En dan denk ik aan Els …

Zo. De eerste week zit er weer op. De meiden naar school, papa en mama werken en alles is weer normaal.

Nou ja. Normaal. Twéé meiden op de middelbare school, dat is wel even gek. Niet meer op het plein staan bij het oude, vertrouwde schooltje-om-de-hoek en niet meer druk zijn met het versieren van de klas en het regelen van lunchopvang. Nee. Das war einmal. Nu gaan de dames op grote fietsen en met grote tassen (en grote monden!) naar de grote school.

Dat zijn best grote veranderingen.

Wie ben ik? Wie ken ik?

En grote veranderingen vragen om aanpassingsvermogen. Zoeken naar nieuwe vriendinnen, je plekje vinden in een nieuwe klas en jezelf onder de loep nemen. Wie ben ik? Wie ken ik? Wie past bij mij.

Annabel had veel zin in 'De Middelbare' en verbaast ons niet. Ze is een enthousiast meisje met open vizier. Maakt makkelijk vrienden en vindt heel veel leuk. Het verbaasde me dan ook niet dat ze binnen een paar dagen al een paar nieuwe vriendinnen had gemaakt in een klas waarin in beginsel niemand kende. Nou ja, een paar meisjes kende ze natuurlijk wel een béétje, maar ze kwamen niet uit haar oude klas.

Maar niet iedereen maakt zo makkelijk nieuwe vrienden. En dat is soms lastig.

Vastklampen

Zo maakt Annabel zich al een paar dagen druk om een meisje dat ze eigenlijk niet zo leuk vindt, maar dat ze wel vaag kent en dat zich een beetje aan haar vastklampt. Als het meisje niet bij Annabel is, is ze alleen. En dat vindt Annabel dan natuurlijk weer zielig. En dan vraag ze haar er uiteindelijk bij. "Maar ik kan toch niet de hele tijd voor haar zorgen?!" roept ze gefrustreerd uit.

Het is sneu. En lastig. Zowel voor het eenzame meisje als voor Annabel die zich verantwoordelijk voelt, maar die ook graag haar eigen keuzes wil maken.

Ik denk dan aan Els

En elke keer als 'de situatie' dan weer ter sprake komt, dan denk ik aan Els. Ik had vroeger een Els in de klas. En daarmee was ongeveer hetzelfde aan de hand. Ze had niet veel vriendinnen en de vriendinnen die ze had, raakte ze kwijt. Ik had haar verdedigd tegen.. ik weet niet eens meer wat. Of ik had het voor haar opgenomen. Het gevolg was dat Els me als een hondje achterna begon te lopen.

Roddelen in de kleedkamers

Op een dag was ik met een paar vriendinnen in de kleedkamer bij gym. Iemand maakte een opmerking over Els-de-stalker en ik zei dat ik helemaal gestoord van haar werd. Dat ik het echt lullig voor haar vond dat ze gepest was, maar dat ik hier ook niet blij van werd. En dat ik dat onderhand wel begon te snappen van dat pesten. Ik was op dreef en zei een heleboel onaardige dingen over Els.

En toen kwam Els huilend van de wc. Ze had alles gehoord.

Natuurlijk voelde ik me super lullig, ik probeerde het nog uit te leggen en mijn excuses aan te bieden. Maar zoiets kun je niet meer goedmaken. Els heeft me nooit meer gevolgd, maar dit was natuurlijk niet de bedoeling. Ze is van school af gegaan. Niet om mij, maar omdat ze het jaar niet haalde geloof ik. Ik weet het niet meer precies.

Vriendschap kun je niet forceren

Tegen Annabel zeg ik dat het lief is dat ze zich het lot van het meisje aantrekt en dat ze haar vooral erbij moet blijven vragen. Maar met Els in mijn achterhoofd zeg ik ook dat het meisje niet haar verantwoordelijkheid is. Je kunt helpen en respect tonen maar vriendschap kun je niet forceren.

Daar kun je maar beter eerlijk in zijn, dan dat iemand het moet horen in de kleedkamers van de gymzaal. Als ze net per ongeluk net op de wc zit.

2 Responses to "En dan denk ik aan Els …"

  • Nyn
    26 augustus 2017 - 09:51

    Heel mooi gezegd!
    Ik was ooit die Els en het is inderdaad veel fijner als het eerlijk en respectvol tegen je gezegd word, dan dat je het op een andere manier hoort!

  • Granny
    26 augustus 2017 - 19:27

    Mooi!!!
    En…..moeilijk.
    Maar Annabel kennende…..
    Komt dat wel goed.😉

Leave a Reply