Gastblogger Inge… sluit het jaar af

ing5Op 31 december 2013 hief ik, volgens Braziliaanse traditie, in het wit gekleed het champagneglas. Feliz ano novo mijn liefste! Het zou ons jaar worden. Ik zou Brazilië in mei verlaten omdat ik in Nederland wilde zijn als mijn zus haar eerste kindje kreeg. In november zou ik terugkeren naar Brazilië en trouwen met Alex zodat ik permanent kon blijven. Het hostel zou tegen die tijd de deuren openen en samen gingen we de toko runnen. Toch?

Barstjes

Na oud & nieuw moest ik, om visumtechnische redenen, Brazilië uit. Ik backpackte een maandje solo door Bolivia en Peru en keerde in februari terug naar Brazilië. Nog drie maanden hadden we samen voordat ik in mei terug ging naar Nederland. Het leven in Bonito kabbelde voort. Ik begon me wat te vervelen en er ontstonden irritaties. Alex bleek nogal jaloers te zijn en een flink ego te hebben. Ruzies uitpraten was lastig. Als ik hem ergens mee confronteerde was hij verontwaardigd omdat ik, volgens hem, een ‘te scherpe tong had’. Waarna hij weigerde de discussie aan te gaan. Niet erg constructief. Toch waren we gek op elkaar. We zouden onze strubbelingen wel oplossen.

ing6Barst!

In mei vertrok ik. Alex vond het niks dat ik eerst nog, alleen, twee weken naar Salvador ging voordat ik naar huis vloog. Hij kwam met rare opmerkingen als: “Kijk maar uit, al die Westerse vrouwen vallen voor de charmes van die donkere capoeira beoefenaars daar. Je zal vast genoeg ‘mensen ontmoeten’.” Vrij dubbelzinnig. En vooral, onzeker en jaloers. Maar ik liet me door niemand verleiden. Ik was al verliefd op Alex. En ik vond Salvador geweldig. Maar ook daar gingen de ruzies, via chat, gewoon door. Tot op één nacht de gemoederen zo verhit raakten dat we helemaal klaar waren met elkaar. Over en uit.

"Mensen ontmoeten? Ja, natuurlijk ging ik mensen ontmoeten. Wat dacht hij nou?!"

Verwarrende wekening4

Ik kwam verdrietig thuis. Twee dagen later gingen Suus en ik naar Ibiza. Inmiddels was het contact met Alex toch weer aangehaald. We konden elkaar niet loslaten. Suus luisterde met engelengeduld naar mijn twijfels over wel of niet teruggaan in november. Een dag na thuiskomst uit Ibiza werd zus Karin opgenomen in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Ze moest nog vier weken en die kleine moest zo lang mogelijk blijven zitten. Maar alleen als Karin niet zieker werd. Met volledige bedrust en dagelijkse monitoring heeft ze het nog twee weken kunnen rekken. En toen kwam Vince. Een heel kleintje maar hij ging als een speer en werd met de dag sterker. Ik was op slag verliefd.

Het geëmmer met Brazilië ging ondertussen door. De ene dag zagen we het zitten samen, de andere dag was er stront aan de knikker. Begin juni kon ik het niet meer. Ik realiseerde me dat ik niet gelukkig zou worden met hem en nam definitief afscheid. Twee dagen later gooide hij me van Facebook af. Einde.

ing2Eenrichtingsverkeer

Alles lag weer open, ik moest mijn toekomstplannen herzien en besloot naar Afrika te gaan in augustus. De zomermaanden in Nederland gebruikte ik om af te spreken met vrienden. Op eentje na. Een ‘vriendin’ die ik al 22 jaar kende. Ik noem haar E. (voor Eenrichtingsverkeer). E. woont aan het eind van de straat. Maar ik had haar al zeker vier jaar niet meer bij mij gezien. Niet toen ik maanden ziek thuis zat. Niet toen mijn vorige relatie na 12,5 jaar strandde. Af en toe ging ik naar haar, maar als ik dat niet deed zag ik haar nooit. Desondanks bleef ik haar als vriendin beschouwen. In Brazilië heb ik nog veel contact met haar onderhouden. Ze zat met relatieperikelen en regelmatig spuide ze haar gal via app of Skype. Maar toen ik terug kwam uit Brazilië bleef het stil.

Wacht maar!

In september, ik zal al in Afrika, kreeg ik een Facebookbericht. E. had de zomermaanden zitten wachten op mijn telefoontje. Want ik had haar als laatste geappt. Vanuit het ziekenhuis, waar mijn zus toen lag. Ik appte toen dat ik zou bellen voor een afspraak als de hectiek voorbij was. Maar toen mijn belletje uitbleef was ze, ik citeer: “te koppig”, om zelf te bellen. En na 22 jaar zei ze daarom nu, via Facebook: “Bedankt voor de vriendschap. Misschien komen we elkaar nog eens tegen als je terug bent.”

Ik had inderdaad niets meer laten horen. Dat mijn zus in het ziekenhuis lag, dat ik brak met Alex, plannen moest herzien, op een ‘roze tantewolk’ zat en nog meer afspraken en verplichtingen had, wist ze allemaal maar deed niet ter zake. E. pinde me vast op mijn laatste appje en liet het vervolgens na om tussendoor ook maar één keer te informeren naar de gezondheid van mijn zus of persoonlijk te feliciteren met Vince. En dat schoot me in het verkeerde keelgat.

E voor Exit

Is hij niet adorabel?!

Is hij niet adorabel?!

Ik mailde terug dat ik, door dit gebrek aan interesse en fatsoen, bewust geen contact had opgenomen. Dat ik het punt probeerde te maken dat als ik geen initiatief nam, er niets gebeurde. En dat ze dat punt inmiddels bevestigd had. Vreemd dat een vrouw van bijna 40 halsstarrig lagereschoolregels als ‘het is jouw beurt om te bellen’ hanteert terwijl er in andermans leven zoveel hectiek en emotie plaatsvindt. Dat strookt niet met mijn visie op vriendschap. En elkaar laten weten dat je meeleeft. Ik sloot af met de mededeling dat ik haar al had afgeschreven op het moment dat ik naar Afrika vertrok, een maand eerder. Dag E, voor Exit.

Groen monster meldt zich weer

Eind november kwam ik terug uit Afrika. Het gewone leven begon weer. En toen was daar ineens… Alex. Zeven maanden na onze breuk stuurde hij plotseling een bericht. Dat hij nog verdriet had. Maar ik kreeg een berg ook verwijten. Hij had mijn blogs bekeken omdat vrienden hem daarop hadden gewezen. Blijkbaar had hij niemand in zijn omgeving verteld dat wij uit elkaar waren. En nu ‘lachten zijn collega’s hem uit’ omdat ze erachter waren gekomen dat Inge toch niet zijn toekomstige echtgenote was. Dat ze blijkbaar niet terug kwam naar Brazilië want Inge was solo leuke dingen aan het doen in Afrika. En, oh shock, ze stond met andere mannen op foto’s! En vooral dát straalde niet goed af op Alex. Ik had ‘wel heel veel’ plezier, concludeerde hij uit de plaatjes. Heel suggestief plakte hij daarbij een alinea uit één van mijn eigen blogs waarin ik over mijn ontmoeting met Regilio schreef. Weet je nog, de vent voor wie ik de boot uit vluchtte en die vervolgens met mijn slippers achter me aan kwam? Juist. Ik denk niet dat Alex de moeite heeft genomen om de tekst door google translate te halen want de bijgevoegde foto van mij en Regilio ‘said it all’. Vond hij. “Afrika is jouw feestje en je hebt je ‘zwarte man’ nu.” Wát?! Zelfs na zeven maanden was ik nog best verdrietig om onze breuk. Maar deze ziekelijk jaloerse actie was precies wat ik nodig had om hem eindelijk uit mijn systeem te zetten. Dus ik heb maar bedankt en hem verder het beste gewenst. Droeftoeter.

Less is more!

De klassieke goede voornemens!

De klassieke goede voornemens!

Bijna hef ik weer het glas op een nieuw jaar. De beste wensen! Gewoon, in het Nederlands weer. En in een dikke trui in plaats van een zomers wit shirtje. Dit cirkeltje is rond. Ik heb vertrouwen in 2015. Natuurlijk zijn er de klassieke goede voornemens, na een jaar van reizen, raar eten en (te) veel drinken. Daarnaast hangen er al wat ijzers in het vuur met betrekking tot werk en toen een bevriende fysiotherapeute mij vorige week vertelde dat mijn knieklachten met wat eenvoudige oefeningen overgaan en ook wel “jonge meiden knieën” worden genoemd, besloot ik; 2014 kan écht niet meer stuk. En dat zetten we, als het aan mij ligt, volgend jaar lekker voort.

Ik wens iedereen voor 2015 een jaar van liefde. En van loslaten wat (of wie!) niet meer bij je past. Uit liefde voor jezelf. Want geloof me, soms is verlies dikke winst! XXX

10 Responses to "Gastblogger Inge… sluit het jaar af"

  • Esther Vuijsters
    29 december 2014 - 10:48

    Mooi verhaal weer Ing, we drinken er binnenkort een Spa’tje op, grinnik.
    O eh en ik ben niet die E van Exit 🙂 (Ik zeg het maar even)

  • Inge
    29 december 2014 - 12:49

    Nee schat, jij bent gewoon de E van Esther. Gelukkig. 😀 Snel een spa’tje inderdaad!

  • Diane
    29 december 2014 - 15:07

    Wat jammer dat je dit verhaal op deze wijze wereldkundig maakt, maar ik hoop dat iedereen die dit leest,beseft dat elk verhaal twee kanten heeft. Het was fijn geweest als je ook eens hand in eigen boezem had gestoken.

  • Inge
    29 december 2014 - 18:33

    Hand in eigen boezem steken was vast een optie geweest, als ik op de hoogte was geweest van die andere kant. Die is mij echter nooit mede gedeeld. Case closed.

  • Tanja
    30 december 2014 - 13:40

    Een bewogen jaar vol afsluiten van verkeerde vriendschappen die heel veel energie eisen. Dit doet pijn.Maar ook een jaar van vele mooie reizen, ervaringen en als de slagroom op het toetje een prachtig neefje! 🙂 Ik wens jou een gezellige oud en nieuw en een gezegend 2015!

  • Nicky
    30 december 2014 - 14:00

    Mooie verhaal inderdaad Inge. En het loslaten van vriendschappen die meer energie kosten dan dat ze aan je leven toevoegen is heel goed! Ik leer het ook steeds beter. Niet helemaal eerlijk aangezien het makkelijker te doen is als je aan de andere kant van de wereld woont, dan is loslaten natuurlijk een stuk makkelijker 😉

    Ik wil je een heel goed en fijn 2015 wensen met veel mooie gelijkwaardige vriendschappen en natuurlijk in volle gezondheid!

  • femke1
    30 december 2014 - 22:11

    Mooie samenvatting van een bewogen jaar! Vince is de beste man van het jaar 🙂 Blijf je hier schrijven? Vind het leuk om je te volgen!!

  • Inge
    31 december 2014 - 10:29

    Dank jullie wel Tanja en Nicky! Het was inderdaad een bewogen jaar, maar in alle opzichten de moeite waard. Voor jullie ook alle goeds en gezondheid voor 2015!

    Femke, Vince is the man! Echt wel! 😀 Ik blijf ook door schrijven hoor. Zodra er weer wat interessants te vertellen is meld ik me direct. 😀

    Ik hoop dat iedereen een superavond heeft straks. En eventuele huisdieren binnen houdt, niet vergeten hoor… Tot volgend jaar!

  • Mariella
    31 december 2014 - 11:40

    Mooi jaaroverzicht Inge.
    En hoewel het niet eindigt zoals je in het begin van het jaar hoopte heb je volgens mij wel een geweldig jaar achter de rug.
    Een nog leuker 2015 gewenst (enne updates over Vince zijn ook leuk om te schrijven en te lezen hoor 😉 )

  • Inge
    31 december 2014 - 15:13

    Dank je Mariella. Het liep inderdaad anders dan ik een jaar geleden dacht/verwachtte maar ik kan eerlijk zeggen; ik ben er blij mee. Het was een geweldig jaar, ondanks (maar ook; dankzij!) enkele ‘hick-ups’. Ik wens jou ook een spetterend 2015!

    Ps. En Vince schuifelt het komende jaar vast ook wel weer eens voorbij. 😀

Leave a Reply