Eindelijk weer eens een vrije dag

De afgelopen weken heb ik vijf dagen per week gewerkt, in plaats van vier.

Dat zal jullie verder niet zijn opgevallen. Dat zou gek zijn. De kinderen is het wél opgevallen. Die vonden me nogal afwezig. Paul niet, die zat zelf continu in het buitenland. Daardoor waren de werkweken nog wat pittiger dan dat ze anders zouden zijn geweest.

Hard werken

Nu is van hard werken nog nooit iemand slechter geworden, maar ik zal je zeggen: je wordt er wel vermoeider van. Vijf dagen werken met een gezin is best pittig, zeker als je aan een vrije dag in de week gewend bent. Ik was dan ook best blij dat ik afgelopen donderdag weer mijn eerste officiële Vrije Dag mocht vieren.

Bittere noodzaak

Nou ja, blij… ik had natuurlijk, uit bittere noodzaak, anderhalve maand aan afspraken doorgeschoven en gepland op die ene donderdag. Daarnaast moest mijn vaste rondje hardlopen terugkomen, wilde ik het huis ‘halloweenproof’ (gezellig! Overal grafsteentjes en skeletjes) pakken en had ik de kans te meeten met een vriendin die ik al echt lang niet gezien had. Een uitdaging.

Beugelbekkie

Om acht uur zat ik al met Annabel te gapen bij de orthodontist voor een beugelintake. Eén blik op de behandelkamers en het aanwezig tl-licht (denk: Aziatische snackbar!) en ik snapte waarom pubers zo onzeker worden als ze gaan beugelen. Dat ligt niet aan die beugel.

Eendenbek

Na het bezoek: hardlopen. Even flink doorlopen, anders zou ik het bevolkingsonderzoek van de huisarts niet halen. Het gevolg: hijgend en met een rode kop meldde ik me in de praktijk. Daar kreeg ik een assistente toegewezen die zó jong was dat ze echt net van school moest zijn (of nog niet eens) en die kreeg de eendenbek niet naar binnen gesnaveld. Het duurde even voor ik doorhad want ik lag me ondertussen druk te maken over het feit dat ik de benenontharenklus beter vóór dit bezoek had kunnen inroosteren dan erna, dan had ik een stuk ontspannender gelegen. Gelukkig nam de oudere assistente het vervolgens over (die had zelf een snor dus die mocht niet oordelen, vond ik), zei: “Nu even goed kijken!” (ik dacht nog: ze heeft het niet over mij toch?) waarop de piepjonge assistentie heel optimistisch riep: “O, moet hij er zó in?!” Ach ja. We moeten allemaal leren.  Iets met een oude fiets…

Vloeiende beweging

Na de huisarts lunchte ik met een vriendin (alwaar ik het huisartsverhaal natuurlijk nét iets te hard vertelde) daarna waren de boodschappen aan  de beurt en kon ik in één vloeiende beweging door naar het postkantoor om daar wat zaken met een oude postbus te regelen en een pakje op te halen.

En toen en toen

Het ging de hele dag zo door. Ik waste mijn auto, maakte afspraken voor deze en gene met de garage, de fysiotherapeut, mondhygiëniste en opticien. Toen ik ’s avonds een appje kreeg van mijn moeder: ‘Lekker dagje vrij?’ kon ik alleen maar antwoorden: ‘Heerlijk. Blij dat ik morgen weer ga werken!’

Vanaf nu elke week op vrijdag of zaterdag een column.

Tagged , ,

3 Responses to "Eindelijk weer eens een vrije dag"

  • Moi
    7 oktober 2018 - 10:47

    Hihi, heb de laatste tijd juist dat soort van hot naar haar dagen op het werk😹

  • Denise
    7 oktober 2018 - 13:58

    Haha, ‘en die kreeg de eendenbek niet naar binnen gesnaveld’. 🙂
    Leuk blog! Maar mama mia zeg, wat had je veel op 1 dag gepland! Bewonderenswaardig dat je dat allemaal voorelkaar krijgt!

  • Muts
    9 oktober 2018 - 14:31

    Leuk, wekelijks weer iets om naar uit te kijken :-)!

Leave a Reply