Face- of vreesboek?

Ik vind naar een dokter gaan best spannend.

Je hebt iets waar je je zorgen over maakt, en je weet niet goed wat je kunt verwachten. Als je voor een behandeling komt vraag je je af of deze vervelend zal zijn en of alles wel goed zal gaan. De drempel om naar een psycholoog te gaan is misschien nog wat hoger. Het is vaak niet makkelijk om te bespreken waar je mee worstelt. En soms schaam je je voor je klachten.

Knop om

Lang heb ik gewild dat met de witte jas een soort knop om zou gaan, waardoor de arts die mij moest behandelen geen persoonlijke mening of gevoelens meer had. Want wat zou hij of zij anders wel niet kunnen denken over mij.

Uitglijders

Vertrouwen in een arts of andere hulpverlener is een voorwaarde voor een succesvolle behandeling. Een goede eerste indruk is dus belangrijk. Tegenwoordig begint die eerste indruk vaak al online. Veel werkzoekenden realiseren zich dat potentiele werkgevers hun sollicitanten even googelen voor ze beslissen wie er op gesprek mag komen. Maar soms vraag je je af of mensen zich wel realiseren dat patienten dat ook bij artsen doen. Want er worden nog wel eens wat kleinere en grotere uitglijders gemaakt bij social media gebruik.

Werkervaring?!

Waarschijnlijk hebben de meeste artsen genoeg gezond verstand om niet te twitteren dat ze zo tegen de operatie van morgen opzien. Of trots te melden dat ze die middag hun allereerste keizersnede gaan verrichten. Maar afgelopen week zag ik wel een psychologe heel blij twitteren dat ze haar eerste baan had, en lekker werkervaring ging opdoen. Nu kan ik dat nog zien als een onnadenkende actie van een net-niet-meer-studente, maar tot mijn verbazing had de betreffende GGZ-organisatie het geretweet naar al zijn volgers. Ik zou na zo’n tweet toch met iets minder vertrouwen op dat psychologische pad gaan. Of wat te denken van het tijdens een slapeloze nacht googelen van de chirurg die morgen je borstreconstrucie gaat doen, om via facebook te ontdekken dat hij of zij nog in de kroeg rondhangt? Of zich ook op andere manieren graag met borsten bezighoudt? Dat zijn dingen die veel mensen online delen, maar als artsen dat doen wordt facebook voor patienten meer vreesbook.

UMCG

Sociale media plaatsen ons voor nieuwe dilemma’s op de grens van werk en prive. Mijn werkgever het UMCG vindt dat die grens niet strikt gehandhaafd hoeft te worden, en laat het aan ieders gezond verstand over wat wel en niet kan. Misschien is er dan af en toe een uitglijder. Maar een menselijke dokter geeft me dan toch uiteindelijk meer vertrouwen. Die heeft tenslotte toch een stuk meer compassie dan de gemiddelde robot van onbesproken gedrag.

judithklein1Prof. dr. Judith Rosmalen is hoogleraar bij het Universitair Medisch Centrum Groningen, en houdt zich bezig met de relaties tussen lichaam en geest en de gevolgen daarvan voor de gezondheid.

@JudithRosmalen

2 Responses to "Face- of vreesboek?"

  • gjans
    12 februari 2015 - 13:05

    Inderdaad. Ik heb het liefst een menselijke dokter, die ook gevoelens en meningen heeft!

    En niet een die bij bijvoorbeeld vage klachten meteen roept ‘het zal wel een burn-out zijn’! maar iets verder kijkt. Als ik dat kan terugvinden op sociale media dan graag!

  • Eline
    12 februari 2015 - 14:52

    Helemaal waar. Maar wel handig als die arts begrijpt dat hij zijn kroegbezoek NIET op internet moet zetten vlak voor operatie 🙂

Leave a Reply