Annabel dramaqueen

Ik vond Annabel al snuffend en snotterend in haar hoogslaper.

Ze huilde hete tranen en knuffelde ‘stropje’, de stropdas die Paul haar ooit had gegeven 'voor als hij op reis was'. In haar hand hield ze een briefje dat hij onder haar kussen had gelegd. Met veel gevoel voor drama snikte ze dat ze haar ‘paatje’ zo miste. “Gelukkig heb ik zijn fóto nog.”

Gekwelde snik

Toen ik naar de foto keek - die ze ergens tussen haar knuffels gefrot had - zag ik echter alleen Annabel en haar achterneefje Baby Peter. “Ik zie pappa niet hoor”, zei ik. "Ik zie alleen jou en Petertje." Annabel wees naar de achtergrond. “Kijk”, zuchtte ze, “daar. Daar zíttie.” Diepe zucht.“Mijn… vader. Páppa.” Ze aaide de mini-Paul op de foto. Kuste hem.

 Lizzy: “Eh. An. Hij is niet dóód hoor.”

Bel-esprit

"Lieverd", suste ik, "hij is er over een paar dagen weer." Maar de tranen bleven stromen. Wáárom kon hij nou niet bij haar zijn. Wáárom? Met haar hand op haar voorhoofd liet de dramaqueen zich in haar kussen vallen. “O Mamma,” declameerde ze. “Ik mís hem zo! Pappa. Páppa!"

Over een paar dagen is haar vader weer terug. Hopelijk is hij op tijd voor de komende Oscaruitreikingen!

Meer lezen? Op Vrouwonline.nl schrijf ik vandaag over jonge pubers, roken en drinken! Klik & go!

8 Responses to "Annabel dramaqueen"

  • Moeke
    9 september 2014 - 09:42

    🙂 🙂 heerlijk. Mijn zoontje van 6 was ook heel erg boos vandaag het is officieel op dinsdag ‘papa dag’, maar papa moest vandaag werken en is vrijdag gewisseld met oma… Tja verschrikkelijk boos want het klopt niet… dinsdag papa en vrijdag oma. Oma weet helemaal niet hoe het moet op dinsdag…

  • Esther Vuijsters
    9 september 2014 - 09:47

    Allemaal autisten, die kinderen 🙂

  • Granny
    9 september 2014 - 09:55

    Gevoel voor drama…alles is anders…Arme Bel…
    Geef haar eenX van ons…

  • Gouldamandine
    9 september 2014 - 11:32

    Heel veel sterkte voor de puberteit 😉

  • Anne-Riet
    9 september 2014 - 13:37

    Hahaha, geweldig. En als hij straks thuis komt krijgt hij een grote knuffel en dan rent ze weg omdat ze druk is en kijkt ze amper meer naar hem om

  • Kim
    9 september 2014 - 19:15

    Ik was 6 toen mijn vader ziek werd en 11 toen hij overleed. Mijn jeugd stond in het teken van deze ellende. Zeg Annabel even dat ze zich niet zo moet aanstellen.

    Hoewel. Wat fijn dat ze hem zo ontzettend kan missen. Dat ze hem zo waardeert. Terwijl ze weet dat hij gewoon terug zal komen. Dat hij niet voor altijd weg is. Zeg Annabel even dat ze mag huilen zoveel als ze wil en dat ze haar papa een dikke knuffel geeft als hij terug is.

    • Esther Vuijsters
      9 september 2014 - 19:17

      Wat een mooie reactie Kim, dank je wel. Ben ontroerd… Knuffel voor jou.

Leave a Reply