Als u mij nu wilt excuseren …

Ik schaamde er bijna voor hoe lekker het was, zo zonder kinderen.

Donderdagavond tot laat op het terras met een vriendin, vrijdagmiddag spontaan of de koffie bij een andere vriendin. Lekker met man op de bank eten voor de TV (niet alleen kinderen misdragen zich als het ‘gezag’ afwezig is), zaterdag sushi en als klap op de vuurpijl, zondag helemaal NIETS.

Bijna bejaard

Uitslapen, in de tuin een boek lezen (“Het geheim van de zusters” van Kate Morton, fijn boek!) en tussendoor een beetje in en om het huis rommelen. Alvast een stukje schrijven voor Citymarketing Amersfoort, in de kelder de boeken opruimen (niet om ’t een of ander maar het is daar heerlijk koel!) terwijl Paul in de tuin balkonplanken afschuurde. Het had iets bejaards, zeker toen ik ook nog een cryptogram ging oplossen. Maar oud is soms best lekker. Denk maar aan kaas en wijn.

meloen

Hu.. wat een stilte ...

Tót de avond begon te vallen. We hadden gegeten bij de buren (borrel was over gegaan in diner, zo gaan die dingen in de zomer) en we zaten nog even na te praten in de tuin. Paul ging naar binnen om een stukje van de Tour kijken (vind ik niets aan, toen Paul zei dat Mollema zesde was geworden verstond ik dat hij ‘zestig was geworden’ en ik dat vond het niet eens echt raar voor een actieve wielrenner, dat zegt wel wat natuurlijk). Ik bleef alleen in de tuin achter. Met de crypto.

En ineens was het stil. De avond viel en de vogels gingen slapen. Ik dacht aan de foto’s die mijn moeder me had gestuurd, de meisjes hadden zo’n pret daar. Ik had ook een filmpje gekregen. Mijn ouders wonen aan het water en de meiden lagen de hele dag te spartelen. Normaal zit Liz de hele dag met d’r ipod te mailen met oma, maar op mij reageerde ze nauwelijks. En toen we gingen facetimen moest dat per se op de trampoline waardoor ik na vijf minuten hartstikke duizelig was.

Boehoeeee

Nee, nu ik er zo eens over nadacht, dit was eigenlijk helemaal niet leuk. Fijn dat ze het leuk hadden, maar om me nou helemaal te vergeten… Ik voelde een brok in mijn keel en het scheelde niet veel of ik was gaan huilen.

Op dat moment riep Paul vanaf de bank dat mijn telefoon een mailtje aankondigde. Ik liep naar binnen en las: “Mam! Kom je morgen wat eerder? Neem je dan je bikini mee? Het zwemmen is hier super maar het is nog leuker als jij ook meedoet!”

Eind goed....

Dus. Als jullie me excuseren, ik ga even mijn bikini halen. En dan duik ik de plomp in. Met een grote glimlach op mijn snuit.

One Response to "Als u mij nu wilt excuseren …"

  • Tanja.h
    22 juli 2013 - 10:10

    Wat dacht je nu, dat ze je vergeten? Echt niet!! 🙂 En dat bevestigen ze nog eens heel duidelijk .

Leave a Reply