Ik dacht steeds: nu heeft zijn laatste uur geslagen

Het vorige record was in handen van mijn grasparkietje Fladder: die kreeg uiteindelijk een spuitje ‘omdat het een kwestie was van uren’. Ook hij was klein en zorgde voor een groot verdriet: ik was zo gek op dat beest - en het was allemaal zo zielig op het einde - ik liep dagen rond met waterige ogen.

Inmiddels is het record ‘verdriet om iets kleins’ ruimschoots verbroken. Want het kan altijd kleiner: de afgelopen dag treurde ik om een ieniemienie kwarteltje dat te zwak was om te leven, maar te sterk om te sterven. Hij kwam maandag uit het ei en was hooguit 3 centimeter, woog nog geen gram.

Eitje onder de broedlamp
Hij was de enige die uit een eitje onder de broedlamp kwam. Zijn broertjes en zusjes kwamen uit het hok, zij waren uitgebroed, en zij waren direct al veel sterker. Maar Calimero – zoals de meiden hem noemden omdat hij uit het ei kwam met het dopje op zijn kop – vocht zich een weg door de harde schil van het ei heen, zonder hulp, en kwam uitgeput ter wereld.

Zwakker
Het was direct al duidelijk dat hij zwakker dan de andere vier was (die inmiddels van buiten naar binnen gehaald waren omdat de andere kwartels naar ze pikten) dus kreeg hij een apart bakje met een lapje stof en een dopje water. Maar eten en drinken deed hij niet. Het zag er zó zielig uit.

Een opleving!
Hij lag voornamelijk voor pampus in zijn bakje. Maar af en toe had hij een opleving en dan wilde hij eruit. Ook als we hem wat water gaven (met een pipetje) stond hij direct op. Kostte wat kracht, maar hij deed het toch maar mooi.

Calimero heet hij
Ik had vanaf het begin al mijn twijfels of hij het zou halen. Ik dacht steeds: nu heeft zijn laatste uur geslagen. Maar hij leek zo vastbesloten, dan stond hij opeens weer even op zijn pootjes. Bovendien zei Annabel: “Je mag niet zeggen dat hij het misschien niet haalt waar hij bij is, want dan zakt de moed hem ook in de schoenen!” Dus bleven we positief: we knuffelden de vier gezonde kwartels (ook niet groter dan een hommel) en Calimero werd gevoerd met een pipet.

's Nachts de wekker
Hij redde het van maandag op dinsdag en ook van dinsdag op woensdag. Maar ik zag hem steeds verder wegglijden. Ik zette de wekker ’s nachts om hem wat drinken te geven, het zag er zó verdrietig uit, zo’n beestje, echt niets was het, dat het maar niet op wilde geven, maar dat niets meer had om in leven te blijven. Ken je de uitdrukking ‘zielig vogeltje’? Nou, die komt daar dus vandaan.

Waarom ben ik niet wat harder?
Woensdag op mijn werk moest ik de hele dag aan hem denken. Ik haat mezelf soms dat ik niet wat harder ben. Mijn moeder was thuis en appte af en toe een update. Dan zag ik hem weer voor me en ging ik maar snel koffie halen. Ik schaamde me gewoon: de wereld stond in brand en ik 42-jarige vrouw, kon haar tranen niet bedwingen omdat er een beestje van nog geen gram dood lag te gaan.

Vertrokken
Toen ik uit mijn werk kwam leefde hij nog. Hij lag er nog steeds onnatuurlijk bij, maar toen ik hem wat eten en drinken gaf reageerde hij goed. Ik kreeg zelfs een heel klein beetje hoop. Ten onrechte, want toen ik terugkwam van hardlopen met Liz, was hij vertrokken. Ergens was opgelucht, dit moest gewoon gebeuren, maar ik vond het ook zó sneu. Hij had er zo voor gevochten!

Het is beter zo
Dus is hij nu ritueel begraven in de voortuin. Calimero. Samen met een paar eitjes die het ook niet gered hebben. “Het is beter zo.” Zulke dingen zeg je dan ook tegen de kinderen. En tegen jezelf. “Laten we genieten van die andere pluisjes.”

Dag lieverdje
Maar toen Annabel in huilen uitbarstte, was ik de eerste die meedeed. Zelden maakte ik iets mee dat verdrietiger was dan dit kleine vogeltje, dat zó zijn best deed om in leven te blijven en het toch niet redde.

Tagged , ,

5 Responses to "Ik dacht steeds: nu heeft zijn laatste uur geslagen"

  • de andere Esther
    2 juni 2016 - 10:03

    Ik vind het juist mooi dat je verdriet hebt om zoiets kleins, puurs en dicht bij huis. Ja, de wereld staat in brand, maar als we niet meer om een grammetje geven zal die brand nooit te blussen zijn. Kus!

  • Esther Vuijsters
    2 juni 2016 - 11:56

    tnx.

  • Moi
    2 juni 2016 - 19:36

    Dito, juist het in ere houden van een klein leven maakt dat we hopelijk de komende stormen kunnen doorstaan.

  • Granny
    2 juni 2016 - 21:47

    Was echt een lievertje…
    Zo dapper.
    Xxx

  • Linda van der Klooster
    2 juni 2016 - 22:49

    😢

Leave a Reply