Elke dag (is) een cadeautje!

Omdat geven (nog) leuker is dan ontvangen

Een wonder!

En daar stonden we dan, voor de indrukwekkende Eufrasiusbasiliek in Porec. De mooiste vroeg-christelijke kerk van Istrie, die bovendien op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat.

'Four tickets please', zei ik in mijn beste - ahum - Kroatisch.

'She can't walk?' vroeg het meisje achter de kassa. Ze knikte in richting van rolstoel-Liz die op haar beurt een beetje moeilijk naar de hobbelige tegels keek.

'No', zei ik, gevolgd door: 'actually we are hoping for a miracle here.' (Wijds gebaar naar kerk).

(We hadden vlak voor ons bezoek aan Porec een lokale honingboer bezocht en die had ons  bij wijze van welkom volgegoten met acaciagrappa, dus ik was een en al frivoliteit in mijn hoofd.)

Het meisje bleef echter serieus. 'Than she goes in free.'

Nou. Dat was dan mooi. Voor drie personen entree dan. Maar dat was ook niet de bedoeling. Degene die de rolstoel duwde was ook 'free'. Nou oké. Eh. Twee tickets dan? 

'How old she?' (Blik op Annabel)

'Ten'

'Half price.'

Uiteindelijk betaalde ik anderhalf ticket. 'Sixty kuna', zei het meisje. 'Does that include the miracle?' vroeg ik schalks, maar het meisje begreep me niet. Ze lachte alleen. (Of ze begreep me wel, maar ze ging niet over de wonderen. In elk geval, zwijgen is toestemmen, wat mij betreft.)

'Wat moet je nou betalen?' vroeg Annabel, terwijl ik het wisselgeld aanpakte. 'Ongeveer zeven euro', zei ik.

'Geen geld voor een wonder!' grinnikte de Nederlandse man die achter ons in de rij gestaan had.

Na afloop van ons bezoek - Paul bleef maar zeggen: 'Liz, sta op en loop!' - gaf ik een deel van onze 'korting' aan een gehandicapte bedelaar (hij had maar een been) die bij de ingang van de kerk stond. 'Wie goed doet, die goed ontmoet', zei mijn oma altijd.

En wat betreft het wonder, hij mocht de helft hebben. Liz had tenslotte ook maar letsel aan een been.

Kroatië, here we come!

Nou, dat was het dan.

Bijna weg. Morgenochtend vroeg vertrekken we. Ons huis wordt tijdelijk overgenomen door een aantal fanatieke dierenverzorgers, dus helemaal home alone zijn de vogels niet.

rolstoel4Het inpakken was een precisiewerkje. Met de rolstoel erbij ging het allemaal maar net. En toen eindelijk alles was ingepast (Paul: "Dit lukt mij alleen omdat ik in het leger heb gezeten!" "Ja schat!") kwam er een lollige buurtbewoner langs.

"En waar gaat het heen op vakantie?"
"Kroatië."
"Kroatië? Weet je wel hoe rotsachtig het daar is? Daar wil je niet zijn met je rolstoel."

Afijn. Tot zover de bemoedigende woorden van een lokale gek. Gelukkig hebben de andere - wel leuke - buren ons uitgenodigd voor een wijntje, dus ik denk dat ik zo maar aan de borrel ga.

Tijd om mezelf moed in te drinken te ontspannen. Kroatië, here we come!

Puber leaks / Lizzy leaks

bril

Read more...

"Mam?"
"Hm?"
"Dat zou jij toch nooit doen?"
"Wat?"
"Zo'n boek kopen over hoe je mij moet opvoeden?"
Read more

Ze is weer thuis

Die week op het strand had haar zichtbaar goed gedaan.

Bruin - terwijl het toch best veel geregend had, misschien was het roest? - en uitgerust stapte ze uit de auto. Haar blauwe ogen straalden, ze liet een spoor van zand achter zich toen ze richting de voordeur rende.

Plotseling bleef ze staan. Halverwege het tuinpaadje. Ze fronste. Ik keek om, - wat had haar afgeleid? - en zag dat Liz met brace en krukken achter mij stond.

"Liz!", zei ze geschokt. "Heb jij nou.. een népbeen?"

Paul en ik schoten tegelijk in de lach. Annabel was weer thuis.