De kinderen heb ik verkocht!

Jolijt, we hebben weer wifi!

Alleen maakt er nu niemand gebruik van, want de kinderen heb ik verkocht en Paul en ik zijn gewoon aan het werk.

Nou ja, ik heb de kinderen natuurlijk niet écht verkocht. Het was eerder een soort van gecontroleerd 'weggeven'. Annabel is met een vriendinnetje naar Wijk aan Zee en Liz is op fietsvakantie met Oma. Goed geregeld hé? Dacht ik ook.

Hoop geregel

Het is toch elk jaar weer een hoop gedoe hoor, zo rond de zomervakantie. Ik merk het dit jaar extra, omdat ik geen zzp'er meer ben en derhalve veel minder thuiswerk. Dat is aan de ene kant lastig, maar aan de andere kant eigenlijk wel lekker. Ik zeg gewoon: toedeledokie, ma is naar het werk. Soms is er 'oppas', soms regelen de meiden zelf iets, soms zijn ze alleen.

Klinkt stoer!

Dat klinkt natuurlijk stoerder dan dat het is. Want ik zit dan wel 'lekker' op m’n werk, natuurlijk voel ik me schuldig dat ik die meiden – amper uit de luiers, toch?! – zo aan hun lot overlaat. ‘Vroeger’ had ik weliswaar problemen met mijn (werk)uren in de vakantie, de dametjes leden daar in elk geval niet onder.

Heel zwaar leven!

Want dat ze lijden, dat is wel zeker. Dat hoor ik elke dag. Dat het niet tof is, dat ze alleen thuis zijn, dat het vervelend is om alleen huiswerk te maken (en wie moet dan helpen? Nou?) en dat het shit is om 's ochtends het huis af te sluiten. En toen ik onlangs ook nog eens naar de tandarts moest om zes uur - en ze dus zelf iets te eten moesten maken - (‘wat nou? Jullie willen altijd noodles! Nu mág je het is het niet goed!'), dacht ik even dat ze echt de kinderbescherming zouden bellen.

Psychologie Magazine

Om het allemaal nog wat erger te maken, moest ik ook nog best lang wachten bij de tandarts. Om de tijd te doden las ik Psychologie Magazine; daar stond toevallig een heel stuk in over zelfstandigheid bij kinderen. Wat denk je? Wij zijn veel te bezorgd als het om de kinderen gaat. Die weten helemaal niet meer wat het ís om een brandblaar op te lopen, op hun (spreekwoordelijke) muil te gaan of zelf na te denken hoe ze een probleem oplossen.

Dé oplossing: (je raadt het al) minder pamperen en de kinderen wat vaker aan hun lot over laten. En ja, dan mag het misgaan, daar leren ze van. Zolang er iemand in de buurt is waar ze even kunnen uithuilen, komt het heus wel goed allemaal.

Opgelucht en zonder gaatjes

Opgelucht en zonder gaatjes verliet ik later het pand van de tandarts. Ik deed het dan wel allemaal niet perfect, en in de ogen van de bloedjes was ik vast niet altijd een leuke moeder, maar mijn kinderen leerden wél stap voor stap om voor zichzelf te zorgen. Die zouden zich later wel redden!

Grappig, bedacht ik, dat ik nu een betere moeder was geworden, door een slechtere te zijn.

Tagged , ,

5 Responses to "De kinderen heb ik verkocht!"

  • Tanja
    11 juli 2016 - 22:12

    Hahaha Die laatste zin was wel heel erg psychologie van de koude grond 😀 Maar persoonlijk denk ik dat veel kinderen ( niet die van jullie) dat alleen en zelfstandig zijn helemaal niet aankunnen. En dan verkeerde vrienden krijgen als er minder toezicht is. Jullie kinderen hebben al een goede bodem van waardes en normen maar veel kinderen gaan als baby al de hele week naar de opvang en op de lagere school hebben ze verschillende oppassen. Daardoor heeft niemand meer het overzicht wat ze doen en laten. En ontstaat er een slechtere ouder-kind binding (denk ik) Dus te veel pamperen is niet goed, maar te veel “alleen” laten ook niet. De gulden middenweg vinden is denk ik de oplossing. Ik zelf ging pas weer werken toen mijn jongste tien was, ze was toen al heel zelfstandig. Haar zussen van 12 kon ik niet eerder alleen laten door hun gedrag 🙁 Maar op de middelbare school waren ze toch de hele dag weg.

  • Moi
    12 juli 2016 - 09:32

    Mijn moeder was altijd thuis en toch ben ik niet gepampered opgevoed, heb ik de nodige blauwe plekken opgelopen in mijn jeugd. Denk dat het niet zozeer het alleen laten is, maar dat er weinig buiten gespeeld wordt door kinderen. Wij gingen met vriendjes rolschaatsen, ravotten, knikkeren etc. En daar werd je gehard van. En onze moeders maakten zich ook niet druk als je es je een keer pijn gedaan had. Kusje erop, pleister erop en dan moet het maar goed wezen.

  • Janine
    13 juli 2016 - 00:05

    Ik vond het een leuk stukje, maar de reactie van Tanja ietwat onterecht en alles over een kam scherend.
    Ja, het lijkt me niet goed kleine babytjes al naar een drukke, overvolle, lawaaige opvang te sturen met veel te weinig (en vaak wisselend) personeel.
    Maar nee, als je een fatsoenlijke opvang hebt, waar kinderen eerst mogen wennen, etc. (mijn zoon was bijv eerst bij papa of mama thuis, later ging hij met 1,5 tot 3 jaar naar een heel klein groepje (we wonen in Duitsland) met vast en lief personeel), dan loopt je kind daar geen hechtingsproblemen van op.
    Dit wijzen de onderzoeken ook elke keer uit: Het gaat erom dat je kind zich KAN hechten aan een persoon die de behoeftes van het kind ziet, empatisch is, etc. Dit hoeft niet alleen mama/papa te zijn, maar kan ook een lieve oma/oppas/buurvrouw/etc. zijn, het kind moet alleen tijd krijgen te wennen EN het mogen niet teveel wisselende figuren zijn.

    Janine

  • Linda
    13 juli 2016 - 12:55

    “Want dat ze leiden…”….. Grinnik, echt? En wie of wat leiden ze dan?

    • esther Vuijsters
      13 juli 2016 - 18:51

      Wat suf! Tnx heb het aangepast

Leave a Reply