En ze wilde(n) alleen maar dansen…

Iedereen heeft wel een (soort van) jeugdtrauma. Sommige zijn ernstig. Daarover gaat deze blog niet.

Deze blog gaat over een mini-jeugdtraumaatje. Zo klein dat hij eigenlijk het vermelden niet waard is. Maar omdat ik ineens dacht dat ik er voorgoed mee kon afrekenen - en vervolgens een trap na kreeg - schrijf ik er toch een blog over. Over een barstje in een mooie jeugd, een nooit vergeten droom en een typisch geval van Karma.

Het begon allemaal toen ik zeven was. En niet op klassiek ballet mocht.

Heel flauw

Dat vond ik destijds echt bijzonder flauw. Want ballet, dat was het Allermooiste en dat wilde ik het Allerliefste. Niet alleen de muziek en bewegingen vond ik prachtig, ook de kleding vond ik mooi. Van die zachte kleuren en die sierlijke pakjes, alles vond ik schitterend. Maar het ging aan mijn neus voorbij. Want ik had 'geen ritmegevoel' en twee linker voeten, daar kwam het op neer.

Te snel voor mij

In plaats van klassiek ballet, mocht ik op turnen en jazzballet. Turnen ging nog wel aardig (al was ik een hark) maar jazzballet dat was geen succes. Veel te drukke muziek, geen sierlijke dansjes (geen mooie pakjes!) en met mijn niet-ritmische bewegingen (ouders hadden een punt) huppelde ik standaard vier passen achter de groep aan.

Ik was een ballerina in het diepst van mijn gedachten. En deze dansjes gingen gewoon te snel voor mij.

Gezellig: iedereen dood

Ik las in de die tijd altijd balletstrips. De Debby, de Tina en de Peggy waren mijn favoriet. Vooral de verhalen over meisjes die het heel moeilijk hadden (in die tijd begonnen stripverhalen nog altijd gezellig met de dood van iedereen in het gezin waardoor het getalenteerde meisje in de handen van een nare tante viel) maar die toch bleven dansen. Veelal op een paar versleten spitzen.

O, die spitzen!

O ja, die spitzen. Wat wilde ik die graag! Ik had mezelf de posities geleerd maar het was toch niet echt als je niet op je tenen kon dansen. Toen ik ouder was, keek ik wel eens op marktplaats. Ik kon toch een paar kopen, gewoon voor de 'heb'? En er dan één keertje op staan, gewoon a la bucketlist, zeg maar? Maar zelfs op marktplaats waren ze nogal duur, dus de droom bleef in de kast.

I Wish

Maar was er opeens Wish. En terwijl ik een halloweenkostuum zocht voor mijn dochter ('ik ga als sexy verpleegster met bebloede kousen'), vond ik daar opeens een keur aan 'pointed shoes' voor gemiddeld tien euro per paar. En ze zagen er Heel Echt uit. Zou ik? Ach, waarom niet. Je bent tenslotte nooit te oud om een jeugddroom uit te laten komen.

Zalmroze en met mooie linten

Toen ze binnenkwamen, vond ik ze direct prachtig. Zalmroze waren ze, met mooie linten en een 'harde teen'. Precies zoals het moest. En ze pasten precies! Helemaal gelukkig strikte ik de linten en toen gebeurde er iets vreemds. In plaats van de betovering die ik half en half verwachtte (denk glitters all over, ik veranderde zowel qua omvang als qua uiterlijk in een prima ballerina) zat één van de schoentjes heel raar.

WTF?!

Ik keek onder de zooltjes en vond het euvel: twee linker schoenen. Twee fucking linker schoenen! Ze hadden me gewoon twee linker schoenen gestuurd?! What the... Aju droom en vaarwel dansende nimf. Twee linker schoenen. Dat was gewoon pesten.

Afijn. Ik heb dus eindelijk spitzen. Maar als ik ze aantrek en op mijn tenen ga staan, val ik meteen weer om. Jeugdtraumaatje is gepromoveerd tot Treurig Verhaal. Dus hangen ze nu aan de muur mooi te wezen. Twee linker schoenen die mij herinneren aan mijn twee linker voeten. Op een bizarre manier toepasselijk en ik kan er de humor wel van inzien. Maar toch.

Beetje jammer dit.

Tagged , , ,

4 Responses to "En ze wilde(n) alleen maar dansen…"

  • Paulina
    26 oktober 2018 - 12:24

    Geweldig verhaal dit ook al voel ik wel met je mee. Een kinderwens in duigen door Wish: De ironie! Maar goed, ik reageer voor het eerst ook al lees ik jouw verhalen al sinds voordat Lizzy er was, waar is de tijd gebleven. Je hebt een groot talent om zowel grappige, leerzame, herkenbare en ontroerende verhalen te vertellen. Houd alsjeblieft nooit op!

    • Esther Vuijsters
      26 oktober 2018 - 12:27

      Wat een mooi en lief compliment Paulina, dank je wel ❤️

  • dine
    26 oktober 2018 - 15:15

    oh wij hadden hetzelfde probleem dus….zelfs aerobics lukte niet…;-) geen enkel ritmegevoel, trouwens dansen is ook niet echt mijn ding….en die 2 linker schoenen, dat is echt niet leuk, precies wat je niet nodig hebt om te weten dat je nooit een ballerina zult worden …
    Gelukkig heb je wel een groot talent als schrijfster, dat helpt dan weer in jouw geval…:-)
    en opvolgsters heb je ook al : ik ga als sexy verpleegster…:-) 🙂
    echt geweldig !

  • Nicole
    30 oktober 2018 - 10:14

    Even bijgelezen Esther, heerlijk weer! Fijn dat je nog steeds schrijft hier op je blog!

Leave a Reply