Gastblogger Inge heeft een verhaal te vertellen

Ik erger me eraan. Die continue aandacht voor borstkanker in oktober. Op 28 december vorig jaar kreeg ik een appje van mijn moeder. Ik zat nét te genieten van een schitterende zonsondergang in Krabi. “Niet schrikken lieverd, maar er is vandaag een borstpunctie genomen omdat er op de mammografie vlekjes te zien waren. Morgen krijg ik de uitslag.”

Ik wist niet eens dat ze een mammografie had gehad, twee weken daarvoor. Maar dat was gewoon het reguliere bevolkingsonderzoek geweest, aldus mam. Daarop waren dus vlekjes te zien. Dat had ze net voor kerst gehoord. Ze wilde haar kinderen niet met onzekerheid opzadelen tijdens de feestdagen. Pas op de dag van het biopt, 28 december, vertelde ze het. Maar het zag er niet ernstig uit, verzekerde ze ons erbij. Waarschijnlijk verkalking van wat melkklieren.

Halveren die hap!

Vier dagen later, op 1 januari, zou ze met pensioen gaan. In die week stond ook haar borstverkleining gepland. Mam zeulde vrij veel gewicht mee en had daardoor nek- en rugklachten. Ze keek uit naar haar 'mammareductie'. Maar of die borstverkleining  nu doorging hing eerst af van de uitslag van die punctie. Ik had nooit gedacht dat het kon, 24 uur stress in Thailand. Ik zat in een yogaretreat notabene! Nee toch zeker? Ze krijgt toch niet, vier dagen voor haar pensioen, de diagnose borstkanker?!

Mam wordt een stoepkrijtje

img_9281

Proost schatten! De borstverkleining gaat door!

Een dag later kwam mam terug op de familie-app. Een foto waarop ze samen met pap en mijn broer Rogier het champagneglas hief. Zus Karin zat met man en kind ook in Thailand. Ook zij hadden in spanning gezeten. Mam stond stralend op de foto. "Proost schatten! De borstverkleining gaat gewoon door. Het is slechts wat onschuldige 'calcificatie', kalkafzetting."

Pap grapte er achteraan; "Karin's schuld, die kreeg als laatste borstvoeding en heeft de boel niet goed leeg gedronken." Ik appte terug; "Oh, gewoon verkalking? Nouja, past goed bij je teennagels moet je maar denken!" Ook mam reageerde met humor; "Borsten, teennagels... wat is het volgende dat gaat verkalken?" Ik antwoordde; "Je aders misschien? Pas maar op dat je niet in een stoepkrijtje verandert!" De LOL-smilies vlogen tussen Thailand en Nederland heen en weer. Wat waren we opgelucht!

Het huzarenstukje

Een week later kreeg mam haar borstverkleining. Weer foto's op app. Mama in het ziekenhuisbed, grote glimlach, duim omhoog. 'Operatie geslaagd. Artsen dik tevreden. Een huzarenstukje, het is héél mooi geworden!' Weer opluchting. Hoe de memmen van mam de gemoederen bezig hielden...

Ze herstelde erg goed. En het resultaat was inderdaad schitterend. Mam was blij, ondanks dat ze last van haar rug bleef houden. Niet zo gek toch? Een borstverkleining is geen lullige operatie. En het was pas drie weken, kijk het nog even aan. Dat adviseerde ook de huisarts.

Het voelt niet goed

Op dinsdag 23 februari ging ze weer naar de huisarts. Die rugpijn voelde toch niet goed. De dokter stuurde haar diezelfde ochtend nog door naar het ziekenhuis. 's Avonds na mijn werk kwam ik, zoals iedere dinsdag, naar mijn ouders om mee te eten. Pap vroeg me even te gaan zitten. "Lieverd," zei mam, "er is vandaag een echo gemaakt. Daarop was een tumor te zien. Op mijn alvleesklier." De volgende dag al moest ze zich melden in het ziekenhuis. Wát?! Tumor = Alvleesklierkanker? Een tante was er aan overleden. Weg in luttele weken. Toen ik 's avonds thuis kwam googelde ik 'alvleesklierkanker'. Ik werd kotsmisselijk van wat ik las.

De volgende dag in het ziekenhuis probeerde de arts ons iets gerust te stellen. Wellicht was het nog operabel. Mam was jong en in uitstekende conditie, een groot voordeel. Maar we moesten ook rekening houden met het ergste. En bij alvleesklierkanker zijn de vooruitzichten nooit rooskleurig. Nader onderzoek was nodig. Op 1 maart zou de definitieve uitslag volgen.

Het doodvonnis

Mam was naar de arts gegaan in de angst dat ze haar doodvonnis zou krijgen. Maar nu had ze het gevoel dat er toch nog wat perspectief was, daar was ze blij mee. Ze onderging diezelfde week nog moedig en positief haar onderzoeken.

Mams laatste verjaardag

Mams laatste verjaardag

Maar op 1 maart, een week nadat ze zich bij de huisarts meldde met rugklachten, was daar toch het doodvonnis. Alvleesklierkanker. Uitgezaaid. Niet operabel. Er volgde vier loodzware maar ook waardevolle maanden. Op maandag 4 juli kon mam echt niet meer. Zonder heel veel woorden namen we afscheid van elkaar. Alles was al gezegd. We hielden elkaar goed vast en de huisarts zette de palliatieve sedatie in. Mam viel in slaap om nooit meer wakker te worden. Vijf dagen hebben we gewaakt, dag en nacht. Die zaterdag veranderde haar ademhaling. We hielden haar vast. "Het is genoeg lieve mam. Je bent niet alleen. Ga maar naar je ouders en je broer. Wij komen ook, als onze tijd daar is."

Met een laatste frons en zucht gleed ze weg. Rustig, waardig en vredig. Precies zoals ze was. Maar zo vredig als mam ging, zo woest zijn de emoties en het gemis die ik soms in alle hevigheid door mijn lijf voel razen. Mijn maag en keel worden letterlijk samen geknepen als ik eraan denk.

Borstkanker. Was dat het maar...

En dan nu, die borstkankermaand. Hád ze maar borstkanker gehad, in plaats van 'calcificatie', denk ik wel eens. Had ze in januari maar een borstamputatie gehad, in plaats van een borstverkleining. Want de prognoses bij borstkanker zijn veel beter dan bij alvleesklierkanker. Zo'n 87% van de patiënten is na 5 jaar nog in leven, zegt borstkanker.nl. Bij alvleesklierkanker sterft 93% van de patiënten. De meesten van hen al binnen zes maanden. Als mam borstkanker had gehad dan had ze hoogstwaarschijnlijk nog een káns gehad. Of minimaal meer tijd. Grote kans dat ze er dan nu nog was geweest.

Maar er was al direct géén perspectief meer. Die warme, levenslustige prachtvrouw, die parel, kreeg niet eens de kans om de strijd aan te gaan. Om beter te worden. Om te genieten van haar verdiende pensioen, reizen, tuinieren, fietsen en bh's kopen voor haar mooie nieuwe borsten. Om haar oogappeltje, kleinzoon Vince van twee, te zien opgroeien. Vier maanden kreeg ze nog. Ik vind het niet te vreten.

Kan die 'borst' er vanaf?

Oktober borstkankermaand. Kan dat woordje 'borst' er niet vanaf?  Ik snap wel dat “Oktober, kankermaand”, niet zo lekker bekt, maar kan de aandacht er niet gewoon zijn voor kanker in het algemeen?  Een maand voordat mam stierf, overleed ook een goede kennis. Longkanker. Ik ga binnenkort bloemen bij haar graf brengen. En haar nogmaals bedanken voor de lieve woorden en steun die ze, ondanks haar eigen terminale situatie, nog kon opbrengen voor mij en mijn familie.

Kanker. Ik ben er al vaak mee geconfronteerd. Mama, oma, oom's en tante's, vrienden van mijn ouders, ouders van mijn vrienden en ook eigen vrienden en kennissen. Zelfs een schoolvriendje van 16 destijds.  Best veel al. Jong en oud. Longkanker, prostaatkanker, botkanker, slokdarmkanker, darmkanker, Hodgkin, alvleesklierkanker en ja, ook borstkanker.

Dag lieve mam ...

Dag lieve mam ...

Allemaal even lelijk

Ik erger me aan de overload publiciteit rond borstkanker. De gedachte draag ik natuurlijk een warm hart toe. Maar ik vind het zó confronterend. Het is bijna een wrang soort van positieve discriminatie. Kanker heeft vele gezichten en ze zijn allemaal lelijk. Iedere kankerpatiënt is er één te veel. En iedere kankerpatiënt  verdient in oktober (en in alle andere maanden!) aandacht. En meer nog dan dat, perspectief en een eerlijke kans.

En ook nog even dit:

Shame on Pink Ribbon, die deze week de opbrengst van een naaktkalender van enkele studenten weigerde omdat 'naakt in relatie tot borstkanker wellicht aanstootgevend' zou kunnen zijn. Extra koren op mijn “overload-aan-borstkanker-ergernis-molen”...  De arrogantie die Pink Ribbon hiermee tentoonspreidt, díe is pas aanstootgevend. Hulde voor de studenten van Universiteit Twente! Ik weet zeker dat de opbrengsten alsnog goed terecht komen.

13 Responses to "Gastblogger Inge heeft een verhaal te vertellen"

  • Esther Vuijsters
    23 oktober 2016 - 17:00

    Een prachtig verhaal lieve Ing. Duidelijk, mooi onder woorden gebracht en een prachtig eerbetoon aan je bijzondere moedertje. Love u all. Dikke kus met zoute traan.

  • Inge
    23 oktober 2016 - 17:05

    Dank je wel lieve Es. Dichterbij dan deze komen ze niet. Ode aan mijn beeldschone moesje. En aan íedereen die hiermee te maken krijgt. Kus.

  • Jacky
    23 oktober 2016 - 17:33

    Super verwoord…ik weet wat je bedoelt..mijn moeder stierf aan huidkanker, ik werd er drie maanden geleden door getroffen maar het ziet er nu vooralsnog nog positief uit.. Kanker is afschuwelijk ongeacht welke vorm en waar het zit, men gaat er te vaak dood aan en iedere kankerpatiënt kent dezelfde angsten net als familie vrienden en iedereen in de omgeving van de patiënt…laten we net wat jij zegt aandacht geven aan iedereen die het nodig heeft en niet er alleen bij stilstaan op de momenten die anderen bedenken. Ziek wordt je helaas het hele jaar door en je moeder mis je elke dag. ….liefs en een dikke knuffel xxx

  • Miranda
    23 oktober 2016 - 18:11

    Inge…ik ben er stil van. Wat prachtig geschreven maar ook eerlijk en rauw en het raakt me tot op het bot. Met een vader en broer met erfelijke darmkanker snap ik wat je bedoelt. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte met dit ongelooflijk zware en niet te begrijpen verlies. Xxx Miranda

  • Rozemarijn van Noord-Berger
    23 oktober 2016 - 19:23

    Tranen prikte gewoon achter mijn ogen bij t lezen… 😕
    Xxx

  • Inge
    23 oktober 2016 - 20:07

    Dank voor jullie mooie en persoonlijke reacties op mijn blog. Sterkte ook Jacky en Miranda. Alle liefs. XXX

  • Miona
    23 oktober 2016 - 20:51

    Mooi geschreven en zo waar … ook ik verloor mijn Mama aan kanker, longkanker. Ook een lastige … mensen vragen dan: rookte ze? Eeeh ja, maar wat bedoelen ze dan? Oh ok, eigen schuld?
    Mijn lieve zusje borstkanker! Gelukkig genezen maar helemaal de oude wordt je nooit.
    Nee het bekt niet echt lekker: Oktober kankermaand maar he doet kanker dat ooit?

    De weigering van Pink Ribbon verbaasde mij ook enorm! Misschien het geld doneren aan de reguliere kankerstichting??!

    Sterkte Inge met dit enorme verlies! Nee het gemis gaat niet over en nee het wordt niet minder, wel went het op een vreemde manier … maar dit duurt wel even 🙁
    Gelukkig zijn herinneringen voor altijd!!

  • N
    23 oktober 2016 - 21:53

    Ik weet precies hoe je je voelt ben mijn moeder door de zelfde ziekte ander halve week gelden kwijtgeraakt.
    Na de diagnose 5 hele korte weken.

  • Inge
    24 oktober 2016 - 08:23

    Dank Miona, voor je reactie. Fijn dat het goed gaat met je zus! De jongens van de kalender hebben inmiddels een nieuwe bestemming voor het geld gevonden las ik, Fight Cancer. Heel goed.

    N. heel veel sterkte. Zo recent nog. En wat een hard gelag, vijf weken. 🙁 Dikke knuffel voor jou.

  • MLotte
    24 oktober 2016 - 10:18

    poeh heftig, voor iedereen en maakt niet uit welke ziekte . sterkte allen!

  • Nynke
    24 oktober 2016 - 11:31

    Wat een heftig verhaal!! Heel veel sterkte gewenst, Inge.
    Ik ben het verder helemaal met je eens. Vooral toen twee mensen in mijn omgeving overleden waren aan een hersentumor kon ik heel kwaad worden om alle reclames over borstkanker. En nog steeds begrijp ik die focus daarop niet.

  • Evelyn
    25 oktober 2016 - 20:01

    Lieve Inge, wat heb je dat treffend en ontroerend geschreven; zo geraakt. En zo waar, in alle opzichten zowel over je geweldige moeder als over de focus op de maand van de borstkanker die altijd in oktober weer om de hoek komt kijken. Iedere vorm van kanker en gevolgen ervan heeft impact en verandert iets in je leven en je omgeving.
    De zon scheen in Miep 🌞
    Veel sterkte! 😙

  • Inge
    25 oktober 2016 - 22:35

    Dank je Nynke, jij ook sterkte.

    Evelyn, mooi gezegd. De zon scheen in mam. Zo is het. Knuf! X

Leave a Reply