Gastblogger Inge…. vraagt zich af waar het nog veilig is

Waarschuwing op waarschuwing kreeg ik, toen ik vorig jaar naar Brazilië ging.

Link hoor, kijk maar  uit!’

Toen Kris en Lisanne in Panama verdwenen hoorde ik: “Kom maar snel weer terug, het is gevaarlijk daar.” Dáár stond kennelijk voor heel midden- en zuid Amerika. Nu ik mijn Afrikaplannen deel, hoor ik hetzelfde. ‘Uganda, Rwanda en Kenia ook?! Wat moet je in die ‘gekke’ landen?’ India is tegenwoordig ook al niet goed. Daar kwam ik achter toen ik hardop mijmerde over hoe leuk het misschien zou zijn om daar een poosje yogalessen te volgen. Maar daar moet je al he-le-maal niet zijn, met al die verkrachtingen. Levensgevaarlijk zo te horen, dat buitenland. Maar of het hier nou zoveel veiliger is…

Klapband op Mount Doominge3

Vanmorgen dronk ik koffie met ‘Jootje’. Mijn ex waarmee ik dik 12 jaar samen was. Samen hebben we de halve wereld gezien en de gekste dingen (bijna) meegemaakt. We kregen een klapband op Mount Doom (uit Lord of the Rings) in Nieuw Zeeland, toen we vanaf het hoogste punt naar beneden reden. Slingerend zoefden we de berg af. Net op tijd wist Jo in een bocht de auto te stoppen. Zo’n 3 meter vanaf de rand. Honderden meters ravijn, zonder hekje. Met trillende handen verwisselden we de band. In Australië had ik mijn moeder aan de telefoon: “Nee hoor mam, geen zorgen, wij zitten niet eens in de buurt van al die bosbranden!” Mijn ogen prikkend van de rook die ons omringde. In Bangkok zaten we vast tussen tienduizenden antiregeringbetogers. Ongeveer een uur nadat we ons eruit hadden geworsteld werden de eerste granaten gegooid.

inge1We zijn ok hoor!

Nooit hebben we zo’n hoge telefoonrekening gehad toen we iedereen op Tweede Kerstdag 2005 moesten informeren dat we ongedeerd waren. We hadden vlak daarvoor besloten om toch maar niet naar Phuket te gaan. De Tsunami sloeg genadeloos toe terwijl wij, aan de ‘goede kant’, ons fruitontbijtje bestelden. En dan was er nog de heftige salmonellavergifting in Cuba. Toen dacht ik echt dat Jo zijn laatste uur geslagen had. Het hotel met zes sloten op de binnendeur en tralies voor de ramen in één van de ‘gezelligste’ wijken van New Orleans. Ons ‘white folks’ werd sterk afgeraden hier de straat op te gaan. Nee, ook niet overdag, eigenlijk moesten we maar gewoon snel weg gaan daar. Er was de bijna-overval in Charleston, de omgeslagen veerboot naar Koh Phangan die we NIET hebben genomen omdat Jo last had van zijn maag. De roofoverval en moord op de Curaçaose restauranthouder tegenover ons hotel, een kwartier nadat wij langs diezelfde plek naar ons hotel liepen. We zaten in Taipei toen de kernramp bij Fukushima, Japan plaatsvond in 2011. Op de dag dat we vertrokken was de dreiging van een Tsunami tot aan Taiwan volgens de krantenkoppen ‘zeer realistisch’.

"Het hotel  in New Orleans had zes sloten op de binnendeur en tralies voor de ramen. Gezellig!"

Dichter bij ‘bijna’ komt het niet.

Na onze breuk bleven Jo en ik beste vrienden. Als ik op reis ga zegt hij altijd: “Als er iets is Ing, waar ook ter wereld, bel me en ik kom je halen!” En dat doet hij gegarandeerd. Mijn Jootje. Groot, sterk en doorgewinterd in kickboksen en Krav Maga. Hij werkt in de horecabeveiliging en is voor de duvel niet bang. Maar vannacht had hij echt een engel op zijn schouder. Een vervelende gast accepteerde niet dat hij werd weg gestuurd. ‘Ik kom terug! Jij gaat spijt krijgen!’ Jo hoort dit wel vaker en is niet snel onder de indruk van dreigementen. Maar de vervelende gast kwam dit keer wél terug. Met een vuurwapen. Twee keer richtte hij op Jo. En twee keer haalde hij de trekker over.

W.aar is het nog wel veilig?

Het wapen ketste, blokkeerde waarschijnlijk. De gast zette het op een rennen. Met Jo en consorten er achteraan. Ze hebben hem te pakken gekregen. “Niets aan de hand hoor!”, zei Jo toen hij me het verhaal ’s ochtends bij de koffie vertelde. Het is maar wat je niets noemt... Tranen prikten achter mijn ogen toen ik de koffiekopjes opruimde. Mijn allerbeste vriend. Waarmee ik de halve wereld heb gezien. In genoeg “net-niet-situaties” heb gezeten. Ik word misselijk bij de gedachte hoe het anders had kunnen aflopen. Door het oog van de naald is nog nooit zo dichtbij geweest. Gewoon hier.

Op een doodnormale vrijdagavond. In ons ‘veilige’ Nederland.

inge2

13 Responses to "Gastblogger Inge…. vraagt zich af waar het nog veilig is"

  • Annette
    19 juni 2014 - 09:33

    Wat een heftig verhaal. Zo zie je maar inderdaad, er is overal iets. Als je je daardoor laat tegenhouden kom je nergens. Ik ben blij dat jullie verhaal goed afloopt! Maar schrikken is het zeker.

  • Annette
    19 juni 2014 - 09:36

    P.S. Wat mooi om te lezen dat jullie na 12 jaar relatie nog de beste vrienden zijn! 🙂

    • Inge
      19 juni 2014 - 11:43

      De allerbeste! Zal altijd zo blijven. Super inderdaad!

  • esther
    19 juni 2014 - 10:05

    Zeker heftig. Maar eh.. Ing, als ik het zo lees… jij lijkt tegelijkertijd wel een engel op je schouder te hebben als rare ongelukken aan te trekken….

  • Inge
    19 juni 2014 - 11:42

    Dat hoor ik wel vaker Esther 😀 Laten we het maar op toeval houden.

  • Marije
    19 juni 2014 - 12:08

    Wat een heftig verhaal! En TG for the engel! Knuffel voor jou en Jo xx

  • Gabrielle
    19 juni 2014 - 13:30

    En ik denk dan gelijk:’ weet je hoe je moeder je voelt als jij zo ver weg bent en al die akelige dingen gebeuren..’. Maar goed, dat snap je zelf ook best wel.
    Maar ben blij dat ik geen dochter (of zoon) heb die zo de hele wereld rondreist….brrrrrrr, ik zou geen oog meer dicht doen.

  • Nicky
    19 juni 2014 - 14:12

    Wauw wat een verhaal! Mooi geschreven.

  • Kirste
    19 juni 2014 - 22:56

    Tranen prikten achter mijn ogen toen ik je blog las. x

  • loes
    19 juni 2014 - 23:56

    Brrrrr, kippenvel. Godzijdank goed afgelopen…alweer.
    Jullie hebben beiden een engeltje denk ik.

  • Moeke
    20 juni 2014 - 10:22

    o bizar zeg wat een verhaal..

  • Inge
    21 juni 2014 - 13:16

    Lang leve de engeltjes inderdaad! Al realiseer ik me goed dat niet iedereen altijd engeltjes bij zich heeft. Ik word erg verdrietig van de recente berichtgevingen uit Panama… Tussen hoop en vrees maar vrees neemt wel de overhand. 🙁

  • Tanja
    22 juni 2014 - 01:36

    Wat een blog en wat ben ik blij dat mijn dochters niet zo ondernemend en reislustig zijn. En nee, niet iedereen heeft een engeltje op zijn schouder 🙁 Dat leerde ik al toen ik 18 was, leerling ziekenverzorgster op een revalidatieafdeling Daar hadden velen alle pech van de wereld gehad. Het maakte me vreemd genoeg niet angstig maar meer gelaten. Je kunt het lot immers niet voor zijn. Maar je moet het lot ook niet uitdagen en ik vind dat hotel in die “gezellige”buurt in New Orleans wel het lot tarten ! Ik leef ook heel erg mee met de ouders van die meisjes in Panama, vreselijk moet dat voor hen zijn. En dat was nog een redelijk veilige en georganiseerde reis. Ik hoop dat die twee jonge vrouwen niet veel geleden hebben en dat hun ouders op de een of andere manier rust vinden

Leave a Reply