De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier

“De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier.”

Liz vond het maar flauw. Zo heb je nooit een uitje, zo heb je er elke dag ééntje en kan jij niet leuk meedoen.

Maar die laatste schooldag, die liet ze zich natuurlijk niet door de neus boren. Op krukken en met een strak verpakte knie, stiefelde ze met haar klasgenoten door de onderaardse schoolgang (één van de groep 8 tradities!). Voor het bezoek aan Kamp Amersfoort was er gewoon een rolstoel geregeld.

“Ah, mag ik nou even? Ik heb nog nooit in een rolstoel gezeten!”

Rolstoel als tassenopvang

Rolstoel als tassenopvang

Tassenopvang

Dat met die rolstoel, dat vond ze natuurlijk wel spannend, maar achteraf bleek dat eigenlijk vooral heel erg leuk. Iedereen hielp, iedereen wilde haar duwen, de jongens droegen de krukken (lees: probeerden elkaar er om beurten de hersens mee in te slaan) en wanneer ze even zelf liep, deed de rolstoel dienst als tassenopvang. "Nu mag ik duwen", hoorde ik iemand zeggen.  “Wat een heerlijk hecht cluppie is dit toch”, zuchtte één van de juffen.

“Pas nou op Cato, je rijdt bijna Maud aan!”

Weer terug op school

afscheid3Op het schoolplein klonk keihard 'Op de laatste schooldag' uit de speakers. "Ze doen er wel alles aan om ons aan 't janken te krijgen", grinnikte een moeder naast me. “Wanneer word je geopereerd?” vroeg een klasgenoot net vóór de kinderen om half drie door de traditionele ‘uitzwaai’-poortjes op het schoolplein gingen. “Donderdag voor de eerste keer”, hoorde ik Liz zeggen. “Wij gaan mee naar het ziekenhuis!” riepen haar vriendinnen in koor. Wel ja, dacht ik. Neem de hele klas mee!

“Soort milde kruising tussen Achtste Groepers huilen niet en de film Marathon dit.”

Het lukt bést met krukken!

Het lukt bést met krukken!

Iemand riep 'en nu zwaaien!' en daar gingen ze. Langs de kleuters, groep drie, vier vijf, alle groepen die ze de afgelopen jaren doorliepen stonden te juichen. Er werd gejoeld, gegild en vooral gelachen. Toen Liz op haar krukken langskwam ging het dak - van het poortje - er letterlijk af, omdat ze niet diep genoeg kon bukken om onder de handjes te blijven.

Een einde, een nieuw begin

Mijn fototoestel klikte en legde alles vast. Een afscheid, een nieuw begin. Liz hinkte naar een vriendin en lachte om iets dat gezegd werd. Een Marathon van acht jaar, eindigend in een rolstoel geduwd door vijf vriendinnen. De meiden vielen elkaar om de hals, ééntje begon te snikken en de rest volgde snel. Achtste groepers huilen echt wel.

En hun moeders trouwens ook …

4 Responses to "De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier"

  • Linda van der Klooster
    7 juli 2015 - 19:44

    Snif…
    Ik vind het afscheid van de kleuterklas al een emo dingetje. Terwijl groep drie gewoon de klas ernaast is.

  • Arjanne
    7 juli 2015 - 20:55

    Wat een prachtig verslag!

  • Juf Sharon
    7 juli 2015 - 22:18

    Jeetje mijn oud kleuters en groep 3 leerlingen die nu van school af gaan! Wat een toppers!

    Liz lieverd heel veel succes met je knie operatie. Ga voor je duimen donderdag!

    Lieve groeten, (juf) Sharon

    • Esther Vuijsters
      8 juli 2015 - 17:36

      Hee Sharon! Wat leuk 🙂 Heb je reactie aan Liz laten lezen, jaja, kleintjes worden groot 🙂 Dank je wel van mij en Liz

Leave a Reply