Dat loopt (wel) los

“Mam, kijk eens!”

Met haar handen in de lucht zet ze een voorzichtige stap. Haar krukken staan tegen de muur. De brace kraakt wanneer ze nog een stap zet – klittenband dat wat loslaat – en haar armen zakken iets, zodat het er uitziet alsof ze ze naar mij uitsteekt.

Twintig stappen

“Van de fysio mag ik binnen zonder krukken”, zegt ze. “Maximaal twintig stappen.” Opnieuw een voorzichtige stap in mijn richting. Nog maar een paar meter tussen ons. Onwillekeurig denk ik aan Clara, die in de bergen bij Heidi haar eerste stappen zette. Na al die jaren in de rolstoel. Dit ziet er ongeveer hetzelfde uit. Behalve de bergen dan.

Elf jaar later

Nog één meter en dan is ze bij me. “Goed he?” Ik knikt, strek mijn armen nu ook naar háár uit. En dan raken onze handen elkaar. Een knuffel. Er prikt iets achter mijn ogen. 11,5 later, mijn meisje loopt (weer) los.

Hier spreekt een trotste moeder.

Tagged ,

3 Responses to "Dat loopt (wel) los"

  • Granny
    7 september 2015 - 10:39

    Mooi…xx

  • Gabrielle
    7 september 2015 - 12:40

    Mooi!

  • Tanja
    16 september 2015 - 10:21

    Een emotioneel moment dus, vooral met die associaties 🙂

Leave a Reply