Een wereldreis voor ouder en kind

We waren een half uur te vroeg.

Zwaaiden een paar vertrekkende treinen uit en slenterden terug naar de stationshal. Warm en kerstig was het daar. Het rook er naar koffie en kranten. We keken bij de Ako en kochten een rolletje mentos voor in de trein. Daarna liepen we naar perron 4b.

trein1 trein2

Laat me niet alleen!

"Heb je mobiel bij je?" vroeg Liz. Annabel frunnikte aan het plantje voor oma. Paul zei dat de meiden bij elkaar moesten blijven. We knikten allemaal driftig. Alsof we elkaars aanwezigheid even extra wilden bevestigen. Het was ook nogal wat: voor het eerst alleen met de trein!

A giant leap

Van ons naar oma. Een kleine afstand voor een mens maar een wereldreis voor ouder en kind. Oma was er om ze op te halen. Maar toch, toen ik ze zo zag zitten, met drie barbies naast ze op de bank en vreemde gezichten om hen heen, toen moest ik toch weer even slikken. De trein begon te rijden. Het begint met een reisje van vijf minuten, maar waar eindigt he?

Ach, je kunt ze op reis sturen met een rugzak vol met goede raad, maar je kan alleen maar hopen dat ze op het juist moment uitstappen. En dat ze niet totaal ontsporen. Prachtige metafoor, zo’n trein. Daar moest ik eens over bloggen.

Daag schatjes

Daag, zwaaide ik, vanaf het koude, winderige perron. Daag! Tot morgen. En vergeet niet te bellen als je er bent!

“Kom”, zei Paul, “We gaan. Anders zijn die kinderen nog eerder bij oma dan dat wij thuis zijn!”

Angst

Ergens hier van binnen

Ergens diep in mij

Raast een lange trein

Zijn station voorbij

Hij had daar moeten stoppen

Hij had stil moeten staan

Maar hij is doorgereden

En hij is doorgegaan

En nu is het te laat

De trein is al voorbij

En er blijft iemand wachten

Ergens diep in mij

Geschreven toen ik achttien was. Met vooruitziende blik? 🙂

7 Responses to "Een wereldreis voor ouder en kind"

  • Marianna
    15 december 2013 - 15:15

    Wat passend bij december, samenkomen maar toch loslaten… koesten wat je hebt maar het niet doodknuffelen…

  • Astrid1975
    15 december 2013 - 15:20

    Prachtige blog weer!
    Van jouw gedicht werd ik even stil …

  • Granny
    15 december 2013 - 19:04

    Snuf,snuf..
    Vond het heel dapper van de meiden!!
    Stoer…als tegenstelling de Barbies!
    Xxjes

  • Gabrielle
    15 december 2013 - 23:03

    En zijn ze heelhuids bij oma aangekomen??

  • esther
    16 december 2013 - 08:49

    Zeker goed aangekomen en wat was het spannend en wat waren ze trots 🙂 Weer een ervaring rijker.

    Astrid, tja, dat gedicht. Ongetwijfeld geschreven naar aanleiding van een vreselijk heftig liefdesverdrietje. :-0

  • odette
    16 december 2013 - 09:43

    Spannend om je kinderen los te laten, heb er ook iedere keer moeite mee.

  • Margje
    16 december 2013 - 14:42

    Mooi!

Leave a Reply