Gastblogger Inge… is weer bij haar Love

Jodanga hostel in Santa Cruz, Bolivia. Daar zat ik. Weer. Toen ik die maand daarvoor de bus vanuit Brazilië naar Bolivia pakte was ditzelfde hostel mijn eerste stop van, wat ik dacht, een visumrun van enkele dagen naar de Salar Uyuni. Die trip werd wat langer.

Toen ik eenmaal bij de Salar Uyuni in Bolivia was, zat ik zó dicht bij de grens met Chili, dat ik besloot dat een tripje naar de Atacama woestijn er ook nog wel bij kon. En toen ik daar was, vond ik het zonde om dezelfde weg terug te nemen door het koude en chagrijnige Bolivia. Het werd Arequipa, zuid Peru. Ik was toch ‘in de buurt’. Via de Colca Canyon reisde ik naar Lake Titicaca op de grens van Peru en Bolivia. Vanaf daar wilde ik via Bolivia weer terug naar Brazilië. Maar ho… Word ik nou geroepen? Ik zit nu wel echt vlakbij Macchu Picchu. Toch nog maar één stop inlassen dan?

inge33

Grens met Chili!

Pissig

Peru was geweldig! Ik heb genoten van de natuur, de charmante steden en dorpjes en de kleurrijke bevolking. Meer over Peru in mijn volgende blog. Na Macchu Picchu (wát een ervaring!) ging ik terug naar La Paz. Een walgelijke (nacht-)busrit van 16 uur. De bus was IJS- en IJSkoud. De dekens die werden verstrekt stonden stijf van (wil ik dat eigenlijk weten?!) en stonken vreselijk naar urine. Wat me niet verwonderde aangezien het toilet ‘out of service’ was. Toch had ik die pisdeken nodig want ik blies wolkjes van de kou. ’s Ochtends vroeg kwam de bus aan bij de grens. Er stond een enorme rij, correctie, ongeorganiseerde verzameling bepakte Peruanen en Bolivianen. Dát kon wel eens lang gaan duren. Gelukkig spot je bij deze landgrenzen altijd de mede-“Westerling”. Het was er maar eentje dit keer, een Fransman. Het is fijner die chaotische grensformaliteiten met een medereiziger te doen. En gezelliger ook, want als je pech hebt kost het je een halve dag.

Grensovergang Peru naar Bolivia.

Grensovergang Peru naar Bolivia.

Drugstrafficker? Moi?!

Martin en ik bleven zij aan zij en uiteindelijk hadden we onze exit-stempel van Peru. Gezellig babbelend liepen we de 100 meter “no-mans-land” naar de entry met Bolivia. Totdat twee macho politiemannen naar ons toe kwamen. Boliviaanse of Peruaanse, geen idee. We waren Peru officieel uit maar Bolivia officieel nog niet binnen. Meekomen! Altijd goed voor een flinke schrik. Ik werd op een stoel gezet in de gang van een donker gebouwtje. Martin moest een kamer in. Tien minuten later kwam hij vrolijk weer naar buiten. Just a luggagecheck! Prima. Met mijn grootste glimlach trad ik binnen. De macho lachte vriendelijk terug en vroeg me met vele “por favor’s” of ik mijn tassen wilde leegmaken. En of ik drugs bij me had. IK?! Natuurlijk niet! Vijf minuten later kon ik ook gaan. Martin en ik liepen rustig verder toen hij ineens hard begon te lachen. “I am so appy nothing appened!” Uhhh… excusez-moi? Hij draaide zich naar me toe, opende de klep van zijn tas en wees op een zijvak dat bol stond. “My ashies! I am so appy they did not take iet!”

Hoera! Weer een busrit!

Hoera! Weer een busrit!

Le appy Fransoos

Ass(H)ole met zijn stomme H! Zijn halve tas zat vol met (h-)asj. De macho’s moeten zelf ook zo stoned als een garnaal zijn geweest dat ze dat over het hoofd hebben gezien. Maar als ze het er wel uitgevist hadden, dan had dat niet alleen de Fransoos, maar mij ook een paar angstige uren opgeleverd. Waarschijnlijk angstige dagen of zelfs wéken, aldus Alex. Bewijs maar dat het een willekeurige Fransman is die ik zojuist in de rij voor de douane heb ontmoet, en niet mijn (reis-)partner in crime. “Get rid off it fuckface! We zijn Bolivia nog niet in, wil je nog een bagagecheck riskeren bij binnenkomst?!” Hij nam het risico. En ik nam afstand. Bij de rij Bolivia ín liet ik mensen voor gaan. Por favor, ga gerust tussen hem en mij instaan, wij horen namelijk NIET bij elkaar. Zonder problemen kwam hij Bolivia in. Even overwoog ik, uit pure opluchting, een jointje te bietsen. Maar aangezien ik mijn laatste joint zeker 15 jaar geleden rookte en ik nog heel wat reisuurtjes voor de boeg had hield ik het maar bij een kartonnetje appelsap. Rebel me.

Het beste gezelschap ben je zelf

Aangekomen in La Paz was Santa Cruz de volgende bestemming. Joepie, weer een busrit van 20 uur. Dacht het niet! Ik nam een taxi naar het vliegveld en moest vijf uur wachten op de eerste vlucht waarvan ik er één besteedde aan een uitgebreide massage. Daarna vlogen we in 45 minuten naar Santa Cruz. Om 0.00 klopte ik aan bij het hostel waar ik een maand eerder mijn eerste stop had. Dat leek veel langer geleden. Ik vond er toen geen hol aan. Het was mijn eerste ervaring met alleen reizen. Ineens zat ik in een hostel vol met 22-jarigen die luidruchtig drankspelletjes deden. Wat voelde ik me verloren. En oud! Op dat moment zag ik als een berg op tegen het alleen reizen. En nu zat ik er weer. Alleen. Maar dit keer voelde ik me ‘Tha Bomb’! Ik wist nu immers dat ik prima alleen kan reizen. En niet alleen dat, ik ben ook nog eens hartstikke leuk gezelschap. Voor mezelf in ieder geval.

inge333

Mission accomplished

Maar het hele punt van deze “uit de hand gelopen visumrun” was natuurlijk een nieuwe stempel voor drie maanden Brazilië. Zodoende stond ik bloednerveus bij de grensovergang bij Corumbá. Mag ik nog even blijven of houden ze strikt vast aan de regels en heb ik nog 10 dagen om het land te verlaten? Toen ik aan de beurt was kéék ze niet eens naar mijn paspoort. Of naar mij. Voce pode me dar noventa dias mais por favor? Ofwel: “Kunt u me nog een keer negentig dagen geven alstublieft?” Nog steeds keek ze niet. Met een doffe dreun landde de stempel in mijn paspoort. Pas toen keek ze op: “Claro. Proxima!” En ik was binnen. Met een nieuwe stempel. Zo simpel was het dus. Met Valentijnsdag was ik weer terug bij Alex. Mission accomplished, op alle fronten!

9 Responses to "Gastblogger Inge… is weer bij haar Love"

  • DeniseM
    3 maart 2014 - 09:25

    Je hebt een mooie reis gemaakt Inge! Dat neemt niemand je meer af. Zoiets blijft voor altijd bij je!

    (Ik had per ongeluk bijna een ‘tutti’ gemaakt Esther; ik wilde opschrijven ‘Je hebt een mooie reis achter de boeg’. :-))

  • esther
    3 maart 2014 - 09:35

    Hahahaha, Denise dat is een mooie! :-))

  • Inge
    3 maart 2014 - 16:38

    Thanks Denise! Het was zeker een superervaring! De landen, de ontmoetingen, de ervaringen en het alleen reizen, regelen en zijn. Prachtig!

    En Esther, je hebt het weer super in elkaar geknutseld. De lama foto is mijn favoriet! 😀 X

  • loes
    3 maart 2014 - 17:41

    Wow Inge, wat een avontuur weer. En (uiteraard) wat een lieve lama’s.
    Het is zo leuk je te volgen op deze manier! liefs, Loes

  • karin
    3 maart 2014 - 18:44

    hey chica

    Mooi verhaal weer, en herkenbaar! Niet met hashies maar met coke. Ik dacht dat ik echt de enige backpacker was die een avondje doorhalen met n liter wijn deed ipv met een kilo wit poeder. Ja ik heb me ook oud gevoeld op bepaalde plekken. Maar laat je niet gek maken, het is jouw reis!! Ben weer benieuwd naar je nieuwe avonturen met je lover en alles wat erbij hoort. Hou je taai, geniet van alles xxxx knuffel xxxx karin

    • Anne
      3 maart 2014 - 19:57

      Zie je wel dat je het kan!!! Even denkend aan hoe wij elkaar ontmoet hebben. Als ik het kan, kan jij het ook!!

  • Sari
    3 maart 2014 - 19:26

    Mooi avontuur Inge! En fijn dat je ons laat meegenieten. Veel plezier terug in Brazilië!

  • Tanja
    3 maart 2014 - 23:47

    Indrukwekkend hoor, niet bepaald een doorsnee reisje 🙂 Jij bent duidelijk avontuurlijker dan ik ( ooit was) ;-)Maar ik denk dat je deze reis met zijn vele indrukken nooit vergeet en ik vond het prachtig ervan mee te genieten. Gelukkig niet van die ijskoude busritten en pisdekens 😉 En een gekke Fransoos die je bijna het ongeluk in stort 🙁 En nu weer bij je lief 🙂 Vordert de verbouwing al?

  • Inge
    4 maart 2014 - 23:40

    Tanja, leuk dat je ook meereist en mee geniet! De verbouwing vordert gestaag. Het gaat hier wat langzamer dan bij ons maar ze doen het ook maar met 2,5 man. Met die halve man bedoel ik dat Alex slechts halve dagen de tijd heeft om met de twee andere heren mee te werken. 😀 Maar er wordt hard gewerkt.

    Karin, idd, een flesje wijn is nogal onschuldig met wat je daar nog meer kunt krijgen. Ik heb het bij cocathee en cocasnoepjes gehouden om de effecten van de hoogte wat tegen te gaan. Vond ik al heel wat hahaha!

Leave a Reply