Dochter één (Esthers Updateweek)

We hebben hardgelopen! Liz en ik! Drie keer een minuut!

Niet bepaald een marathon, I know. Maar toch. Een half jaar geleden kwam Liz net uit haar rolstoel en strompelde ze op krukken door het huis. Buiten kwam ze nauwelijks en van ‘lekker bewegen’ was geen sprake. En nu rende ze zomaar een minuut lang over straat!

Kleine dingen

Geluk zit soms in kleine dingen. Een zeven voor een proefwerk dat je dacht te hebben verknald, een goeie nacht slaap na een paar nachten wakker liggen en, inderdaad, een kind dat zich vrij beweegt na twee operaties en anderhalf jaar fysiotherapie.

Doorzetter

Het is een doorzetter, die Liz. Niet alleen op school (“Stop nou met leren, je hoeft niet altijd het hoogste cijfer te halen!” welke moeder zegt dit nou?!) maar ook als het aankomt op haar revalidatie. Twee keer in de week fysiotherapie, elke  dag oefeningen, een ander was er allang mee gekapt.

Een stap tegelijk

Haar streven is om in het voorjaar weer te kunnen tennissen. Om samen met haar vader écht de baan op te gaan. Om haar service te kunnen oefenen en om weer echt een wedstrijdje te spelen. ‘Voorzichtig’, zeggen wij steeds. ‘Een stap tegelijk.’ Want juist nu is het uitkijken geblazen, als ze valt kan alles voor niets zijn geweest.

Tennis in het voorjaar?

Of het tennissen in het voorjaar gaat lukken weet ik niet. Misschien wordt het de zomer of de herfst. Maar ééns gaat het gebeuren, we zijn in elk geval op de goede weg. En voorlopig rennen we samen op straat. Drie keer een hele minuut, ik vind het nogal wat.

En ik zal je zeggen, het voelt zoveel beter om naast haar te rennen, dan om achter haar de rolstoel te duwen.

Tagged , ,

6 Responses to "Dochter één (Esthers Updateweek)"

  • MLotte
    4 februari 2016 - 10:46

    Fijn!!

  • Granny
    4 februari 2016 - 11:58

    Serieus. Soms te..
    Maar fijn dat ze zo is…

  • KarinH.
    4 februari 2016 - 16:08

    Wat een goed nieuws!

  • dine
    4 februari 2016 - 17:25

    Fijn dat ze zo vooruit gaat, en ook dat ze een doorzetter is, en trouwens, lijkt ze niet heel veel op haar moeder ? 🙂

  • Tanja
    5 februari 2016 - 00:55

    Wat een goed nieuws, heel goed liz! Maar je moeder heeft gelijk, niet te vroeg beginnen met bv tennissen! Nog en beetje geduld…. En stapje voor stapje. 🙂 Ik begrijp je volkomen Esther, dat rennen met haar veel beter is dan haar rolstoel duwen Ik had dat jaren geleden met mijn jongere zus die een ongeluk kreeg. Ik was zo bang dat ze nooit meer goed kon lopen maar ze liep me later makkelijk voorbij!

  • Nicky
    5 februari 2016 - 06:46

    Goed zeg!! Fijn.

Leave a Reply