Alsof je het nog niet zwaar genoeg hebt?!

Als probeerpuber - van laten we zeggen elf jaar (ik roep maar wat) – heb je het best heel zwaar.

Over het algemeen (zeg ik er expres bij he, over het algemeen!) heb je dan vervelende ouders, krijg jij overal de schuld van en vindt iedereen jou een rotkind. En dat terwijl jíj het altijd zo goed bedoelt! Als je daarbij dan ook nog een jonger zusje hebt (hypothetisch allemaal he), dat zogenaamd 'onschuldig' is, ja nou, dan is dat best heftig.

Want stel nou dat je zusje iets krijgt wat jij had willen hebben, dan is dat niet leuk. Is toch zo? En ook niet eerlijk. En dan kunnen je ouders wel aankomen met al hun argumenten over dat jij het al eerder kreeg, dat jij een andere keer weer aan de beurt bent en dat zij er om wat voor reden dan ook recht op had, maar het is en blijft stom. Logisch dat je daar boos over wordt.

En dan je dan iets roept.

Iets te hard.

Iets te lelijk.

Floept er zomaar uit.

En natuurlijk wordt je moeder (nog steeds hypothetisch), jouw hysterische moeder, daar vervolgens wéér kwaad over. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is. Totaal geen begrip. Geen compassie. Ze snappen er niets van en – zie je wel – jíj krijgt weer de schuld. En je mag je niet eens verdedigen want ze roept: “Dit gesprek is nu klaar.”

Hoezo klaar?

Was ik klaar?

Nee. Ik was niet klaar. Mámma.

Het enige wat je nu nog kunt doen is boos kijken. Daar ben je onderhand best heel goed in – je oefent het vaak – dus plof je op de bank met een gezicht als een donderwolk. Onbewust prevel je – terwijl je jezelf begraaft in (laten we zeggen) een Tina – nog wat verwensingen maar echt, die zijn eigenlijk niet eens hoorbaar. Geluidsgolven zijn het, meer niet.

Maar kennelijk mag zelfs dát al niet want je moeder kijkt je – minstens even zo boos want zij heeft ook geoefend – aan en zou zoiets kunnen zeggen als: “Ja zeg, als je me hier nou ook nog een beetje gaat zitten vervlóeken, dan ga je maar lekker boven zitten.”

Vervloeken?

Zei ze nou vervloeken?

Verbaasd kijk je haar aan.

“Ik bedoel: verwensen. Dat je me hier gaat zitten verwensen. Zei ik ‘vervloeken’?”

Jij knikt en je kijkt je moeder aan, af en toe is het mens gewoon gek. Heb jij weer, een gekke moeder. Alsof je het nog niet zwaar genoeg hebt. En dan begint ze nog te lachen ook. ‘Vervloeken’ herhaalt ze. En dan gebeurt er iets raars, alle boosheid is ineens verdwenen en jij moet ook lachen. Je kan er gewoon niets aan doen. Alles is ook zó grappig. Vervloeken vanachter een Tina, hikken jullie.

En het zou zo maar kunnen dat jullie er vervolgens wel tien minuten lol om hebben. En dat je daarna helpt met het opvouwen van de was.

Zie je wel, denk je na afloop, het ligt gewoon écht niet aan mij.

Meer lezen? Lees ook mijn columns op Vrouwonline (klik).

Mij volgen? Like mijn pagina op Facebook.

8 Responses to "Alsof je het nog niet zwaar genoeg hebt?!"

  • Angeliek
    11 maart 2014 - 09:54
  • Linda van der Klooster
    11 maart 2014 - 10:29

    Je zal maar, hypothetisch gesproken, een probeerpuber zijn met een hysterische moeder… Dan is het maar goed dat de Tina er is.

    • esther
      11 maart 2014 - 10:44

      🙂

  • Jolanda
    11 maart 2014 - 10:44

    Hahaha! Leuke blog!

  • esther
    11 maart 2014 - 10:57

    Angelique, goeie tekst “-)

  • Granny
    11 maart 2014 - 21:19

    :)]]

  • Kaatje
    12 maart 2014 - 09:36

    Wat een top stukje!!! 🙂

  • Cella
    17 maart 2014 - 09:43

    Wat een heerlijk, hypothetisch herkenbaar stuk…

Leave a Reply