Zo, dit is toch weer een verhaal hé!?

De eerste week was de kwartelkoning op vakantie.

Tenminste, dat zei onze contactpersoon-de-Vogelaar, die de tokkies voor ons mee zou brengen van de kleine-dierenmarkt in Barneveld. “Wanneer kómen ze nou?” zuchtten de meiden. Elke dag weer.

De tweede week was de Vogelaar zelf op vakantie en de derde week was hij het vergeten. De vierde week besloot ik zelf te gaan. Met mijn vader. Samen op kwarteljacht - denk hierbij zo’n hoge groene hoed met rode kwast en ouderwets bruin musket – scanderend 'het hagelt, het hagelt'.

Maar vader zag het!

Op de dierenmarkt waren we snel klaar. De kwartelmeneer was er wel, maar hij had alleen nog haantjes. En ik moest hennetjes (want thuis al koppeltje). We stiefelden richting een andere kraam. Ik zag niet direct iets van mijn gading maar mijn vader herkent een goeie kwartel uit duizenden!

“He, dat zijn kwartels!”

“Nee pa, dat zijn kanaries!”

“Huh? Nee toch? Kanaries zijn geel.”

“Je hebt ook bruine kanaries. Blijkbaar.”

“Hoe weet jij dat?”

“Omdat er op het bordje staat ‘Bruine kanaries’!”

“O.”

Treurig verhaal

Afijn. Dit werd niets - wat een vieze, treurige bedoening hier met al die dieren in te krappe hokken en stinkende rokende handelaren – dus ik besloot door te rijden naar een naburig dorp. Ik meende op internet gelezen te hebben dat ze daar kwartels (of ‘koeten’ zoals de meiden ze noemen, omdat ze zo 'koetig' zijn) verkochten.

kwartel1Toch maar een bruine kanarie dan?

Het tuincentrum wist nergens van – huh? Wij hebben geen vogels? Toch? Annie? - maar had wel een idee: de dierenspeciaalzaak. Maar daar kwamen we niet zomaar. De weg was afgesloten en we verdwaalden. Toen zelfs de TomTom het niet meer wist besloot ik de missie af te breken. Rot maar op met die kwartels, ik koop wel bruine kanaries? Maar op dat moment zag mijn vader de winkel. “Dáár!”

Niet te geloven hij had Chinese dwergkwartels!

En hij had ze. Die winkelier. Chinese dwergkwartels, hennetjes! Snel rekende ik twee ‘koeten’ af en daar gingen we, op weg naar huis & hok.

Airborne

En toen? Eind goed al goed? Kinderen blij? Iedereen gelukkig? Kwartels op hun plek? Helaas. Het hok ging open, de kwartels erin en… eruit. Hoezo grondkwartels? Ze konden megahoog springen! En megagoed vliegen?! Ze vlogen drie tuinen verder! Het andere koppeltje (dat we al hadden) deed dat soort dingen niet. Die waren vlug. Maar niet airborne.

Attentie buurtpreventie

kwartel2Al snel was de hele buurt in rep en roer. Annabel lag in de struiken, mijn moeder gingen theedoeken halen en buurvrouwen 1 tot en met 3 zaten achter de koeten aan. Ik moest nodig naar kantoor, ik had een afspraak en ik vertrok middenin de chaos. Maar ik zat nog niet in de auto of ik had een huilende Annabel aan de lijn: koet 1 was dood, gepakt door een kat. Koet 2 was onvindbaar. Nee! Zo kon dit verhaal toch niet eindigen?!

En dus reed mijn vader die middag voor de tweede keer de route naar de dierenspeciaalzaak. Op zijn lijstje: twee kwartels. “Let op dat je geen bruine kanaries koopt!” zei ik, maar niemand lachte.

Grafje voor de koet

Inmiddels zijn we van de schrik bekomen. De nieuwe beesten zitten in het hok. Koet 1 heeft een net grafje met een windmolentje erop. Annabel houdt er elk uur een herdenking. Ook voor Koet 2 die ‘naar het Zuiden gevlogen’ is. De tranen van Annabel zijn gedroogd en ik?

Ik koop volgende keer wel goudvissen.

5 Responses to "Zo, dit is toch weer een verhaal hé!?"

  • Miran
    25 september 2014 - 13:45

    Ongelooflijk weer wat een verhaal! Zo sneu. Maar dat kon je ook niet weten! Hopelijk binnenkort een x een kwartelei!

    xx

  • odette
    25 september 2014 - 14:17

    Wat een drama.

  • Jelte
    25 september 2014 - 14:41

    Arme koeten en kinderen.

    Of: eind goed al goed. Behalve voor de koet.

  • Ellen
    27 september 2014 - 15:38

    Oh wat een verhaal.
    Maar eh die Chinese dwergkwartel is wel een mooierd zeg!

    Hoop dat deze kwartels gezellig thuisblijven!!

  • KarinH.
    1 oktober 2014 - 12:00

    Eentje met een lach en een traan.

Leave a Reply