Ik geef de woorden aan de wind

Had ik eerder deze week nog een heel leuk & lollige ‘bijna-vakantie’-blog in gedachten, steken ze ondertussen de wereld in brand. Lekker dan.

Gisteravond nog lang televisie gekeken, zoals velen van jullie waarschijnlijk, waarbij ik bijna niet kon geloven dat dit over land ging, waar ik twee maanden geleden nog vakantie vierde. Inmiddels is de coup ‘mislukt’, maar zoals iemand al twitterde,: “Of de coup lukt en je hebt het leger aan de macht, of de coup mislukt en je krijgt te maken met een kwaaie Erdogan. Arme Turken.”

Over mensen heenrijden

Ondertussen vragen de kinderen hier ‘of we nog wel naar Frankrijk gaan’, want het nieuws dat ze daar met vrachtauto’s over mensen heenrijden is ook hier niet onopgemerkt gebleven. Zelfs Annabel, die toch de hele week zonder krant, tv & wifi in Wijk aan Zee zat, had er iets van meegekregen.

Ironisch

Ironisch genoeg gaan we nou juist naar dát gedeelte van Frankrijk, waar de geallieerden zo’n zeventig jaar geleden aan land kwamen om de vrede in Europa te herstellen. Waar zijn ze als je ze nodig hebt, zou ik bijna zeggen. De vredestichters. De Eleanor Roosevelts ('het is niet genoeg om over vrede te praten. Je moet er in geloven. En het is niet genoeg er in te geloven. Je moet er voor werken’.)

Out-of-office

Maar goed. We gaan natuurlijk wel. Want ‘je moet je niet door angst laten regeren’, zoals iedereen in situaties zoals deze roept. En dat doen we dan ook maar niet. Ik moet trouwens ook eerlijk zeggen, ik vind de situatie zorgelijk maar ik lig (nog) niet wakker ’s nachts, ik heb lekker gewerkt mijn laatste dag en lol gehad om mijn aangepaste ‘out-of-office’ (zie onder).

Een troost

En zo moet het ook zijn, troost ik mezelf. Een lach en een traan. Om te ontladen en te ontwapenen. Het was een aparte week voor mij. Niet alleen politiek maar ook privé met een heftige uitvaart, een intens verdrietige vriendin, een nachtelijke aanval door een kat waardoor een kwartel omkwam, allemaal naast een drukke overdracht op mijn werk.

Historische plaatsen

Om te ontspannen ga ik gewoon op vakantie, ga ik gewoon genieten van alles wat er is en (hopelijk) altijd zal zijn. Ondertussen zal ik op de historische plaatsen even pas op de plaats maken. Even stilstaan bij toen en nu.

Ohamabeach

Vrede op aarde. Het strand van Ohamabeach lijkt me een uitstekende plek om die woorden aan de wind mee te geven.

Fijne vakantie allemaal.!cid_image001_png@01D1DEB9

Tagged

6 Responses to "Ik geef de woorden aan de wind"

  • Elly
    16 juli 2016 - 09:42

    je moet je niet door angst laten regen’, Moet dit niet zijn laten regeren?

    fijne vakantie – en Normandie / Omaha Beach e.o zijn mooi

    groet Elly Smit

  • Esther Vuijsters
    16 juli 2016 - 09:50

    Tnx. Ik was idd nog aan het editen. Heb het aangepast!

  • Tanja
    16 juli 2016 - 13:36

    Vrede op aarde, dat zou zo mooi zijn! Maar van wat eens een paradijs was maakten mensen er een rotzooi van 🙁 Macht, geld, geloof, dit zijn een van de vele dingen waar oorlog om gevoerd word. Nice is geen oorlog tussen legers maar tegen onschuldige burgers die hun dag van de vrijheid vierden. Parijs, Brussel en Istanboel ook. Een groep radicalen die geen respect voor het leven heeft doden onschuldige burgers. En ze hebben ook geen respect voor hun eigen leven, hoe kunnen mensen zo worden?
    Een hele andere oorlog dan die waarbij bij Omaha Beach onze vrijheid weer begon.
    Ik bid dat deze oorlog snel stopt maar ik heb daar weinig vertrouwen in. Mensen maken er een rotzooi van 🙁

  • Manon
    16 juli 2016 - 13:56

    Mooi geschreven Esther. Ik wens jullie een hele fijne tijd in Frankrijk. En fluister de woorden van vrede over zee, misschien bereiken ze de rest van de wereld.

  • femke1
    17 juli 2016 - 10:18

    Geweldige out of office 😉

    Fijne vakantie!!

  • Ellen
    17 juli 2016 - 14:26

    Mooie blog. Herkenbare woorden. Neem mijn ook maar mee daar naar die wind. Mooie plek om nu naar toe te gaan en te mijmeren. Fijne vakantie! En kom veilig en uitgerust terug.

Leave a Reply