Gastblogger Inge… is in Bolivia

Ow… wát een luxe! Deze blog schrijf ik in Chili. Waar ik languit op een groot bed met vier kussens in mijn rug terugkijk op een bijzondere trip door Bolivia. Ik heb ervan genoten en had het voor geen goud willen missen. Buiten dat vind ik Bolivia ook best wel een kutland eigenlijk.

Het geheim van de Boliviaanse vrouw en haar rokken

Dan maar op de foto als ze slapen!

Dan maar op de foto als ze slapen!

Natuurlijk ben ik lang niet overal geweest, maar toch is mijn eerste indruk dubbel. Ik vind de mensen stug en onvriendelijk. Ze lachen niet, lopen je omver zonder sorry te zeggen, dringen voor en reageren boos als je je fotocamera ook maar enigszins in hun richting beweegt. Daarnaast vind ik ze vies. Men flikkert gewoon alles van zich af. Nou blink ik zelf niet uit in ‘sustainability’, maar dit weer het andere uiterste. En dan hebben we nog het verhaal over de Boliviaanse vrouw en haar diverse rokken. De ‘traditionele’ Boliviaanse vrouw draagt meerdere rokken. En plast waar en wanneer het zo uitkomt in het openbaar. Zij gebruikt daarbij één van haar rokken om de boel af te vegen. Broodje aap of waarheid? It’s the truth, the whole truth and nothing but the truth. Zelf gezien!

Geen commentaar...

Geen commentaar...

Grijze omgeving...

Grijze omgeving...

 

 

 

 

 

 

 

Zelfs in de stad hurken ze gewoon in de goot. Sorry, ik kan er niets anders van maken. Verder was Bolivia op heel veel plekken niet meer dan een grauwe, natte en koude modderpoel. Misschien niet zo gek dat ik veel Bolivianen onvriendelijk vond. Ik werd er zelf ook knorrig van.

Spannend oponthoud

De Salar Uyuni daarentegen was geweldig. Vanuit Sucre (ook een leuke stad trouwens!) pakte ik de bus naar het dorpje Uyuni om vanuit daar deze enorme zoutvlakten te bezoeken. Een saaie busrit van zeven uur door een grijze omgeving. Of wacht, zeg ik nu saai?! Plots stonden we stil. We waren op een roadblock gestuit. bol4Boze Bolivianen hadden een blokkade gemaakt door de weg vol te gooien met stenen en rotsblokken. Auto’s konden er niet langs. Degenen die het toch probeerden werden vanaf de kant van de weg (het was een soort bergpas), bekogeld met stenen. Welja, wat een gezelligheid! Koekje d’r bij? Ik kon er de humor nog wel van inzien, immers, zeg je Bolivia, dan zeg je wegblokkade. Maar na verloop van tijd duurde het wel erg lang.

bol3Mijn Duitse busbuurvrouw en ik besloten onze bagage uit de bus te halen en te gaan lopen. Wellicht dat we aan het eind van de roadblock verder vervoer konden regelen.  Maar een half uur met al je bagage door een bergpas zeulen, in koud en druilerig weer, valt toch wat tegen. Ik miste mijn lichtgewicht Samsonite met intelligente zwenkwieltjes. Die had ik zonder moeite langs de rotzooi op de weg kunnen slalommen.

Duizend bommen en granaten, we hebben witte rook!

Aan de andere kant van de bergpas stond een even lange file. En een enorm peloton politiemannen, klaar om de boel op te ruimen. Deze zwaarbewapende macho’s waren zowaar de eerste lachende Bolivianen die ik zag. Zet je ook aan het denken… Ik passeerde ze op het moment dat ze “naar binnen” gingen. Prompt vijf minuten later klonken er schoten en werd de lucht boven ons versierd met rookslingers van afgevuurde granaten. Hier wilde ik dus wel een koekje bij! Met mijn crueslicrackers op schoot ging ik in de berm zitten. Laat de show maar beginnen. Ik heb tijd. Maar de politiemacht bleek zeer efficiënt (vrij gebruikelijk als je plezier hebt in je werk) en de oproer werd rap in de kiem gesmoord. Enige tijd later begon het verkeer weer door te stromen. Uiteindelijk sprong ik gewoon weer in dezelfde bus die ik aan de andere kant van de bergpas verlaten had. Letterlijk ‘sprong’ want de chauffeur weigerde fatsoenlijk te stoppen. Alsof hij die zes uur vertraging nog kon inhalen. Eikel.

En of ik Spaans spreek, filha da p…!

Kek hotel! En dit is de... wasserette?!

Kek hotel! En dit is de... wasserette?!

Hongerig en verkleumd kwam ik pas ’s avonds laat in Uyuni aan. Daar kwam het met bakken uit de lucht en waren de straten veranderd in kolkende watermassa’s. Het was er pikdonker want in het hele gehucht was de elektriciteit uitgevallen. Nergens een taxi. Verrassend. Uiteindelijk vond ik een lift waarvan ik nog steeds niet weet of het een taxi was of gewoon een particulier. In een donkere, verlaten straat werd ik afgezet voor een aftands hotel. Het was helemaal Hitchcock; Het uithangbord schommelde piepend en krakend boven de ingang. In de deuropening stond de strontchagrijnige eigenaresse met een kaars in de hand naar het natuurgeweld op straat te kijken. Zonder me aan te kijken snauwde de kenau me toe dat ze vol zaten! Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ineens sprak ik Spaans! En goed ook want heel snel had ik mijn kamer in dit shithole hier. Over de kamer zelf zal ik niet in detail treden maar ik heb een sterk vermoeden dat de kamers in dit etablissement vooral per uur verhuurd werden.

De adembenemende schoonheid

Crosser door de Salar, je wordt er wel vies van!

Crosser door de Salar, je wordt er wel vies van!

De volgende ochtend vroeg startte eindelijk de tour naar de zoutvlakte en de Altiplano. Daar kan ik kort over zijn, drie dagen crossen door dit surrealistische, wonderschone natuurgebied was een adembenemende ervaring. En dat kun je vrij letterlijk nemen want door de grote hoogte van de Andes had ik zo nu en dan echt te weinig zuurstof. De ‘refugio’s’ waarin we verbleven waren behoorlijk ‘basic’. Spartaans bijna. Denk betonnen blok waarop een matras, geen douche, geen warm water en alleen elektriciteit tussen 19.00 en 22.00 uur. Ik sliep met mijn kleren aan en deelde een kamer met twee Braziliaanse vriendinnen en een Amerikaanse meid. Een hartstikke leuk stel! En ondanks de kou en gebrek aan enig comfort begon ik Bolivia weer een beetje leuk te vinden want wat was het het waard! Ik kan me niet herinneren ooit zoiets moois te hebben gezien. Kijk zelf maar.

bol6

bol5

Once upon a time…

bol10Na drie dagen kou lijden, heel veel coca-thee drinken en vooral verschrikkelijk genieten werd ik afgezet bij de grens met Chili. Het was een scene uit een westernfilm. Dit moest de meest desolate grensovergang ter wereld zijn. Er was niets. Geen wachtruimte, geen toilet, geen mogelijkheid voor koffie of thee en zelfs geen boom om onder te schuilen bij slecht weer. Ik heb er twee uur moeten wachten op mijn lift naar San Pedro de Atacama, mijn volgende bestemming in de Chileense Atacama woestijn. De wind was nog steeds ijzig koud maar de zon scheen en ik warmde weer wat op. Ik zat er prima!

De gelegenheidshippie

In San Pedro was het zonnig en warm. Het bleek een toeristisch en gezellig hippiedorpje te zijn. Cafeetjes, touragentschappen en handycraft & art winkeltjes. Meer vind je er niet. Je struikelt over de dreadlocks en zogenaamde ‘free souls’ die met een blokfluit of mondharmonica over straat zwe(r)ven. Denk Byron Bay, Australië of Koh Phangan, Thailand. Persoonlijk heb ik weinig met deze gelegenheidshippies. Ik vraag me altijd af hoe snel na thuiskomst hun dreadlocks, leren sandalen, linnen omslagbroeken met etnische print en henna-tattoo’s  weer plaats maken voor skinny jeans, Abercrombie’s, Michael Kors horloges en UGG’s. Pa en ma ook weer blij. Resteert hooguit nog een ‘chille’ profielfoto op Facebook. Met een hoop internationale likes van tijdelijke medehippies, ontmoet in dorms en op shabby busstations. Ik heb niets tegen hippies, maar dan moeten ze het wel fulltime zijn.bol8

Koekje d’rbij?

Hoe dan ook, San Pedro is een leuk dorp en ik besloot mezelf te trakteren op een hotel. Niets delen met welke hippie dan ook. MIJN plee en MIJN warme douche waar ik in mijn blote kont, (hoe bevrijdend!) naartoe huppel wanneer het mij uitkomt. Een goede keuze want het bed waar ik dit nu op lig te typen is hemels. Sterker nog, ik boek morgen nog maar een extra nachtje langer hier. Koekje d’rbij?

 

bol16

5 Responses to "Gastblogger Inge… is in Bolivia"

  • Cora
    16 februari 2014 - 17:11

    GE-WEL-DIG verhaal weer!!!! Mens wat kan je toch lekker schrijven, ik ga helemaal mee in het verhaal. En wat een avonturen weer…ik zit nu al vol spanning op het volgend blog te wachten! xxx

  • Marloes
    16 februari 2014 - 17:14

    Zo herkenbaar je ervaringen in Bolivia! De vrouwen met hun rokken, de road block en de onaardige bevolking. Maar een prachtig land is het zeker. Leuk om te lezen weer!

  • Inge
    16 februari 2014 - 21:44

    Ik ben al met de volgende bezig Cora! Dan neem ik je mee naar Peru. 😀

    Thanks Marloes! Een raar land met vreemde gebruiken en een aantal hele mooie plekken inderdaad. Bijzonder, dekt de lading wel vind ik.

  • Karin
    16 februari 2014 - 22:40

    Haha, goed verhaal weer lieverd! En fijn je weer even te lezen! Xxx

  • Diane
    18 februari 2014 - 20:31

    Haha, leuk verhaal weer ING!xxx

Leave a Reply