Gastblogger Inge… moet verkassen!

Vamos ao Brasil!

Ik ben Inge! En ik ben in Zuid-Amerika. Ik laat me verrassen door wat ik onderweg tegenkom. En door mezelf. Ik zie wel waar en wanneer het schip strandt. Zo nu en dan kom ik hier dus gewoon eens aanwaaien. Met een nieuw avontuur. Mijn eerdere blogs lees je hier (klik).

Time’s up…

Uit eigen tuin!
Uit eigen tuin!

Het zit er al weer bijna op, mijn tijd hier in Brazilië. En dat is klote want ik vind het fijn hier. Ik geniet van simpele dingen. Zo drink ik iedere dag minimaal 1,5 liter water met limoen. En die limoenen trek ik ’s ochtends uit mijn eigen boom. En dat vind ik gewoon heel gaaf. Datzelfde geldt voor de mango’s.

 

Dutch Delight!

Dutch Delight!

Iets minder gezond....

was het Dutch Delight pakketje vol met lekkers, dat vorige week (na zeven weken!) uit Nederland arriveerde. Een (verlaat) verjaardagscadeau van mijn familie. De schuimblokken en gevulde koeken vielen in de smaak hier. Maar de pindakaas deel ik met niemand. When hell freezes over dat iemand aan mijn Calvé pindakaas met nootjes komt! Briljante toevoeging van (ik vermoed) mijn zusje, de cranberrypillen om te voorkomen dat ik nog een keer een blog moet schrijven over uit de hand gelopen blaasontstekingen en dat soort ongemakken.

 

 

 

Portugees

Mijn Portugees vordert best aardig. Soms zit ik bij een gesprek waar ik werkelijk geen moer van snap, maar een dag later volg ik wel weer het journaal. Geen peil op te trekken maar al met al gaat het steeds beter. En dat vind ik behoorlijk “Legal!” Minder geslaagd vond ik mijn encounter met een spin van monsterproporties. Alex moest lachen en zei dat het een kleintje was, wat me nog nerveuzer maakte. Waar is zijn moeder dan?! Ik vind de aapjes hier leuker!

Aapjes kijken!

Aapjes kijken!

Is dit een kleintje?!

Is dit een kleintje?!

 

 

 

 

 

Bollywood head wobble

De dagen vliegen voorbij en mensen beginnen me te leren kennen. Bij de waxbar word ik als een ‘regular’ ontvangen, de kruidenier groet me ook op straat en de buren knopen praatjes met me aan. We bekijken de omgeving en borrelen er ’s avonds samen nog een uurtje op los. Verder lach ik me rot om onze schildpad Michelangelo die sindskort gezelschap heeft van vrouwtje Katharina, meegebracht door de aannemer die hier aan het werk is. De eerste kennismaking bestond uit een hoop horizontaal hoofdschudden op een manier waarvan ik dacht dat ze dat alleen in India kunnen. Maar schildpadden beheersen deze “Bollywood head bobble” ook uitstekend. Helaas hebben ze elkaar sindsdien genegeerd, probeert Michelangelo nog steeds te ontsnappen, en trof ik hem vanmorgen hopeloos op zijn rug aan. Katharina houdt zich schuil maar stiekem hoop ik toch nog op een match en toekomstige mini’s.

Antiek is goud waard

Naast Katharina bracht de aannemer ook zijn eigen vrouw mee. En een helper om hier de klus te klaren. Toen ik de helper zag verslikte ik me bijna. Ik verwachtte een potige jonge kerel want er moet zwaar werk verricht worden maar deze beste man voldeed bepaald niet aan dat beeld. Ik nam Alex even apart.

Antieke helper op rechts

Antieke helper op rechts

- “Schat, is HIJ de helper?!”

- “Hoezo, wat is er mis met hem?”

- “Kijk dan zelf! De man is op zijn minst… antiek te noemen. Hij ziet eruit alsof hij nog met de Portugezen is mee gekomen in 1500! En de aannemer is zelf ook niet meer de jongste. Gaan zij de klus klaren?”

Maar antiek is goud waard en dat geldt ook voor onze aannemer en zijn ‘Portugese verstekeling’. Babbelend, grappend en soms mopperend werkt het duo, als een soort Statler & Waldorf, zeven dagen per week aan het project. Ik slik mijn vooroordeel in en spoel het weg met een grote slok limoenwater. En een cranberrysupplement.

Niet geschoten is altijd mis!

Afijn, tot zover een schets van het dagelijks leven hier. Maar het zit er dus bijna op. Je mag, als gewone toerist, negentig dagen blijven en dan moet je het land uit. Vroeger kon je makkelijk een verlenging van nog eens negentig dagen regelen. Maar dat is veranderd. Neemt niet weg dat ik alsnog ga proberen een verlenging te regelen. Het is dus tijd voor een visumrun en ik maak me op voor een fijne busreis naar de Boliviaanse grens. In eerste instantie zou ik voor een dag de grens overgaan, dan weer terugkomen en met mijn allerzoetste glimlach proberen de douanebeambte ervan te overtuigen dat hij (het moet wel een HIJ zijn natuurlijk), me meer tijd in Brazilië moet geven. Nu is dat nog steeds het plan, alleen vind ik het best zonde om zo’n eind te reizen om maar voor één dag de grens over te gaan. Het wordt dus een uitgebreide visumrun en ik blijf wat langer in Bolivia.

inge21013

De lama’s wachten!

Er is daar genoeg te zien en doen om me een poosje te vermaken. Het voelt alsof ik op vakantie ga! Ik moet een warme trui meenemen want het kan koud worden op de grote Boliviaanse hoogten. Alex is druk aan het werk en kan niet mee. Ik ga dus alleen en na mijn solorondje meld ik me weer bij de Braziliaanse grens in de hoop dat ik extra tijd krijg hier. Hoe dan ook, eerst maar eens naar Bolivia. De Salar Uyuni bekijken en lekker met lama’s knuffelen. En dan zien we wel verder als ik weer terug kom.

Ik hou jullie op de hoogte!

4 Responses to "Gastblogger Inge… moet verkassen!"

  • Cora
    22 januari 2014 - 15:26

    Superverhaal weer!! En elluk nadeel hep se voordeel…dus op naar Bolivia! Gaaf meid!!! Ik kan niet wachten op je volgende blog! Dikke kus uit Spanje (waar ik nooit meer over de grens ga, haha) en veel plezier!

  • Inge
    24 januari 2014 - 15:25

    Nou Cora, als jij nooit meer die Spaanse grens overgaat moet ik daar maar een keer naartoe komen! Dikke knuffel.

  • Trijntje
    29 januari 2014 - 18:32

    Hee Inge, heel veel plezier op je solo tripje door Bolivia. Ook wel lekker om weer even je eigen ding te doen. Maar als ik het allemaal zo lees dan zou ik toch maar weer snel melden bij de grens van Brasilie. Met jouw blauwe ogen en blonde haren moet het toch wel lukken. Dikke knuffel

  • Afrikaantje
    30 januari 2014 - 12:04

    He Inge,

    Leuk..Salar Uyuni is erg mooi, echt de moeite waard. Ook de Altiplano doen …maar dan heb je echt kleding voor de kou nodig…de batterijen in onze camera bevroren, dus dat was koud. Maar prahtig! veel plezier in Bolivia.

Leave a Reply