Even ‘najaren’ op dinsdag

Liz vindt het maar niets dat haar verjaardag alweer bijna voorbij is.

Of de slingers nog even mogen blijven hangen. En misschien dat er morgen nog wel een kaart komt, dan kan ze nog even ‘najaren’, zoals ze het zelf zo mooi noemt.

Later als ik groot ben

En terwijl ik een blogje probeer te schrijven over de afgelopen dagen – een combinatie van slingers, bubbels en traktatiestress – kletsen de meiden over beroepen en ‘later als ik groot ben’. Liz heeft er over nagedacht. “Ik vind het beroep van Inge wel leuk”, zegt ze. “Die is wereldreiziger!” Ik neem een hapje overgebleven taart - sorry, het moet toch op?! - en leg uit dat wereldreiziger zijn vooral geld kóst en dat reizen an sich meestal niet bepaald veel oplevert, financieel gezien.

“Inge had ook een baan, net als ik. Maar die heeft ze opgezegd!”

Maar Liz laat zich niet uit het veld slaan. Als Inge het kan, dan kunnen wij dat ook. Of ík niet gewoon mijn baan kan opzeggen. En in het buitenland kan je toch ook bloggen. “En als we dan niet helemaal naar Zuid-Amerika kunnen, dan gaan we wel wat dichterbij. Naar Frankrijk of zo!”

Zeker naar Ik Vertrek gekeken?

Frankrijk? Voor mijn geestesoog verschijnen onmiddellijk Ik Vertrek-achtige slapstickbeelden. Paul die in het Frans probeert uit te leggen dat zijn kettingzaag kapot is. Liz die op haar krukken richting de akkers ploegt en mamma die elke avond een nieuwe wijn wil ‘voorproeven’. Nee. Geen goed plan.

Puberella

“Joh”, zeg ik, “Jullie zijn nog zo jong. Je kunt nog zoveel reizen. Er zijn ook zat beroepen waarvoor je in het buitenland moet zijn. En daarbij, we hebben net een vakantie geboekt.”. Liz zucht dramatisch. “Maar áltijd met je ouders, dat kan je een puber toch niet áándoen?!”

Mamma rees vroeger de pan uit!

Als ik vervolgens - wijselijk - mijn mond hou, vraagt Annabel naar míjn reizen. Ik graaf in mijn geheugen en som de gebruikelijke landen binnen Europa op. Maar ook Suriname, Thailand, Egypte en niet te vergeten Israël. Naar vrienden van mijn ouders, naar geëmigreerde familie. “Maar toen was ik echt wel wat ouder dan jullie nu zijn hoor”, sus ik. “Oma liet mij ook niet alleen gaan, op mijn elfde!”

“Ik ben twáálf mam!” zegt Liz nuffig. Ze knikt richting de slingers.

O ja. Dat is waar ook. Net jarig geweest. Nou ja, ga je koffers dan maar vast pakken. Dan bel ik tante Inge zo meteen wel even.

2 Responses to "Even ‘najaren’ op dinsdag"

  • Inge
    6 januari 2015 - 11:31

    Lijkt me gezellig, een poosje met Lizzy op stap. Lijkt India haar wat? 😉

  • Tanja
    8 januari 2015 - 22:02

    Dromen moet je hebben, heerlijk is dat! En een goed aanbod van Inge, meteen met twee handen aanpakken! Ze heeft het hier tenslotte gezegd! 😛

Leave a Reply