Prullenbak

De Customer Dating-Journey anno 2017

Read more...

Als je zelf al langere tijd een relatie hebt, verlies je wel eens het contact met de ‘werkvloer’.

Daarom liet ik onlangs bijpraten op gebied van dating door twee piepjonge collega’s. En dan vooral: de nieuwe terminologie. Want wie anno 2017 nog denkt in termen van ‘stuk’, ‘versieren’ of ‘verkering’ is echt hopeloos ouderwets.

Hoe het nu werkt? Lees mee en huiver.

Read more

Een leven redden? Zij heeft het in zich!

Read more...

Voor Liz was het duidelijk: zij wilde donor worden. Een toekomstig arts zonder donorcodicil, dat vond ze niet kunnen. En dus vroeg ze uit eigen beweging een registratieformulier aan en ging aan de slag.

Goed bezig!
Eerst las ze alles zorgvuldig door. Ondertussen mompelde wat. Dat het toch wel heel goed van d’r was, dat ze als arts mensen wilde helpen en dan ook nog zichzelf ‘weggaf’ wanneer de situatie erom vroeg. “Dan word ik wel geen dokter, maar dan hebben ze nog wel wat aan me", aldus de Altruïstische Arts-in-wording.

Read more

Fify Shades of Hell

Read more...

Terwijl Riko de werking van het apparaat uitlegt, kom ik tot een snelle conclusie: dit is echt een heel slecht idee.

En het ergste is: ik had het kunnen weten. Want toen ik twee weken eerder de sportschool was binnengegaan, voor de intake, kreeg ik vrijwel direct een paniekaanval. Het was dat ik een afspraak had, anders had ik meteen rechtsomkeer gemaakt. Martelwerktuigen, dat waren het. En dat vinden mensen léuk?! Fifty shades of hell, dát vond ik ervan.

Read more

Gesprekken om te lachen

Ik heb er al jaren 'last' van.

Tranende ogen, zodra ik een voet buiten de deur zet. En dan niet een beetje - op de fiets, als er veel wind is - nee, hele watervallen lopen er over mijn wangen. Picture this: jouw mascara na een huilbui? Zo zie ik er dagelijks uit. Ik verf mijn wimpers tegenwoordig.

Het levert regelmatig bijzondere gesprekken op. Zo is me op het werk al meerdermaal gevraagd 'of het wel goed met me gaat', op het schoolplein slaan lieve ouders soms spontaan een arm om me heen en regelmatig hoor ik mezelf mijn tranen weglachten tegen een wildvreemde. ("Als ik echt huil ben ik veel lelijker hoor!")

Maar wat er vanochtend gebeurde spande de kroon. Ik had Annabel naar school gebracht en onderweg naar huis liep ik weer flink te grienen. Ik veegde net een paar tranen weg toen ik werd aangesproken door de tuinman van de buren. 'Gaat het goed meissie?' Een beetje verward keek ik op (het was tenslotte pas kwart over acht, dan ben ik nog niet helemaal scherp). 'Ja hoor ...' 'Maar waarom huil je dan?' 'Ik heb nogal last van tranende ogen', legde ik uit. 

Ik lachte de tuinman nog even vriendelijk toe (door mijn tranen heen) en wilde alweer doorlopen toen hij spontaan een hand op mijn schouder legde. 'Dat geeft helemaal niets,' zei hij uiterst serieus. 'Dat heb ik ook wel eens. Daar hoef je echt niet om te huilen.'

De vlugge voetjes van Annabel

Read more...

Annabel is geen ochtendmens. Niet bepaald.

Als wij allemaal al lang en breed achter de kom rechtsdraaiende yoghurt zitten, dan komt Madame Morning-no-so-fine de trap afgesjokt. (Als je geluk hebt.) Tot voor kort sjouwde Paul haar op zijn rug naar beneden. Insane, ik weet het. Maar ja. Het blijft toch je kind hè.

Read more

Ik dacht steeds: nu heeft zijn laatste uur geslagen

Het vorige record was in handen van mijn grasparkietje Fladder: die kreeg uiteindelijk een spuitje ‘omdat het een kwestie was van uren’. Ook hij was klein en zorgde voor een groot verdriet: ik was zo gek op dat beest - en het was allemaal zo zielig op het einde - ik liep dagen rond met waterige ogen.

Inmiddels is het record ‘verdriet om iets kleins’ ruimschoots verbroken. Want het kan altijd kleiner: de afgelopen dag treurde ik om een ieniemienie kwarteltje dat te zwak was om te leven, maar te sterk om te sterven. Hij kwam maandag uit het ei en was hooguit 3 centimeter, woog nog geen gram.

Read more