Wat ben ik toch lomp!

Ik ben de laatste tijd weer zo gruwelijk lomp, ik word er zelf niet goed van!

Neem nou gisteren. Ik stootte zó hard mijn scheenbeen, dat ik gewoon misselijk werd van de pijn. Eergisteren was het ook al bal, toen plette ik mijn vingertopje tussen mijn armsteun en mijn bureau. Auw! En nog niet zo lang daarvoor haalde ik een vinger open aan de handrem op mijn fiets. Gaat lekker he?

Per ongeluk

Echt. Ik probeer er wat aan te doen. Minder gehaast zijn, beter nadenken, maar tot nu toe helpt het niet echt. Op mijn werk brak ik bijna mijn nek omdat het wieltje van mijn stoel blokkeerde, onder de nagels van mijn beide (!) grote tenen prijken bloeduitstortingen en die schram? O niets. Ik sloeg per ongeluk tegen een muur. Tijdens aquarobics.

Schattig?

Sommige mensen vinden mijn onhandigheid ‘schattig’. Of ‘grappig’. Of ‘zo heerlijk Esther’. (Mijn ex-collega reageerde: “Gelukkig ben je nog altijd even lomp.”). Ik vind het zelf vooral erg lastig en pijnlijk. En dus belde ik mijn moeder. Want als ik iets lastig vind, (of pijnlijk) dan bel ik mijn moeder.

Velletje ertussen

Mijn moeder had medelijden. En ze beschreef (waarschijnlijk om mij een beter gevoel te geven) haar eigen lompe actie van onlangs, waarbij ze het voor elkaar had gekregen dat haar velletje klem zat tussen (de verschillende delen) van haar camerastatief. Ze schoof het ding in elkaar en nam velletje mee. Het gevolg: mega bloedblaar!

Klagen en lachen

Ik voelde me direct beter. Niet omdat mijn moeder een bloedblaar heeft, maar omdat ik weet van wie ik het heb. En omdat ik het aan mijn moeder mocht vertellen, er over mocht klagen. Erom kon lachen. Dat is echt lekker hoor, klagen en lachen!

Mijn scheenbeen doet ondertussen nog steeds gruwelijk veel pijn. Maar met dat kusje van mijn moeder erop is het nét te houden.

Love you mom!

3 Responses to "Wat ben ik toch lomp!"

  • femke1
    29 januari 2016 - 08:48

    Oeh, heeeel herkenbaar, de lompe acties. Ik heb ze ook onafgebroken, evenals de blauwe plekken. Gisteren nog mijn eigen vinger tussen de voordeur gehad, terwijl ik hem zelf dicht deed. Enzovoort enzovoort.
    Lieve mama’s zijn the best!

  • moimoi
    29 januari 2016 - 09:01

    Oooh zo herkenbaar.
    Blauwe plekken overal en nergens. Het verplaatsen (let wel verplaatsen he,niet openen) van stiften en ja hoor ik zit er onder….
    Zelfs met mijn spullen. Mijn telefoon valt van 30 cm en kapot, bij een ander nooit wat…

    Bij ons heeft een deel van de familie als middle name ‘LEO’ de afkorting van lomp en onhandig.
    Dus regelmatig galmt ineens door het huis ‘Leeehhheejooooo’.
    En ook hier een familietrekje 🙂 want moeders (en ook ook sommige nichtjes bijv.) hebben het.
    Maar mijn zus dan weer helemaal niet…..
    Sterkte!

  • Moi
    29 januari 2016 - 10:20

    Mijn familie en inmiddels mijn man ook, zegt altijd: als er daar een steen ligt, struikel jij er hier over. Bijnaam is ongeluksdropje, zegt wel genoeg denk ik. Altijd blauwe plekken, schrammen, sneetjes….snij me regelmatig in de vingers en dan ben ik nog niet eens gehaast bezig of zo, struikel over openstaande bureauladen (gelukkig hebben ze op het werk nu de ladekastjes afgeschaft, LOL)…. Fijn dat er nog altijd mama’s zijn waar je dan bij uit mag huilen, hoe oud je ook bent… ;-D

Leave a Reply