In bed met een Feniksvrouw

Grappig. Dit is voor het eerst dat ik in bed lig met een boek van een mede-Tenpagenaar, Feniksvrouw van Rachelle Verhage.

Feniksvrouw (Uitgeverij De Fontein) vertelt het verhaal van de jonge onzekere Anouk en haar relatie met de getraumatiseerde ex-Bosnië militair Olaf. Opvallend: in dat het boek staat dat het verhaal deels op de eigen ervaringen van de auteur is gebaseerd, maar dat de personen en gebeurtenissen fictief zijn. En dat elke overeenkomst met bestaande personen op toeval berust. Dat lijkt me nogal met elkaar in tegenspraak.

Waargebeurd?

Bovendien is het gevaar bij zo'n ‘waargebeurd’ verhaal dat het meer traumaverwerking is dan een boek wat de moeite waard is om te lezen. Maar het valt niet tegen, het is echt goed geschreven. De karakters van de hoofdpersoon Anouk, haar ouders, de militair Olaf en zijn vriend Niels, en de beste vriendin Milou zijn goed uitgewerkt. Voor ik het weet lig ik niet meer in mijn eigen bed, maar sta ik midden in het oorlogsgebied.

feniksvrouw rachelle verhageTwee perspectieven

Wat me wel opvalt zijn de hoofdstukken; wederom is er hier sprake van twee perspectieven, waarvan een schuingedrukt. Dat is nu al het derde boek op rij dat dat heeft, blijkbaar is het in. Evengoed is het hier wel functioneel. Het tweede perspectief schetst de gebeurtenissen in Bosnië en de nasleep daarvan, vanuit het perspectief van Olaf. Niet echt een bedtimestory maar wel relevant. Het leidt tot meer begrip voor de manier waarop Olaf zich opstelt in de relatie met Anouk.

Oorlogsverhalen

En terwijl Anouk, door haar ouders nogal gekleineerd is en onder de indruk van het feit dat zo'n goede partij als Olaf voor haar valt, almaar probeert het goede van de militair te blijven zien, isoleert hij haar steeds meer. Uiteindelijk lopen de ‘oorlogsverhalen’ bij naadloos in elkaar over. Weten de hoofdpersonen op tijd het strijdtoneel te verlaten?

Vragen

Ik blijf wel met veel vragen achter. Over de toekomst van Anouk, de beslissingen die ze neemt. Wat is nou eigenlijk gebeurd na de eerste keer dat ze de benen nam en klopt het dat er nog een slachtoffer valt?

Over TenPages

Misschien, denk ik, terwijl ik het licht uitknip, horen die vragen wel bij TenPagesboeken. Ik hoorde laatst dat het failliete platform inmiddels is overgenomen. En daar heb ik eigenlijk ook nog wel heel veel vragen over. Want hoe kan het toch kan dat wél de rechten worden overgenomen, maar niet de plichten. Inderdaad. Aandeelhouders gaan van de TenPagesboeken nooit een stuiver zien.

Evengoed maar dat maakt het boek van Rachelle er niet minder interessant om.

Feniksvrouw van Rachelle Verhage,ISBN9789032514327, Uiterverij De Fontein

3 Responses to "In bed met een Feniksvrouw"

  • Eline
    20 oktober 2014 - 15:38

    Jammer dat TenPages het niet gered heeft. En ook jammer voor de aandeelhouders (zoals ik), niet om het geld, maar gewoon het ‘op de hoogte gehouden worden’, van alles, dat is nu ook weg.

  • Tanja
    23 oktober 2014 - 08:37

    Deze blog roept ook wat vragen bij mij op 😉 Je sprak lang geleden over een tweede boek waar je aan wilde beginnen en op een andere manier wilde uitgeven. Ben je daar inmiddels mee begonnen of had je het gewoonweg te druk. Want ik herinner me dat je daarna met je eigen pagina begon, Naast je blogs voor VOL. En dat je heel actief bent op FB. Maar ook dat je kleine zelfstandige werd, naast je ander werk. Pfffffffffff. dat is heel wat naast je “gewone taken “als moeder en ( huis)vrouw.Ik zou graag een tweede boek van je zien maar begrijp dat je het druk hebt. Hoeveel heb je nu van Je kunt er maar beter om lachen verkocht? En heel raar, die constructie bij Ten Page nadat het failliet ging. Maar doe er maar eens iets tegen. Dan zouden alle Ten page schrijvers en aandeelhouders zich moeten verenigen en daarvoor zijn de bedragen dan weer niet hoog genoeg ( denk ik)

    • Esther Vuijsters
      23 oktober 2014 - 09:51

      Ha Tanja,
      Ik ben inderdaad begonnen aan dat tweede boek, dat zou – heel toepasselijk vond ik destijds – ‘om te huilen’ gaan heten 🙂
      Maar weet je, ik heb ontdekt dat boekenschrijven eigenlijk niet echt wat voor mij is. Tenminste, ik heb er nu het geduld niet voor. Het kost heel veel tijd en levert weinig op dus kan ik me beter concentreren op dingen waar ik nog wat mee verdien.
      Bovendien, ontdekte ik tijdens het schrijven van Je kan er maar beter om lachen, ben ik eigenlijk beter in korte stukjes. Bloggen en columns, dat is wat ik ben. Dus dat tweede boek zal er niet zo heel snel komen.
      Misschien dat ik nog wel eens iets doe in eigen beheer, gewoon voor lezers die dat leuk vinden.
      Leuk dat je er naar vraagt overigens!
      Liefs,
      Esther

Leave a Reply