BFF met je dochter?

“Onze samenleving lijkt erop geënt alles maar leuk en vrolijk te maken voor kinderen. Die denken daardoor dat het hele leven een entertainmentcenter is. Op hen ingericht.”

Aan het woord is Liesbeth Staats (42), presentator van Brandpunt en moeder van twee zoons. De quote komt uit Kek Mama, waarin deze maand een interview met de Amsterdamse realist.

Gemediator

Ik snap Liesbeth helemaal. Ik stoor me er ook aan. Aan het feit alles zo op de kinderen gericht is. Al die aandacht, die (dure!) cadeaus en dat gemediator. Hoe moeten kinderen zo ooit leren dat ze verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden? Dat ze moeten sparen? En dat niet de hele wereld geïnteresseerd is in hun ellenlange verhalen?

BFF met dochter

Ik heb het idee dat veel moeders tegenwoordig BFF willen zijn met hun dochters. Foto’s samen op instagram, op Facebook. Mijn meiden willen dat liever niet. En ja, soms vind ik dat jammer. Maar aan de andere kant, ik doe het zelf. Ik behandel ze niet als vriendinnen. Ik zeg: "Schrijf maar in je dagboek!" bij onnozele ruzies. Dan kan ik ook niet verwachten dat ze mij als bestie zien.

“Weet je wat ik ook heel irritant vind? Sperziebonen groene frietjes noemen.” - Liesbeth Staats in Kek Mama.

Hoe denk je dat ik het geleerd heb?

Regelmatig heb ik discussies met Liz. Dan wil ze bijvoorbeeld dat ik haar nagels lak omdat ik dat 'zo mooi' kan. “Ga er maar eens een avond voor zitten”, zeg ik dan. “Met een paar watjes een fles aceton. Als ik het voor je doe, leer je het nooit.” Dat vindt ze dan lullig. “Het kost je maar vijf minuten”, zegt ze dan. Ja. Maar daar gaat het niet om.

Zelfde verhaal met vervelen. Ik opper twee mogelijkheden (meestal dingen die mij goed uitkomen zoals iets halen bij de winkel of eten koken) en dan houdt het op. Ik laat niet alles uit mijn handen vallen om een kind te animeren. Noch om iets voor ze te verzinnen. Van vervelen word je creatief. Niets mis mee.

Bij het kinderfeestje van Annabel vorige week hadden twee meiden ruzie. Werd ik gehaald. Ging nergens over natuurlijk, dus ik heb gezegd: “Je bent op een kinderfeestje, je gedraagt je maar.” Niemand meer gehoord. Kinderen moeten zelf leren hun ruzies op te lossen.

Donald Duck pleister?!

Natuurlijk is het goed dat kinderen serieus worden genomen. In dat opzicht is er veel ten goede veranderd. Maar, zoals Liesbeth in Kek Mama zo mooi illustreert met haar Donald Duck-pleister: we moeten niet overdrijven. Ik zoek de gulden middenweg en ja, daar word ik soms onzeker van. Bij het zien van de zoveelste leuke ‘vriendinnenfoto’ van mam & meid op social media vraag ik me dan af of mijn meiden mij nog wel leuk vinden.

"Als je je rot voelt kan je een knuffel krijgen. Maar geen gelijk."

Dáár heb je vriendinnen voor

“Het klinkt lullig, maar het belangrijkste is niet dat ze je altijd leuk vinden", reageert vriendin/orthopedagoog J. wanneer ik haar over mijn onzekerheden vertel. “Sterker nog, het is juist góed dat ze je af en toe stom vinden. Jij moet vooral hun moeder zijn. Hun veilige haven. Waar de regels nog gelden. Dat leuk vinden komt later wel weer.”

Opgelucht geef ik J. een knuffel. Kijk. Dat zijn nou míjn vriendinnen. Met raad en daad terzijde, zonder dat daar grenzen aan te pas komen. Ik schenk nog een kopje thee voor ons in en pak dan mijn telefoon. “Even een selfie, voor op Facebook?”

19 Responses to "BFF met je dochter?"

  • Linda van der Klooster
    26 juni 2015 - 09:39

    Zo is dat!
    Mag ik J. af en toe lenen?

  • Esther Vuijsters
    26 juni 2015 - 09:40

    🙂

  • Dolly
    26 juni 2015 - 09:49

    Hear Hear!! Zo mee eens, Esther.

  • Corine
    26 juni 2015 - 10:01

    Eensch, helemaal eensch! ik was woensdag met 8 koters naar een kinderfeestje. dat je tig keer moet zeggen dat ze op moeten letten bij oversteken en dat ze dan gewoon níet luisteren. En dat voor 10-jarigen! bloedlink in de tram en in de drukke binnenstad. 2 waren zo irritant dat ik gezegd heb dat als ze niet willen luisteren, het risico dat ze een onder een tram of onder een auto zouden komen, of mij kwijt zouden raken, bij hen zelf zou liggen. ik was er zó klaar mee! niet heel pedagogisch verantwoord, maar daar ben ik af en toe ook klaar mee. Dit soort kinderen lopen stuk in de grote-mensen-wereld.

  • Eline
    26 juni 2015 - 10:04

    En wat dacht van logeren? Hele avond keet en dan om een uur ’s nachts: ik wil naar huis, ik heb buikpijn,/ mis mamma/ whatever!
    Dat haalden wij toch vroeger niet in ons hoofd, om daar de OUDERS mee lastig te vallen? Dan nog liever de hele nacht wakker liggen.
    Echt, er kan een keer wat aan de hand zijn, maar het is af en toe wel heel makkelijk om de ouders in te schakelen.

  • Esther Vuijsters
    26 juni 2015 - 10:09

    Ha. Bijval. Altijd mooi.

    Ook zo’n geval, Annabel en leren: komt ze bij mij met topo. Zullen ‘we’ topo leren? Hoezo we? Heb jij al geleerd? Nee? Wat denk je nou dat ik die topo in jouw hoofd ga stampen? Nee, eerst zelf leren en dan ga ik overhoren.
    Zal lekker worden. De eerste twee keer was ze beledigd, nu komt ze pas als ze het zelf geleerd heeft.
    Leren leren. Moeten ze ook leren.

  • Andere Esther
    26 juni 2015 - 10:16

    Heel herkenbaar en ben het helemaal met je eens!

  • Moi
    26 juni 2015 - 10:18

    Heel goed! Fijn dat er nog verstandige ouders zijn! Want er zit nu al een generatie op het HBO die deels zo liefjes is opgevoed en die dus vinden dat ze een hoog cijfer moeten krijgen ‘omdat ze zo hard gewerkt hebben ervoor’. Maar als het resultaat na dat ‘harde werken’ alsnog niet goed is, krijgen ze gewoon een laag cijfer en dat vinden ze dan heeel oneerlijk. Of die de schuld van een slecht resultaat in een projectgroep bij 1 van de groepsleden leggen en dan van de docent eisen dat ze wat milder oordeelt, omdat er iemand in de groep niet genoeg zijn best deed….sorry, u zei? Deal with it! Zo werkt het straks in het bedrijfsleven ook.

  • Muis
    26 juni 2015 - 10:23

    Ik kan me helemaal vinden in het geheel. Ik zeg ook altijd tegen mijn jongens dat het nu eenmaal mijn taak is om ze goed mogelijk voor te bereiden op de grote wereld die straks aan hun voeten ligt. Maar dat hoe het ook gaat en hoe boos ik soms ook ben, ik altijd van hen houd. En dan vinden ze het meestal wel goed…

  • dine
    26 juni 2015 - 11:00

    Ben het ook helemaal met je eens ! ik heb een al grote dochter, van wie ik heel veel hou, maar toen ze nog jonger was waren we geen vriendinnen en nu nog niet : ze heeft vriendinnen genoeg maar je hebt maar een moeder, en jammer genoeg heb ik die van mij al jong verloren, ik weet dus heel goed het verschil….Je doet het prima en je kunt trots op jullie meiden zijn , die komen er wel in het leven met zo’n moeder als jij !

  • Lonneke V
    26 juni 2015 - 11:05

    MIjn moeder zei altijd “je kan misschien niet altijd met me lachen, maar je kan wel altijd
    bij me uithalen”.

    Vond ik zo mooi.

  • Lonneke V
    26 juni 2015 - 11:05

    huilen. Uithuilen 🙂

  • Gina
    26 juni 2015 - 11:21

    Klein puntje: het stoort mij of ik erger mij aan. Verder goed stukje, mijn dochter (inmiddels 35) is ook niet mijn BFF.

  • Esther Vuijsters
    26 juni 2015 - 11:28

    Hi Gina, ik heb het voor de zekerheid ff nagekeken maar ik stoor me mag gewoon hoor!

    Dine: thanx 🙂

    Lonneke, mooi!

    Moi: o jee… we moeten aan het werk met onze kinderen dus 🙂

  • Mickey
    26 juni 2015 - 12:10

    Heerlijk én zo herkenbaar.
    Mijn kinderen zijn ondertussen jong volwassenen maar op de basisschool waren ze al aan het mopperen. Onze regels waren (en zijn) heel duidelijk: Heb jij gymles gehad? Dan zorg je er ook zelf maar voor dat de vieze kleren in de wasmand komen. En zo niet, dan heb je de week daarop hele vieze kleren. Hetzelfde met zwemspullen. Daar kan zomaar schimmel inkomen wanneer je het niet opruimt. En ik was de vervelende moeder want bij vriendjes en vriendinnetjes werd dat altijd(!) voor de kids gedaan 😉

    Of ze er iets mee geleerd hebben is nog maar de vraag. Mijn middelste is 22 en zijn bed wordt verschoond wanneer het beddengoed zelf naar de wasmand wandelt. Of wanneer zijn vriendinnetje blijft slapen. En af en toe ben ik blij verrast wanneer ik ontdek dat er toch nog vloerbedekking op de slaapkamer(s) ligt.

    Dit is overigens maar één van de voorbeelden …

  • Tanja
    26 juni 2015 - 22:16

    Geheel met jullie eens!

  • Gironia
    27 juni 2015 - 22:20

    Mooi stuk, heb het vandaag al toegpast toen mijn dochter zichverveelde. Ze moest er wel ff aan wennen;-)

  • Granny
    28 juni 2015 - 11:16

    XXXX

  • Esther Vuijsters
    29 juni 2015 - 14:33

    Goed zo Gironia 🙂 En allen, dank de bijval.

Leave a Reply