Dewi’s bevalling The Sequel

Gastblogger Dewi woont in Noord-Amerika. Ze woont daar samen met haar vriend, haar tweeling en ... haar baby. Klik hier voor deel I van Dewi's bevalling.

Als ik niet aan het voeden was wilde ik niet meer bij Lennon zijn.

dewi4Het leek wel of hij altijd honger had, terwijl ik alleen nog maar aan die verschrikkelijke pijn kon denken. Ik vertelde de verpleegkundige over de pijn, maar ze zei dat dat er nu eenmaal bij hoorde en dat ik door moest zetten. Zelfs toen Lennon bloed op z'n gezicht had dat uit mijn borst kwam was dat volgens de medische wereld geen probleem en moest ik gewoon doorzetten. Ik kon het echter niet meer en besloot de linkerkant te kolven. Wat zoveel pijn deed dat ik huilend en schreeuwend op bed lag (waar ik kolfde) en er niks uitkwam.

Opgelaten arts

Ik besloot naar de walk in clinic te gaan (een soort huisartsenpraktijk die buiten de uren van de huisarts open is) omdat ik vermoedde dat ik toch echt een borstontsteking had, hoewel ik geen koorts had. De mannelijke arts leek zo opgelaten en ongemakkelijk te zijn omdat ik mijn borst liet ziet, dat hij me maar gewoon gelijk leek te geven zonder me echt te onderzoeken, hoe ik zei dat hij at least even kon voelen. Hij schreef me antibiotica voor dus ik dacht dat dat in ieder geval de oplossing was.

Ziek & zwak & compleet uitgeteld

Twee dagen na de walk in clinic werd ik vreselijk ziek. Ik was al een dag zwak en had niks gegeten, maar die dag begon ik ook ontzettend over te geven. Verbazingwekkend, want ik kon niks in mijn maag hebben, maar het leek alsof er liters uitkwam iedere keer. Ik werd nog zwakker en kon nauwelijks van mijn bed naar de badkamer lopen. In het begin voedde ik Lennon nog liggend op bed, maar al snel kon ik mijn borst niet eens meer optillen. "Koop flesvoeding," gaf ik vriendlief de opdracht. "Ik kan dit niet meer." Ik legde verder niks uit, luisterde niet naar zijn vragen, maar kroop weer zo snel mogelijk in bed. Ik kon mijn lichaam gewoon niet langer rechtop houden.

Flesvoeding

Die dag ging in een waas voorbij. Ik wist dat vriendlief flesvoeding gekocht moest hebben, want ik voedde Lennon niet meer. Ik lag in bed, had verschrikkelijke nachtmerries, gaf regelmatig enorme hoeveelheden over en kon verder niks meer. Vriendlief bracht me bijna ieder uur soep, waarvan ik een lepeltje at alleen maar om hem een plezier te doen.

"We moeten nu naar huis"

De volgende dag ging vriendlief samen met de drie jongens naar de supermarkt om nog meer soep voor me te kopen. Maar toen ze daar aan gekomen waren, kreeg hij opeens een heel slecht voorgevoel. "We moeten nu naar huis," vertelde hij de jongens en met z'n allen maakten ze rechtsomkeer, zonder ook maar boodschappen te hebben gedaan. Thuis gekomen troffen ze mij aan. Naakt, met een grijze huid en zwarte lippen, onverstaanbaar mompelend. Vriendlief heeft toen meteen 911 gebeld. Ik weet niks meer van deze dag. Het enige dat ik me kan herinneren is dat ik de volgende dag wakker werd en aan iemand vroeg waar ik was. "In het ziekenhuis. Je hebt een operatie gehad," was het antwoord.

dewiDiabetisch coma

De infectie in mijn borst van de bacteriën in de achtergebleven melk was in mijn bloed terecht gekomen, wat heel gevaarlijk is. Mijn bloedsuikers (ik heb suikerziekte) gingen daardoor als een idioot omhoog (normale suikers zijn tussen de 4 en de 8 om je een idee te geven. Mijn waarde was 53 toen de ambulance me kwam halen). Ik was op weg naar een diabetisch coma. Ze hebben in het ziekenhuis de infectie ter grootte van een vuist uit mijn borst verwijderd. De wond hebben ze vervolgens open gelaten zodat hij van binnenuit kon helen en niet zou dichtgroeien omdat de infectie dan waarschijnlijk weer zou groeien.

Op de I.C.

De eerste vijf dagen na de spoedoperatie lag ik op de intensive care. De eerste dagen was ik ontzettend in de war en alleen maar aan het overgeven (waarschijnlijk van de infectie). Ik kon niks binnenhouden. Via een infuus kreeg ik antibiotica en vloeistoffen binnen. Op dag drie werd de katheter verwijderd en kon ik als een slakje zo langzaam rondlopen. Maar met iedere wandeling ging het beter. En toen mocht ik eindelijk van de intensive care af naar de gewone afdeling.

Geschrokken jongens

Daar had ik een privé kamer wat heerlijk was omdat de jongens me dan allemaal konden bezoeken. Zij waren opgevangen door familie maar uiteraard erg geschrokken van wat er allemaal was gebeurd. Gelukkig waren ze erg gerustgesteld toen ze zagen dat het beter met me ging. Op woensdag (dag drie op de gewone afdeling) zou ik naar huis mogen. Ik was zo blij. Ik lag meer dan een week in het ziekenhuis en ik miste de jongens. Ik had het gevoel dat Lennon mij niet eens meer kende en vriendlief had het zo moeilijk. Hij gaf zichzelf de schuld omdat hij vond dat hij eerder de ernst van de situatie had moeten inzien en de dokter had moeten bellen. De verpleegkundigen waren me aan het klaarmaken om naar huis te gaan toen de chirurg kwam om een laatste check te doen. En toen gaf ze me het slechte nieuws. Ik mocht nog niet naar huis maar moest die dag nog een operatie ondergaan om meer infectie en dood weefsel te verwijderen.

dewi3Kantje boord

Eindelijk mocht ik vrijdag naar huis, na tien dagen opgenomen te zijn. Het was kantje boord. En ik ben er nog niet. De wond is nog steeds open. Ik heb een vac dressing (een pomp aan mijn borst die al het wondvocht eruit zuigt en daardoor het herstel versnelt). Het is luid en onhandig om dat stomme ding de hele tijd mee te sjouwen. Ze moeten drie keer per week de spons die in mijn borst zit (IN mijn borst. Diep in mijn borst. Bah. De wond was 10 centimeter diep dus dan kan je je er wat bij voorstellen) vervangen met een nieuwe wat pijnlijk is. Gelukkig komen ze aan huis om dat te doen.

Maar het positieve van dit verhaal: ik ben er nog. Tegen alle verwachtingen in, ben ik er nog steeds. Yeah.

14 Responses to "Dewi’s bevalling The Sequel"

  • miran
    23 november 2014 - 09:32

    Jezus! Horror! Heel veel beterschap!

  • Scooter
    23 november 2014 - 11:16

    Wat goed van je vriend dat hij naar zijn voorgevoel luisterde! En zoals hierboven al aangegeven wat een horror inderdaad. Dit is niet een verhaal dat je aan een kersverse moeder wil laten lezen, laat staat dat je het moet meemaken … Ik mag hopen dat de verpleegkundige er wel op is/ wordt aangesproken?

    Nu de laatste loodjes van dit verschrikkelijke avontuur doorlopen en vooral veel genieten van je gezin, volgens mij hebben jullie dat allemaal verdiend!

  • Nicky
    23 november 2014 - 13:06

    Allereerst van harte gefeliciteerd met de geboorte van Lennon! Mooie naam.
    Wat een verhaal zeg, ben er stil van…. Wat een geluk inderdaad dat je vriend voelde dat er iets niet goed was en meteen terug naar huis is gereden!
    Wat heerlijk dat je nu weer thuis bent, ik hoop dat je snel weer helemaal opknapt.

    Veel sterkte en beterschap!

  • Gerda
    23 november 2014 - 13:41

    Jeetje Dewi, wat heftig zeg!! Beterschap en gefeliciteerd met Lennon!

  • Marionh
    23 november 2014 - 14:43

    Wat een verhaal! Je dankt je leven aan je vriend. Wat goed dat hij naar zijn instinct luisterde. En wat de verpleegster betreft…… Laat ik het maar niet zeggen…..
    Ik wens je een voorspoedig herstel. Hopelijk ben je snel weer fit en kun je van je mooie kereltje gaan genieten.

  • suus uit frankrijk
    23 november 2014 - 14:52

    ik werd er helemaal akelig en stil van en vind het erg sneu voor jullie allemaal want zo donder je wel meteen van je blauwe wolkje af! hoop voor jullie dat t vanaf nu alleen nog maar beter met jullie gaat….en fien ergens een klacht in,want dit is wel erg slecht van die prutser/dokter

  • Dewi
    23 november 2014 - 15:11

    Bedankt allemaal! En idd: bedankt vriendlief 🙂

    Ik ben nu een week thuis en ik ben sterker aan het worden! Ik kan de tweeling nog altijd niet optillen, maar ik kan nu gelukkig Lennon wel zonder problemen vasthouden en mee rondlopen. Ik kom er wel!

  • Granny
    23 november 2014 - 15:27

    Heel veel sterkte en een spoedig herstel.
    Dat je gauw weer voor 100% van alles kan genieten.

  • leeuwtje (Gea)
    23 november 2014 - 15:41

    Ik wist al dat het niet al te fijn was geweest.
    Maar tjee, dit is nog een stuk heftiger dan ik kon vermoeden.
    Je bent echt door de oog van de naald gekropen.
    Fijn dat vriendlief naar zijn gevoel heeft geluisterd.
    Heel veel beterschap en sterkte gewenst.
    Hou je taai meis!

    Lieve groet uit Dalfsen en een knuffel jou & je “mannen”.

  • leonoor
    23 november 2014 - 15:52

    Wat een verhaal, hoewel ik het al kende blijft t schokkend om te lezen…kantje boord. .niet te geloven…ben blij dat het steeds beter met je en jullie gaat…knuffel de kleine man extra en geniet van de andere 3!!

  • Cleo
    23 november 2014 - 19:24

    Wat een horror. Je zou die verpleegster en walk in clinic aan moeten klagen. Dat ze je maar zo aan lieten modderen, wat moet je je belabberd hebben gevoeld.

    Hoop dat je nu wat meer van Lennon kan genieten en dat het goed tussen jullie blijft gaan.

  • Tanja
    24 november 2014 - 09:43

    Lieve Dewi en vriend, dit had nooit mogen gebeuren @#$%@ Maar daar heb je nu niets aan! Niet teveel denken wat had kunnen gebeuren maar nu genieten van je gezin. Door deze horror
    is dit al te veel uitgesteld! Je lover heeft je op tijd gevonden, dat is wat telt! 🙂 Een dikke knuffel xxx

  • Dewi
    24 november 2014 - 13:21

    Bedankt voor alle berichtjes!

  • dine
    24 november 2014 - 15:25

    wow dit is echt heel heftig ! Ik wens je heel veel beterschap en vooral ook heel veel geluk met je 4 (!!) mannen !

Leave a Reply