Gastbloggers

Deze gastbloggers delen speciaal hun verhaal voor jou!

Stukjes Hemelblauw – blogtour –

img_9445Annabel (11) over Stukjes Hemelblauw:

Ik ben Annabel. Ik ben elf jaar en vandaag schrijf ik mijn eerste boekreview.

Mijn review gaat over het boek Stukjes Hemelblauw van Sue Durrant. Ik heb het boek samen met mijn moeder gekregen en ik heb beloofd dat ik er een stukje over zou schrijven. Vandaar.

Heel mooi boek

Stukjes Hemelblauw is een heel mooi boek. Het gaat over Zac en Ira, ze wonen in een kindertehuis. Dat kindertehuis heet Skilly en Ira schrijft over het leven in het kindertehuis in haar dagboek. Als ze er komen wonen is er een grote storm, daar begint het verhaal mee.

Ze vergelijkt dingen

Het boek is heel leuk geschreven, ook al is niet alles wat er in het boek gebeurt leuk, en ik vind het ook heel leuk dat Ira alles zo beeldend beschrijft. Ze vergelijkt ook vaak dingen, bijvoorbeeld: toen er door de storm vrachtwagens waren omgewaaid, schreef ze dat het net leek of er omgevallen olifanten op de weg lagen. Ik snap dan precies wat ze bedoelt!

Ik heb het boek nog niet helemaal uit, het is niet een heel makkelijk boek om te lezen. Maar het ook gezellig om soms stukjes samen met mama te lezen. Dan lezen we om de beurt. En heb je het gezien? Gisteren was het boek bij De Wereld Draait Door! Ik denk dat Matthijs het nu ook gaat lezen!


Esther (43) over Stukjes Hemelblauw:

fullsizerenderIk doe het niet zo vaak meer, een boek reviewen.

Maar voor Stukjes Hemelblauw maak ik een uitzondering. Niet alleen omdat het is geschreven voor een jonge doelgroep (vanaf tien jaar) en ik het dus samen met mijn dochter kan lezen, ook omdat het er zo prachtig uitziet.

Hemelblauwe kaft

De kaft is – hoe kan het ook anders – hemelblauw met daaromheen een kaftbeschermer in de vorm van een ruitjesraam. Prachtig, en dan heb ik het nog niet over de inhoud van het boek.

Foto van een hond

Annabel vertelde het al: Stukjes Hemelblauw gaat over M-ira-cle en Zac-ery. Ze wonen in een kindertehuis en ze willen graag bij elkaar blijven. Ze willen ook graag hun moeder en vader  terugvinden, maar dat is lastig want ze hebben alleen een foto van de hond die ze vroeger thuis hadden.

‘Er waren zoveel bomen dat ik alleen maar stukjes hemelblauw kon zien als ik omhoog keek.’

Ira beschrijft de reis naar de toekomst op verschillende manier. Met oog voor detail, met humor en vaak: met een poëtische triestheid. ‘Weet je te ontroeren zonder sentimenteel te worden’, staat er op de achterkant en dat is precies hoe het is. Ik had een paar keer echt tranen in mijn ogen. Niet alleen vanwege de confronterende kinderwaarheid, ook vanwege de onhandige manier waarop de volwassenen met diezelfde waarheid omgaan.

img_9448Stukjes hemelblauw vallen op hun plek

Stukjes Hemelblauw is een verdrietig verhaal en een feelgoodmovie tegelijk. Kinderen van Bolderburen meets Het Achterhuis. En als het einde dan komt, volkomen onverwachts voor wel Ira als Zac als voor mij, dan is het goed zoals het is.

De stukjes van stukjes Hemelblauw zijn op hun plek gevallen.

Stukjes Hemelblauw | Sue Durrant | Augustus 2016 | Amsterdam | 208 pagina's | Meis en Maas | Vanaf tien jaar

‘Heb je ze de hele weg gedragen?’ vroeg ze.

Zac knikte.

‘Dat is een klein wondertje’, zei ze.

Want wonderen kunnen groot of klein zijn. Groot als iemand bijvoorbeeld over het water kan lopen en klein als er geen eieren zijn gebroken.

Het is flink mis hier (gastblogger Claire)

Read more...

Hi! Ik ben Claire. Sinds kort schrijf ik elke week een stukje op Esthers blog. Als gastblogger. Claire is niet mijn echte naam, dat komt omdat ik op zoek ben naar een nieuwe baan. Mijn ervaringen wil ik graag met jullie delen. Maar niet direct met mijn potentiele nieuwe baas. Dus vandaar, een pseudoniem.

~~~~~~~~~~

Was ik vorige week nog redelijk mild over mijn afdeling (‘het is niet echt pesten’, schreef ik), merkte ik gister dat het toch flink mis is.

Read more

Hi! Ik ben Claire – Gastblogger –

Read more...

Hi! Ik ben Claire. Aangenaam kennis te maken.

Vanaf vandaag schrijf ik elke week een stukje op Esthers blog. Als gastblogger. Claire is niet mijn echte naam, dat komt omdat ik op zoek ben naar een nieuwe baan. Mijn ervaringen wil ik graag met jullie delen. Maar niet direct met mijn potentiele nieuwe baas. Dus vandaar, een pseudoniem.

Read more

Gastblogger Inge roept: “Off we go!”

Read more...

Kijk Sig, dit is een leukerd! Het is zondagmiddag en ik laat Sigrid mijn zojuist ontstane Tinder-match zien. “Goh, alweer een leuke match Ing? Durf je deze keer dan wél een date aan, of ga je weer afhaken na tien zinnen over de chat?”

De laatste poging

Touché. Leuk die matches, maar na een paar beleefdheden ben ik het altijd snel zat en hef ik de match op. Datzelfde geneuzel steeds. Hetzelfde gevlij over ogen en uitstraling, dezelfde vrijdagmiddagberichten: “Heb je nog leuke plannen?” Blablabla. Maar dit exemplaar lijkt anders. Ik beloof mezelf dat dit mijn laatste poging is en ik me voor één keer echt zal openstellen. Nu of nooit. All or nothing. En anders flikker ik Tinder definitief van mijn telefoon.

Read more

Puber leaks / Lizzy leaks

Read more...

"Mam?"
"Hm?"
"Dat zou jij toch nooit doen?"
"Wat?"
"Zo'n boek kopen over hoe je mij moet opvoeden?"
Read more

Doe joe want to Chinese Noodles?! – Big in Japan Plog

Read more...

Hoewel de meeste Japanners zes jaar lang Engelse les hebben gevolgd op de middelbare school, spreken slechts zeer weinig mensen goed Engels.

Geschreven Engels

De lessen op Japanse scholen richten zich op vooral geschreven Engels en grammatica, waardoor het begrijpen en spreken van Engels nauwelijks is ontwikkeld. Maar ook qua grammatica gaat het nog vaak mis. Gastblogger Nicky weet daar alles van en vanuit haar woonplaats Tokyo stuurt ze ons de wonderlijkste foto's. Dit keer: taalgrapjes. Read more

Dewi weet wanneer!

Read more...

Hij komt eraan. En we weten precies wanneer en hoe laat.

Ik weet eigenlijk niet of dat in Nederland ook zo is, maar hier mocht ik kiezen. Of via de 'normale weg', of met een keizersnede. Voor mij was de keuze erg makkelijk. Dat puffen en persen en pijn lijden is echt niks voor mij, hoe niet hip dat ook is om te zeggen.

Read more