Aan alles komt een eind

herfstAan alles komt een einde. Ook aan relatieve rust.

Want na een heerlijke week van opstarten, komt er nu een drukke periode aan. Meer werken, minder overdragen en net nu het fietsen zo lekker gaat: de operatie van Liz. Volgende week woensdag wordt haar kruisband hersteld en mag het arme kind weer kuieren op krukken.

Oneens

Afgelopen weekend was ik in Amsterdam. Bij mijn lieve vriendinnetje F. Ooit – in een ver verleden – zaten we samen in de collegebanken te luisteren naar de geschiedenis van het Midden-Oosten. Zo’n twintig jaar later is die geschiedenis actueler dan ooit. We verschillen van mening over het vluchtelingenprobleem, maar dat is het mooie van vriendschap. Je mag het met elkaar oneens zijn.

Een nieuw begin

Maar we praten natuurlijk niet alleen over vluchtelingen. We bespreken ons leven, ons werk en de kinderen. Ik maak me zorgen om Liz met haar vernielde knie en F. spreekt me moed in. “Alles komt goed”, zegt ze. “Gewoon genieten van je nieuwe baan, voor je ’t weet huppelt Liz weer rond. Het is een nieuw begin. Ook voor haar.”

De geschiedenis herhaalt zich

Weer thuis vraag ik Liz of ze zenuwachtig is. “Nee hoor”, zegt ze. “Ik vind het wel spannend.” Ze zegt dat ze toch dokter wil worden en zo ‘de kunst’ vast kan afkijken. Ik denk terug aan het weekend met F. Misschien zit Liz later wel naast een meisje tijdens college en spreekt ze daar vele jaren later weer mee af om de zorgen om háár kinderen te bespreken. De geschiedenis herhaalt zich immers wel vaker. Je hoeft (het) niet gestudeerd te hebben om dat te weten.

Vroeg vertrekken

Bijna herfstvakantie. Bijna ziekenhuis. En daarna weer met volle kracht vooruit. Ik op mijn nieuwe werk, Liz op school (met nieuwe kruisband). Want als je dokter wil worden, moet je flink studeren. Ik pak mijn tas voor morgen vast in – knipselmap, aantekeningen – want ik wil vroeg vertrekken.

Ook aan relatieve rust komt een eind. En dat is wat we noemen: een nieuw begin.

Het is tijd om heen te gaan

'Het is tijd om heen te gaan,
Tijd, ondanks de klokken,
Tijd, ofschoon de kunstenaars
Nog naar Arti sjokken.

Alles gaat voorbij mijn lief,
Niets blijft bij het oude,
Zelfs de liedjes die ik zing,
Zijn je reinste claude.

Fram is boos en schrijft niet meer,
Abri koos een ander
En die hebben liefgehad
Schreien om elkander,

Schreien, schoon de zomerbries
Door de blaren ritselt,
Want de Duitse bief is stuk
En de Weense schnitzelt.

Daan Zonderland

Tagged , ,

One Response to "Aan alles komt een eind"

  • Missannahcake
    13 oktober 2015 - 21:27

    Wat ongewoon melancholisch, hier een virtuele hug

Leave a Reply