Een goede buur …

Het is pas acht uur, maar ik heb al zo'n lollige ochtend gehad dat ik er hoognodig over moet schrijven.

Ik had al zin in koffie toen ik wakker werd. Een van de geneugten van een dagje thuiswerken, is dat ik mezelf een kop koffie gun nog voor mijn ontbijt. Daarna ontbijt ik rustig en dan neem ik nog meer koffie. Ondertussen ben ik dan allang lekker aan het werk.

Maar ja. Dan moet er wel koffie zíjn.

Lieve Lizzy

En die was er niet. Het blik was leeg. En opeens herinnerde ik me het: de lieve Lizzy had zondag koffie voor me gezet en zij had natuurlijk niet gezien dat de koffie op was. Of wel gezien en niet gezegd, wat feitelijk op hetzelfde neerkomt. Tegen beter weten in checkte ik het keukenkastje maar nee. Van een extra pak was geen sprake. En niemand in mijn omgeving dronk nog filterkoffie. Ze hadden allemaal zo'n apparaat. Kut.

Shit, geen fiets

Aldus besloot ik dat er niets anders opzat dan snel even naar naar de supermarkt te gaan en koffie te kopen. Ik kon tenslotte niet thuiswerken zonder koffie. Als de meisjes om acht uur vertrokken waren, zou ik even op de fiets springen... shit. Fiets. Heb geen fiets. Fiets gejat op Koningsdag en nog geen nieuwe. En Paul was ook al op de fiets weg, dus ook ook geen leenfiets.

Door de straat

En dus liep ik om acht uur een beetje zielig door de straat. Ik ging lopend koffie halen. Twee huizen verder kwam ik een opgewekte buurtman tegen. "Hoe is het?" vroeg hij. "Slecht." zei ik. "De koffie is op en mijn fiets is gejat. Dus nu moet ik lopend naar de winkel om koffie te halen. Terwijl ik eigenlijk aan het werk moet." Buurtman begon te lachen en kondigde hij dan hij wél gewoon nog filterkoffie dronk.

Voor ik het wist stond ik in zijn keuken en kreeg ik een pak filterkoffie in mijn handen gedrukt. "Ga maar gauw lekker koffiedrinken", zei zijn vrouw.

En dat dat deed ik. Doe ik.

Leave a Reply