De reünie

Barbara en ik waren vroeg.

Dat was ook niet zo gek want ik moest de reservering bevestigen. “Goeie sfeer”, zei Barbara. Ik knikte. “Ik heb hier de presentatie van mijn boek gehouden en een keer een bloggersbijeenkomst. Goede herinneringen aan.” Ik keek naar buiten en zag de lichtjes van de Koppelpoort.

We hadden net thee besteld toen de eerste gast arriveerde. Een oudere vrouw met zwart haar. Dat bracht me in verwarring, zij was toch veel ouder van 45? Maar wacht eens even, was dat niet…

Soms vergeet ik waarom ik zoveel opschrijf. Waarom ik (nog) steeds behoefte heb om een dagboek bij te houden, alles vast te leggen, te beschrijven. Is het uit gewoonte? Dwangmatigheid? Of is er een andere, diepere, reden?

… Juf Els! “Wat ontzettend leuk u weer te zien!” Terwijl ik mijn oude juf (klas 1/groep 3) drie dikke zoenen gaf (was dat eigenlijk wel gepast?), werd ik overspoeld door herinneringen. Aap, noot, Mies, maar ook dat ik lezen zo lastig vond en rekenen al helemaal. Dat ik nooit twee stempels kreeg omdat ik niet netjes genoeg schreef. Het lokaal dat naar krijt rook, leraren die een sigaretje op opstaken in de klas en Miranda, Jan en Heidi die niet meegingen naar de tweede.

Eén voor één druppelden ze binnen; mijn oude klasgenoten, de leraren en zelfs het schoolhoofd van die tijd. Dertig jaar geleden… Barbara raakte ik kwijt, ik vond oude verhalen terug.

Op de voorkant van mijn allereerste dagboek stond: Verba volant, scripta manent. Woorden vervliegen, het geschrevene blijft. En als ik nu oude dagboeken, blogs en columns, herlees dan weet ik hoe waar dat is. Mijn herinnering is vaak scherp, omdat ik over schreef, ik weet dat-en-dat nog, omdat ik er over schreef. En dat vind ik fijn. Want optimistisch als ik ben, schreef én schrijf ik meestal over leuke dingen. Die wil ik me herinneren. En delen als dat zo uitkomt.

Het was ontzettend leuk om het over ‘vroeger’ te hebben met mijn oude klasgenoten. Mensen die op een bijna surrealistische manier vreemd en superbekend tegelijk waren. Onze herinneringen waren gekleurd, merkte ik. Het meisje dat ik vroeger nogal intens vond, bleek in feite heel zachtaardig (of was ze dat later geworden?). Als snel merkte ik, dat niet iedereen zich alles kon herinneren. Was onze klas gesplitst in de vijfde? Echt? En hadden we in de eerste inderdaad meer kinderen in de klas dan in de zesde? Zeker weten?

Zeker weten. Door dingen op te schrijven, train je je herinnering. Dat is wetenschappelijk bewezen. En door het dan ook nog te publiceren, te laten lezen, prikkel en inspireer je ook nog anderen. Dat vind ik mooi, daar word ik blij van.

We praatten uren achtereen. We haalden herinneren op. Ook aan de jongen die er niet bij was omdat hij vorig jaar plotseling was overleden. Ook aan het meisje dat niet wilde komen omdat ze zich niet prettig voelde bij de reünie. We oordeelden niet over elkaar. Althans, niet op dat moment. Ik hoorde dingen die ik nooit heb geweten en dingen die achteraf anders in elkaar zaten. Maar geen een keer hoorde ik mezelf zeggen: ‘Dat herinner ik me niet meer.’  Aan het einde van de avond verlieten Barbara en ik samen de reünie. Het laatste dat ik dacht, voordat ik in slaap viel was: morgen schrijf ik alles op.

En dat deed ik. En in deze blog, waarin ik een samenvatting geef van een bijzondere avond, deel ik ook de filosofische gedachten die me overvielen rond deze reünie. Ik heb opgeschreven waarom ik zoveel opschrijf.

Opdat ik het me altijd zal herinneren.

2 Responses to "De reünie"

  • Paulina
    15 februari 2019 - 22:58

    Weer zo mooi beschreven, moest bijna een traantje wegpinken. Je weet de sfeer weer zo poëtisch en beeldend op te schrijven dat het voelt alsof ik erbij was!👒😍

    • Esther Vuijsters
      15 februari 2019 - 23:01

      Tnx Paulina ❤️

Leave a Reply