Een neger op een bakfiets

Ik liep eens te wandelen met vriendin B. toen er plots een politieauto naast ons kwam rijden.

“We doen niets hoor,” zei B. “We wandelen gewoon.” Raar eigenlijk, die opgejaagde reactie. Alsof je, geconfronteerd met het blauw, plotseling in een gezochte misdadiger verandert.

De politieman negeerde B.’s opmerking en vroeg of we toevallig een neger op een bakfiets hadden gezien.

Later hebben we ons over die vraag verbaasd. Niet alleen vanwege de bakfiets (hoe serieus word je als crimineel genomen op een bakfiets?) maar ook omdat we dachten dat het woordneger tegenwoordig ‘not done’ was. We zagen die avond diverse politieauto’s, maar nergens een neger, laat staan een bakfiets.

Gisteravond was er weer blauw op straat. En een politiehelikopter boven ons hoofd. Het lawaai trok ons naar buiten en op Twitter las ik dat er een overval was geweest op de Wibra hier vlakbij. (Lizzy: “De Wibra? Jeetje, neem dan de Applestore!”) De dader was gewapend en de buurt was afgezet.

Neger op bakfiets

Op mijn netvlies verscheen onmiddellijk weer het beeld van de neger op zijn bakfiets. Ik kon er echt niets aan doen. Hij was er gewoon. Als een soort cartoon, vastgehaakt in mijn geheugen. Paul zei later dat ik zelfs ‘neger op een bakfiets’ mompelde.

Ik heb vannacht gedroomd over gewapende negers op bakfietsen. Het is niet goed voor mijn neutrale beeld van de mensheid dit. Helemaal niet goed. Misschien moet ik in therapie. Of niet meer wandelen.

Afijn. Ze hebben de dader (ook dit keer?) niet kunnen vinden.

Maar het was dan ook wel heel donker inmiddels.

Leave a Reply