Gastblogger Claire praat het uit

Hi. Ik ben Claire. Ik schrijf sinds kort een gastblog op deze site. Meer over mij lees je hier.

Ik begrijp dat mijn blog van vorige week vragen oproept. En hoewel het niet mijn bedoeling is om teveel over mijn gezin te schrijven, wil ik er toch wel even op in gaan. Mijn man komt niet uit Nederland. En waar hij vandaan komt, is de rolverdeling anders. Nou is mijn man zelf behoorlijk westers, toch zitten de wortels kennelijk dieper dan ik dacht.

Maar hij weet dat van mij ...

Bepaalde dingen pak ik voorzichtig bij hem aan. Dat doe ik al sinds ik hem ken, dat gaat automatisch, alleen had ik hierin gewoon geen tegenstand verwacht. Ik dacht dat hij hetzelfde idee had als ik, dat als de kinderen zelfstandiger waren, ik uiteindelijk meer zou gaan werken. We kunnen prima leven van wat we nu verdienen, maar ik zit nou eenmaal liever achter een bureau, dan achter de geraniums. En dat weet hij.

"Hij reageerde uiteindelijk best enthousiast!"

Gelukkig zijn we ondertussen alweer een stapje verder. Het dinertje was een succes, vooral omdat ik goed kon uitleggen waarom deze nieuwe baan voor mij zo belangrijk is en hij hier goed naar luisterde. Na een heerlijk toetje en een – censuur – zaten we duidelijk meer op één lijn. Ik heb hem uiteindelijk zelfs verteld over het gesprek dat ik onlangs had en hij reageerde (voor zijn doen) enthousiast.

Maar ondertussen ...

Nou is dat gesprek inmiddels een beetje achterhaald; het bedrijf liet weten niet verder met mij te gaan, maar ik ben allang blij dat ik met mijn man gepraat heb. Zoals het er nu naar uitziet komen we er wel uit samen, met de dagen die ik ga werken.

Mijn leidinggevende gaat te ver vind ik

Ondertussen gaat het leven gewoon door en ook mijn oude baan is er natuurlijk nog. Mijn leidinggevende is ondertussen een grens over gegaan. Ze heeft met mij én mijn twee collega’s gepraat over de onrust op onze afdeling. Ik vond niet dat ze dat heel slim aanpakte, want ze maakt het gesprek nogal persoonlijk. Mijn ene collega (niet haar favoriet) bezoekt sinds kort een psycholoog en mijn leidinggevende stipte dit aan, terwijl andere collega en ik dat ‘officieel’ niet eens weten. Raar toch?

Afijn. Ik moet maar weer even zien hoe dat nu weer afloopt.

Status: 4 serieuze sollicitatiebrieven verzonden, 1 gesprek gehad, 0 banen in het vooruitzicht

Tagged

One Response to "Gastblogger Claire praat het uit"

  • Inge
    15 oktober 2015 - 12:19

    Ik vind dat je naar je leidinggevende best eerlijk kunt zijn en kunt zeggen wat je van dat gesprek vindt. Lijkt me dat ze je niet kwalijk kan nemen als je in nette bewoordingen (zonder verwijt) zegt dat je dit soort dingen van je collega’s liever niet weet omdat je dat privacygevoelige informatie vindt die niet zij, maar de betreffende collega met jou moet delen als zij dat wil.

    Wellicht is de leidinggevende zich niet bewust van hetgeen ze gedaan heeft. Iedereen overkomt zoiets wel een keer. Misschien dacht ze dat jullie het wisten omdat je b.v. close genoeg bent en dat is blijkbaar ook zo want je wist het al.

Leave a Reply