebben weer de krullen van mijn man en middelste mijn stijlen haar. Alledrie hebben ze mijn neus.

  • Miriam (Bilbao)
    11 oktober 2013 - 17:33

    Dochterlief is eigenlijk mij, maar door de “kleuren” zeggen veel mensen dat ze op d’r vader lijkt. Ik zeg altijd dat het een Spaanse uitgave van mij is.
    Toen ik zwanger was droomden we weleens van een mix; mijn groene ogen met zijn zwarte haar. De mix is er, maar het is precies andersom gegaan, prachtige bruine ogen en bruin haar (wel een beetje de slag van manlief erin), .
    Gelukkig voor haar heeft ze wel de huid van manlief, ze wordt prachtig en egaal bruin en blijft dat ook heel lang. Aan het eind van de winter kan je nog prima zien waar haar bikini heeft gezeten, zo bruin ben ik ong. na 3 weken prachtig vakantieweer :-(.
    Het karakter is wel weer helemaal van hem, kort en explosief als het nodig is, maar zo weer over. Terwijl ik eigenlijk zo lekker lang door kan “sudderen” ;-D.

  • Tanja H.
    11 oktober 2013 - 20:05

    De twin lijkt qua bouw duidelijk op Papa ! Ik zie dat normaal niet zo snel maar bij hen wel! Nog in de couveuse, geen 4 pond zwaar zag ik dat ze op mijn man leken. En ik zei dat ook, hoe stom, want iedereen kreeg een lachstuip 🙁 Ze keken me medelijdend aan en dachten volgens mij: die bevalling heeft haar geen goed gedaan. Mijn man is, zeker voor zijn generatie, erg groot. De ene helft van zijn vrienden noemt hem de lange, de andere helft de brede ! Natuurlijk breed, niet sportschool-breed.
    En toen zei ik van die innie minnie kleine hummels dat ze zijn bouw hadden :-)Ik zag het aan hun handen, die waren even breed als dat ze lang waren. En ik kreeg (helaas) gelijk, het is voor vrouwen niet leuk als ze schoenmaat 43/44 hebben! En een van hen draagt graag rokjes, vind maar eens vlotte damesschoenen in maat 44 🙁 En hun handen zijn incl. middelvinger zeker 4 cm langer dan de mijne. Het karakter hebben ze wel weer meer van mij 🙂 Bij de jongste is het precies andersom , mijn bouw en helemaal zijn karakter. Dus mooi verdeeld! 😉

  • Miran
    12 oktober 2013 - 10:52

    Ik heb twee dochters (zoals jij weet). Gelukkig hebben ze allebei het postuur van hun vader. Terwijl ik op mijn achtste al op mijn eerste dieet zat kunnen zij (THANK YOU GOD!) alles eten wat los en vast zit. Ook hebben ze allebei zijn kleur ogen, blauw! De oudste is qua karakter net haar vader. Stiller en comateus voor de tv. Ze heeft ook zijn vorm van de ogen. De jongste is qua karakter net als ik…. Zeg maar t tegenovergestelde van haar zus :-). Ook heeft de kleine mijn vorm ogen. Wij vinden het echt heel grappig. Twee totaal verschillende karakters.

  • inky
    12 oktober 2013 - 14:20

    Hier 3 blondharige, blauwogige dames, terwijl ik toch echt donker haar en bruine ogen heb.

    • Inky
      12 oktober 2013 - 14:41

      Hee de helft van mijn reactie weg.
      Oudste is qua bouw rn karakter mij, middelste is papa, jongste is nog wat moeilijk te zeggen, maar zit er tussen in

  • esther
    12 oktober 2013 - 16:17

    Leuke reacties allemaal! Ik selecteerde deze keer op snelheid! Dees, mail je adres maar door 🙂

  • Dees81
    12 oktober 2013 - 16:33

    Woehoe! Wat leuk. Ik mail je mijn adres!

  • moimoi
    14 oktober 2013 - 10:56

    Nou hier een kopie van haar moeder. Zelf geen kinderen dus dat vergelijk kan ik neit maken.

    Maar lijk nogal uiterlijk en innerlijk en bovenal gedrag op mijn moeder.
    Zijn allebei knetterknetter onhandig (niveau: koffie op je trui terwijl je geen koffie drink maar dat wel even voor een ander hebt ingeschonken). Tenen of knieen stoten tegen plekken waar je je vanuit welke kant je ook naar het ‘tegen aan gestoten object’ kijkt je eigenlijk niet tegen aan kan stoten….

    Maar ach: ik heb dan ook altijd de smoes; mijn moeders schuld 🙂

Leave a Reply