Een heftig weekend!

Dat was een heftig weekend.

Heftig als in ‘moord en brand’, op vrijdagavond in Parijs en heftig als in druk-druk-druk. Ik hoorde ‘het’ in de wandelgangen op school, waar wij, op vrijdag de dertiende tussen de jute zakken en (nep)cadeautjes, de boel stonden op te tuigen. Niemand wilde op de ladder, we dachten dat dat ongeluk bracht. Maar het ongeluk kwam uit een heel andere hoek.

Tot een uur of half twee heb ik met Paul thuis nog televisie zitten kijken. Ik sliep goed maar droomde vreemd - iets met concertzalen en enge mannen - en de volgende ochtend stonden we gewoon weer op, en gingen gewoon weer boodschappen doen. Wij wel.

’s Middags hadden we een verjaardag en daarna een feest van het werk van Paul. Het was allemaal nogal hollen en vliegen en we redden het maar net. Het was een uitbundig feest waar ik oprecht van heb genoten. Maar het voelde wel gek, wetende dat in heel Frankrijk ondertussen de noodtoestand was afgekondigd.

parijs2We kwamen thuis in een opgeruimd huis. De meiden waren voor het eerst alleen thuis gebleven en ze hadden alles aan kant gemaakt. Voor de open haard stond een theatervoorstelling aan Sintparafernalia, compleet met schoentjes voor kwartels, vogels en hamster. Ze ‘geloven’ niet meer, maar dat weerhoudt ze er niet van elk jaar november volkomen ‘los’ te gaan.

Ik las alle briefjes, keek het filmpje op de iPad dat voor Sint klaarlag en stopte een cadeautje in de schoenen. Heerlijk. Gewoon genieten van een kinderfeest. Niks geen zelfmoordterroristen, gewoon in sprookjes geloven.

De volgende dag was er weer een verjaardag, maar die ging door omstandigheden niet door. In plaats daarvan bezochten we opa en oma. We deden spelletjes, keken oude videofilmpjes en aten echt Hollandse pot. Het was gezellig binnen en buiten was heel ver weg.

Maar aan alles komt een eind. En toen ik de auto startte, sloot Liz haar iPhone aan op de radio en zette “Parijs” van Kenny B op. “Deze is speciaal voor de mensen daar”, zei ze. De ruitenwissers zwiepten en het was aardedonker buiten. Annabel rilde. "Met dit weer verdwalen er vast veel mensen", zei ze. Via de binnenspiegel zocht ik haar ogen. Ik knikte.

"Er zijn op het moment inderdaad wat mensen de weg kwijt", zei ik.

4 Responses to "Een heftig weekend!"

  • dine
    16 november 2015 - 10:20

    Mooi geschreven….inderdaad hier in Frankrijk komt het ineens heel dicht bij ook al woon ik ver van Parijs ….heel moeilijk te bevatten en ineens lijkt de toekomst donker en onveilig…toch moeten we blijven geloven in een wereld waarin we samen moeten kunnen leven zonder bang te zijn voor onze naasten…maar op het moment is het even moelijk….

  • Granny
    16 november 2015 - 14:36

    Mooi….:-((. :-)))

  • Astrid1975
    16 november 2015 - 15:41

    Mooi beschreven!

  • Tanja
    16 november 2015 - 16:20

    Heel mooi Esther! Je beschrijft precies dat dubbele gevoel dat ik ook had! Ik keek toevallig net nieuws online toen het eerste bericht kwam en volgde de live berichten tot 4.00 toen deze stopte. Zoveel ongeloof,angst, woede, verdriet en medelijden met de getroffenen en hun familie en vrienden. Ik begon ook op fb berichten te plaatsen dat juist voor dit geweld de vluchtelingen gevlucht waren! Zij kennen deze vijand en hun onmenselijke methodes al veel langer. Ik vind dat deze vluchtelingen nog meer respect verdienen nu we “in onze wereld “ook weten wat de IS doet!
    Ik was vrijdagavond ook helemaal mijn plezier kwijt in het naderende Sinterklaas-feest waar ik al dagen heel druk mee bezig was. Het leek me ineens zo onnozel en onbelangrijk Pas na met mijn dochters gepraat te hebben kwam dat plezier een beetje terug. Maar het was niet meer zo als voor deze aanslagen. Dhr. Rutte zei het heel mooi. We zijn in oorlog met een terroristische organisatie, niet met een geloof of volkeren!

Leave a Reply