Elke dag (is) een cadeautje!

Omdat geven (nog) leuker is dan ontvangen

Wat een sterke Wil!

roos1

Read more...

En toen was ik aan het hardlopen zo-even, en toen dacht ik: fuck. Ik ga er gewoon een blog over schrijven ook. Het is toch eigenlijk een prachtig verhaal. 

Toen mijn oma een aantal jaar geleden overleed, liet ze twee zusjes achter. De zusjes - mijn twee oudtantes - waren weduwe en ze hadden nooit kinderen gekregen. Maar ze hadden wel: elkaar! Alleen zij waren nog over uit een gezin van 13.
Read more

Gesprekken om te lachen

Ik heb er al jaren 'last' van.

Tranende ogen, zodra ik een voet buiten de deur zet. En dan niet een beetje - op de fiets, als er veel wind is - nee, hele watervallen lopen er over mijn wangen. Picture this: jouw mascara na een huilbui? Zo zie ik er dagelijks uit. Ik verf mijn wimpers tegenwoordig.

Het levert regelmatig bijzondere gesprekken op. Zo is me op het werk al meerdermaal gevraagd 'of het wel goed met me gaat', op het schoolplein slaan lieve ouders soms spontaan een arm om me heen en regelmatig hoor ik mezelf mijn tranen weglachten tegen een wildvreemde. ("Als ik echt huil ben ik veel lelijker hoor!")

Maar wat er vanochtend gebeurde spande de kroon. Ik had Annabel naar school gebracht en onderweg naar huis liep ik weer flink te grienen. Ik veegde net een paar tranen weg toen ik werd aangesproken door de tuinman van de buren. 'Gaat het goed meissie?' Een beetje verward keek ik op (het was tenslotte pas kwart over acht, dan ben ik nog niet helemaal scherp). 'Ja hoor ...' 'Maar waarom huil je dan?' 'Ik heb nogal last van tranende ogen', legde ik uit. 

Ik lachte de tuinman nog even vriendelijk toe (door mijn tranen heen) en wilde alweer doorlopen toen hij spontaan een hand op mijn schouder legde. 'Dat geeft helemaal niets,' zei hij uiterst serieus. 'Dat heb ik ook wel eens. Daar hoef je echt niet om te huilen.'

Joehoe, ik leef nog!

fullsizerender

Read more...

Wanneer weet je dat het te lang geleden is dat je een blog hebt gepost? 

Als blogbezoekers beginnen te informeren of alles goed met je is. Ha! Ja hoor. Het is prima. Druk, maar prima. Werk is druk, cursus is veel en de laatste tijd was ik ook veel op de school van Annabel om mijn rol als opperversierder over te dragen en om het afscheidsboek van groep 8 op te starten. Tja, dan blijft er weinig tijd over voor een fatsoenlijke blog.

Read more

Stukjes Hemelblauw – blogtour –

img_9445Annabel (11) over Stukjes Hemelblauw:

Ik ben Annabel. Ik ben elf jaar en vandaag schrijf ik mijn eerste boekreview.

Mijn review gaat over het boek Stukjes Hemelblauw van Sue Durrant. Ik heb het boek samen met mijn moeder gekregen en ik heb beloofd dat ik er een stukje over zou schrijven. Vandaar.

Heel mooi boek

Stukjes Hemelblauw is een heel mooi boek. Het gaat over Zac en Ira, ze wonen in een kindertehuis. Dat kindertehuis heet Skilly en Ira schrijft over het leven in het kindertehuis in haar dagboek. Als ze er komen wonen is er een grote storm, daar begint het verhaal mee.

Ze vergelijkt dingen

Het boek is heel leuk geschreven, ook al is niet alles wat er in het boek gebeurt leuk, en ik vind het ook heel leuk dat Ira alles zo beeldend beschrijft. Ze vergelijkt ook vaak dingen, bijvoorbeeld: toen er door de storm vrachtwagens waren omgewaaid, schreef ze dat het net leek of er omgevallen olifanten op de weg lagen. Ik snap dan precies wat ze bedoelt!

Ik heb het boek nog niet helemaal uit, het is niet een heel makkelijk boek om te lezen. Maar het ook gezellig om soms stukjes samen met mama te lezen. Dan lezen we om de beurt. En heb je het gezien? Gisteren was het boek bij De Wereld Draait Door! Ik denk dat Matthijs het nu ook gaat lezen!


Esther (43) over Stukjes Hemelblauw:

fullsizerenderIk doe het niet zo vaak meer, een boek reviewen.

Maar voor Stukjes Hemelblauw maak ik een uitzondering. Niet alleen omdat het is geschreven voor een jonge doelgroep (vanaf tien jaar) en ik het dus samen met mijn dochter kan lezen, ook omdat het er zo prachtig uitziet.

Hemelblauwe kaft

De kaft is – hoe kan het ook anders – hemelblauw met daaromheen een kaftbeschermer in de vorm van een ruitjesraam. Prachtig, en dan heb ik het nog niet over de inhoud van het boek.

Foto van een hond

Annabel vertelde het al: Stukjes Hemelblauw gaat over M-ira-cle en Zac-ery. Ze wonen in een kindertehuis en ze willen graag bij elkaar blijven. Ze willen ook graag hun moeder en vader  terugvinden, maar dat is lastig want ze hebben alleen een foto van de hond die ze vroeger thuis hadden.

‘Er waren zoveel bomen dat ik alleen maar stukjes hemelblauw kon zien als ik omhoog keek.’

Ira beschrijft de reis naar de toekomst op verschillende manier. Met oog voor detail, met humor en vaak: met een poëtische triestheid. ‘Weet je te ontroeren zonder sentimenteel te worden’, staat er op de achterkant en dat is precies hoe het is. Ik had een paar keer echt tranen in mijn ogen. Niet alleen vanwege de confronterende kinderwaarheid, ook vanwege de onhandige manier waarop de volwassenen met diezelfde waarheid omgaan.

img_9448Stukjes hemelblauw vallen op hun plek

Stukjes Hemelblauw is een verdrietig verhaal en een feelgoodmovie tegelijk. Kinderen van Bolderburen meets Het Achterhuis. En als het einde dan komt, volkomen onverwachts voor wel Ira als Zac als voor mij, dan is het goed zoals het is.

De stukjes van stukjes Hemelblauw zijn op hun plek gevallen.

Stukjes Hemelblauw | Sue Durrant | Augustus 2016 | Amsterdam | 208 pagina's | Meis en Maas | Vanaf tien jaar

‘Heb je ze de hele weg gedragen?’ vroeg ze.

Zac knikte.

‘Dat is een klein wondertje’, zei ze.

Want wonderen kunnen groot of klein zijn. Groot als iemand bijvoorbeeld over het water kan lopen en klein als er geen eieren zijn gebroken.

De vlugge voetjes van Annabel

belogen

Read more...

Annabel is geen ochtendmens. Niet bepaald.

Als wij allemaal al lang en breed achter de kom rechtsdraaiende yoghurt zitten, dan komt Madame Morning-no-so-fine de trap afgesjokt. (Als je geluk hebt.) Tot voor kort sjouwde Paul haar op zijn rug naar beneden. Insane, ik weet het. Maar ja. Het blijft toch je kind hè.

Read more

Ik ga de loedermoeders missen!

schoonheader

Read more...

Ik sta niet zo vaak meer op het schoolplein.

De kinderen gaan zelf naar school, ik ben de spreekwoordelijke early bird sinds ik in Bilthoven werk, en dat gaat echt prima. Mag ook wel. Liz zit in de tweede van de middelbare school en Annabel is alweer halverwege groep 8. Maar dat neemt niet weg dat die laatste het nog wel fijn vindt als ik een keertje meeloop.

Read more

Gastblogger Inge heeft een verhaal te vertellen

bannering

Read more...

Ik erger me eraan. Die continue aandacht voor borstkanker in oktober. Op 28 december vorig jaar kreeg ik een appje van mijn moeder. Ik zat nét te genieten van een schitterende zonsondergang in Krabi. “Niet schrikken lieverd, maar er is vandaag een borstpunctie genomen omdat er op de mammografie vlekjes te zien waren. Morgen krijg ik de uitslag.”

Ik wist niet eens dat ze een mammografie had gehad, twee weken daarvoor. Maar dat was gewoon het reguliere bevolkingsonderzoek geweest, aldus mam. Daarop waren dus vlekjes te zien. Dat had ze net voor kerst gehoord. Ze wilde haar kinderen niet met onzekerheid opzadelen tijdens de feestdagen. Pas op de dag van het biopt, 28 december, vertelde ze het. Maar het zag er niet ernstig uit, verzekerde ze ons erbij. Waarschijnlijk verkalking van wat melkklieren.

Read more