Oké mam, jij wint!

Eeuwig lijnen, vier dagen werken, een man in het buitenland en een Nima B Examen dat met rasse schreden nadert. Het leven van een 43-jarige (inderdaad, sinds een week, hiep hiep hoera!) gaat niet over rozen.

Mijn blog-baby!

En alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb, voel ik me ook nog eens schuldig over het feit dat ik niet meer schrijf. (Grappig eigenlijk, ik voel me schuldiger over het feit dat ik mijn blog te weinig aandacht geef, dan over het feit dat mijn kinderen de hele week alleen thuis zijn. Maar goed. Verder ben ik best een leuke moeder hoor!)

Of er dan wel wat te schrijven is? Jazeker. Er is altijd wat te schrijven. Over mijn verjaardag (echt een cadeautje), over het studeren en over de meiden die weer naar school gaan en op dezelfde dag hun eerste cijfer - een tien! - kregen. Maar daar heb ik nu dus allemaal geen tijd voor, om daar over te schrijven.

"Laatst zei mijn schoonvader: "Ik mis je blog!" Zoiets snijdt door mijn ziel!"

Nieuwe huisgenoten

Want naast werken, leren en zorgen voor nieuwe huisgenoten (babykwartel, diamantduifjes - kind op komst (de duiven, niet ik) - af en toe mijn broer) ben ik ook nog steeds lekker op dreef met hardlopen. Voor oktober staat er zelfs een eerste runnetje op het programma; de Singelloop in Utrecht. En in December wordt het helemaal lachen. Dan doen Liz, Vriendin en ik mee aan de Kerstmannenloop in Amersfoort (kom je kijken? je herkent ons aan een rood pak!). Nu al zin in!

Mooi paars is niet lelijk

Ik ren zo'n drie keer per week. Soms vind ik het zelfs leuk. Elke maandag trainen we met de collega's, onder de bezielende leiding van een (iets te) fanatieke coach, waarna mijn hoofd altijd net zo paars is als mijn hardloopshirt, maar waarna ik me toch elke keer weer super voel (tenminste, zo'n uurtje na de training dan hé). (En voor wie het zich afvraagt: nee, ik ben er niet inmiddels heel dun van geworden, helaas!)

Stuur een appje

Druk dus. En best een zwaar leven. Had ik al verteld dat ik ... O nee. Geen tijd. Ik moet heel veel doen. Ik heb nauwelijks tijd om een appje te sturen. Alhoewel. Toen ik afgelopen maandag direct na de training (hijg hijg) een app-je kreeg van Liz, waarin ze vroeg hoe laat ik thuis was, dat ze zoveel huiswerk had en dat haar leven toch o zo zwaar was, nam ik er even de tijd voor.

Ik maakte direct een foto van mijn - paarse, bezweette - hoofd (met gekwelde blik) en appte de foto door. 'Nee, je moeder heeft het lekker makkelijk!' stuurde ik mee.

Ik kreeg direct een berichtje terug. 'Wah! Oké mam. Jij wint!'

3 Responses to "Oké mam, jij wint!"

  • Moi
    7 september 2016 - 08:10

    Whahaha, Rofl, ook al is de frequentie van je blogs minder, als je dan schrijft is het wel weer in de roos. Heerlijk adrem zoiets😂
    Misschien moet je het zo zien: als je minder blogt, worden de blogs die je schrijft alleen maar meer gewaardeerd, wet van de schaarste heet dat geloof ik😜

  • gjans
    7 september 2016 - 09:35

    Ik sluit me helemaal bij moi aan!! 😉

  • Linda
    7 september 2016 - 13:55

    Je hoeft het niet allemaal te kunnen (doen) hè! De keuzes maken zichzelf als jij het niet doet!

Leave a Reply