In bed met een auteur

Boeken, tijdschriften, alles waar maar letters in staan. Cadeautjes om te lezen zijn zó fijn. Voor jezelf, voor een vriendin of, als je ze goed zoekt, voor je man.

Stukjes Hemelblauw – blogtour –

img_9445Annabel (11) over Stukjes Hemelblauw:

Ik ben Annabel. Ik ben elf jaar en vandaag schrijf ik mijn eerste boekreview.

Mijn review gaat over het boek Stukjes Hemelblauw van Sue Durrant. Ik heb het boek samen met mijn moeder gekregen en ik heb beloofd dat ik er een stukje over zou schrijven. Vandaar.

Heel mooi boek

Stukjes Hemelblauw is een heel mooi boek. Het gaat over Zac en Ira, ze wonen in een kindertehuis. Dat kindertehuis heet Skilly en Ira schrijft over het leven in het kindertehuis in haar dagboek. Als ze er komen wonen is er een grote storm, daar begint het verhaal mee.

Ze vergelijkt dingen

Het boek is heel leuk geschreven, ook al is niet alles wat er in het boek gebeurt leuk, en ik vind het ook heel leuk dat Ira alles zo beeldend beschrijft. Ze vergelijkt ook vaak dingen, bijvoorbeeld: toen er door de storm vrachtwagens waren omgewaaid, schreef ze dat het net leek of er omgevallen olifanten op de weg lagen. Ik snap dan precies wat ze bedoelt!

Ik heb het boek nog niet helemaal uit, het is niet een heel makkelijk boek om te lezen. Maar het ook gezellig om soms stukjes samen met mama te lezen. Dan lezen we om de beurt. En heb je het gezien? Gisteren was het boek bij De Wereld Draait Door! Ik denk dat Matthijs het nu ook gaat lezen!


Esther (43) over Stukjes Hemelblauw:

fullsizerenderIk doe het niet zo vaak meer, een boek reviewen.

Maar voor Stukjes Hemelblauw maak ik een uitzondering. Niet alleen omdat het is geschreven voor een jonge doelgroep (vanaf tien jaar) en ik het dus samen met mijn dochter kan lezen, ook omdat het er zo prachtig uitziet.

Hemelblauwe kaft

De kaft is – hoe kan het ook anders – hemelblauw met daaromheen een kaftbeschermer in de vorm van een ruitjesraam. Prachtig, en dan heb ik het nog niet over de inhoud van het boek.

Foto van een hond

Annabel vertelde het al: Stukjes Hemelblauw gaat over M-ira-cle en Zac-ery. Ze wonen in een kindertehuis en ze willen graag bij elkaar blijven. Ze willen ook graag hun moeder en vader  terugvinden, maar dat is lastig want ze hebben alleen een foto van de hond die ze vroeger thuis hadden.

‘Er waren zoveel bomen dat ik alleen maar stukjes hemelblauw kon zien als ik omhoog keek.’

Ira beschrijft de reis naar de toekomst op verschillende manier. Met oog voor detail, met humor en vaak: met een poëtische triestheid. ‘Weet je te ontroeren zonder sentimenteel te worden’, staat er op de achterkant en dat is precies hoe het is. Ik had een paar keer echt tranen in mijn ogen. Niet alleen vanwege de confronterende kinderwaarheid, ook vanwege de onhandige manier waarop de volwassenen met diezelfde waarheid omgaan.

img_9448Stukjes hemelblauw vallen op hun plek

Stukjes Hemelblauw is een verdrietig verhaal en een feelgoodmovie tegelijk. Kinderen van Bolderburen meets Het Achterhuis. En als het einde dan komt, volkomen onverwachts voor wel Ira als Zac als voor mij, dan is het goed zoals het is.

De stukjes van stukjes Hemelblauw zijn op hun plek gevallen.

Stukjes Hemelblauw | Sue Durrant | Augustus 2016 | Amsterdam | 208 pagina's | Meis en Maas | Vanaf tien jaar

‘Heb je ze de hele weg gedragen?’ vroeg ze.

Zac knikte.

‘Dat is een klein wondertje’, zei ze.

Want wonderen kunnen groot of klein zijn. Groot als iemand bijvoorbeeld over het water kan lopen en klein als er geen eieren zijn gebroken.

Vertel me drie dingen van Julie Buxbaum – review

 

driedingenIk: Weet je waar ik hartje van? Nutella. En pyjamabroeken. En een coolio boek. Niet per se in die volgorde, maar samen.

Iemand/Niemand: Coolio? 2012 heeft ge-appt en wil zijn woord terug. Trouwens, eet je die Nutella met een lepel uit de pot?
Ik: Vroeger wel. Nu deel ik een keuken met de Anderen, dus kan het niet meer. Ik wilde er een sticker op plakken, maar mijn vader zei dat dat onbeschoft zou zijn.
Iemand/Niemand: de Anderen?
Ik: Stiefmoeder en stiefbroer. Heb jij Anderen?
Iemand/Niemand: Nee. Mijn ouderlijke structuur is nog intact. Nou, in elk geval wettelijk. Ze kijken elkaar tegenwoordig amper nog aan.
Ik: Waarom?
Iemand/Niemand: Het is ingewikkeld.

Read more

Het spijt me – Mea Culpa

Read more...

Mea Culpa 

Ja. Het spijt mij ook. Het spijt me, dat ik deze dikkerd - dit fijne debuut van de Britse Clare Mackintosch - in amper twee dagen heb uitgelezen. Dat is écht lang geleden, dat ik ’s nachts in bed tot twee uur lag te lezen. Omdat ik het boek gewoon niet weg kon leggen.

Read more

In bed met een dikke pil – Op de hielen van Karen Rose

Read more...

De nieuwe Karen Rose is dik. Superdik.

Het boek is zó dik dan Paul er moeilijk van gaat kijken. “Ga je díe lezen?” roept hij verschrikt. Hij kijkt naar het boek alsof een stapel strafwerk is. Ik knik verheugd. Natuurlijk ga ik dit boek lezen. Ik ben een feeder op het gebied van boeken, hoe dikker hoe beter.

Read more

Twee kijven, twee schuld? Of: twee wijven, een schuld?

Read more...

‘Ondertussen zei ze dingen als: “Twee kijven, twee schuld.” Dan denk ik: je begrijpt het niet helemaal. Volgens mij is het: twee wijven, één schuld!’ - Daphne Deckers, Extase

Polderporno?

Het is duidelijk. La Deckers kan méér dan over ontplofte egels schrijven. Net als haar collega’s Halina Reijn, Susan Smit en – heel verassend vond ik die – Georgina Verbaan. Vreemdgaan, polderporno en gewoon ouderwets verliefd zijn, alles komt aan bod in Extase, in een tiental (heel verschillende) verhalen.

Read more

Ik pimp mijn kamer met Pixers – Lizzy likes!

Read more...

Zoals jullie weten zit ik sinds kort op de middelbare school.

En dan wil je wel eens van dat suffe basisschoolkamertje (posters van Mainstreet, ieeuw!) af. Het kwam dan ook mooi uit dat we een mailtje kregen van Pixers, een designbedrijf waar je fotobehang, de leukste muurstickers en canvassen kunt bestellen.

Read more

In bed met vader én zoon Francis – Bloedlijn (thriller)

bloedlijnIs thrillerschrijver Felix Francis net zo fijn in bed als vader Dick Francis?

Een interessant vraag, die we het best 'proefondervindelijk' kunnen beantwoorden. Dat Dick goed is in bed, dat weet ik al jaren. Ik ben diehard Dick-fan en heb titels als Odds agains en In the Fame (verfilmd!) verslonden. En dat terwijl ik helemaal geen fan ben van de paardensport (die altijd een belangrijke rol speelt in de thrillers van Francis).

Read more