Oogappels? Hang hier maar een camera op!

Ik weet nog niet goed wat ik er nou van vind. Van die nieuwe serie. Oogappels.

Kijk, het concept is natuurlijk briljant - de combinatie pubers en ouders levert fantastische wrijving op - maar dat betekent niet dat zo’n serie ook slaagt. Om te beginnen vind ik het nogal ‘geacteerd’. Vooral de ‘kids’ zijn niet allemaal even goed ingewerkt. Aan de andere kant, Jeroen Spitzenberger met zijn ongelukkige blik als hij weer op z’n kop krijgt van zijn vrouw, maakt veel goed.

En de thema’s zijn erg herkenbaar.

Seks-tussen-de-ouders-als-er-pubers-in-huis-zijn-thema
Want neem nou het seks-tussen-de-ouders-als-er-pubers-in-huis-zijn-thema. Geen probleem als je een nieuwe partner hebt (want dan zijn de kinderen nog eens ergens anders) maar mocht je tegen die tijd nog wél bij elkaar zijn: zie dan maar eens tijd voor elkaar te maken. En lukt dat, dan is er nog een andere uitdaging: voorkom dat je je relatie gaat bekijken door de ogen van je puber. Want dan weet je zeker dat dat het gedaan is met de lust. Toen ik tijdens de nieuwjaarsduik een ‘zoenende selfie’ maakte met Paul, klonken er van twee kanten braakgeluiden. Ik bedoel maar.

‘Heb je wat te eten?’
Je wordt als ouders sowieso niet meer serieus genomen door je pubers. Daarom ben ik ook zo blij met mijn werk, daar word ik tenminste nog voor vol aan gezien. (Meelezende collega’s: maak de grap maar niet, het gaat hier om mijn laatste restje eigenwaarde) Op mijn werk waarderen ze mijn grappen (meestal) en vinden ze niet alles wat ik doe vanzelfsprekend. En het allerbeste: er liggen geen vieze onderbroeken en er wordt niet de hele dag geroepen: ‘Heb je wat te eten? Dat?! Nee... gádver...’

Echt. Voor ouders met pubers is werk de ruggengraat van hun zelfbeeld.

Atypische puber
Kortom, ik geef de serie nog een tweede kans. Want er is genoeg herkenbaarheid om hem te laten slagen. En met inmiddels twee pubers in huis – Annabel is het afgelopen halfjaar getransformeerd van een rustig schoolkind naar een onhandelbare puber – weet ik waar ik het over heb. Zelfs Liz is niet meer de atypische puber die ze altijd was. Toen ik gisteren een kritische opmerking maakte over een feestje dat tot drie uur ’s nachts moest duren, was haar reactie: “Ga jij nou opeens moeilijk doen?” Waarna ze zonder op het antwoord te wachten naar haar kamer vertrok.

Tot zover Huize Vuijsters. Als het niets wordt met die serie, kunnen ze altijd hier nog een paar camera’s ophangen: allemaal écht gebeurd en minstens even hilarisch.

Leave a Reply